Archive for February 2011


February 28, 2011

 Readers emails Η Ανιστόρητη Ιστορία του 1821

Way back in 1960, just around the time when the leader of the USSR Nikita Khrushchev suggested to the paranoid leader of Stalinist Albania Enver Hoxha that autonomy be granted to Northern Epirus, as the majority population in this region along the border with Greece, was of ethnic Greek origin, George Papandreou, the grandfather of the current Greek Prime Minister, known also by the sobriquet: “Grandfather of the Republic,” said the following in Parliament:

“What all Greek Governments need to know is that the Northern Epirus issue continues to exist. And what should be forbidden down the ages, is the denial of our sacred claims. With regards to Northern Epirus, these claims are sacred and indelible.”

            Fast forward some fifty years later to the government of George Papandreou’s grandson and his namesake, and a totally different state of affairs exists. Recently the Greek Consul in the southern city of Korytsa (Korçë), Theodoros Oikonomou-Kamarinos was recalled to Athens in disgrace after mentioning at a meeting celebrating the twentieth anniversary of the founding of the ethnic Greek political party OMONOIA in that city, that “this region is referred to as Northern Epirus,” and that “your grandfathers were Greek.” That the grandfathers of members of the Greek minority in Korytsa were Greek seems axiomatic. During 1914, bloody battles between Greeks and Albanians took place in order to secure the city for the autonomous Greek state of Northern Epirus and Korytsa’s inclusion within that state was agreed to by the Albanian government of the time. Further, between 1916-1918, the region of Korytsa was annexed by Greece and local representatives represented the region in the Greek parliament. As late as 1940, the Greek inhabitants of Korytsa jubilantly welcomed the Greek army into their city, fighting off the Italian invaders. The Greeks are therefore…Greek.

            Enver Hoxha did not consider the Greeks of Korytsa to be Greek. When he created a small minority zone – the only region in which the Greek language could be taught or spoken – he made sure to include only one hundred villages along the valley of Dropoli and exclude most Greek inhabited territory from it. As a result, the Greeks of Cheimarra on the west coast, the Greeks of Premeti, Korytsa and Moschopoli were denied education in their language for fifty years. For some strange reason, these Greeks continued to remember that they were Greeks. Paradoxically, considering that they possessed the same culture and history as the Greeks south of the border, they, north of the border, considered themselves to be living in Northern Epirus. Funnily enough, there exist maps and treatises from Roman times that corroborate their claims. Epirus is a geographical and cultural entity that extends from the Ambracic gulf to the gulf of Avlona. It is not, unless defined as such by nation states, a political entity.

            The Greek government would disagree. Ever since the PASOK government came to power, it has displayed a marked aversion to use of the term Northern Epirus, despite the fact that this is the term by which Greeks of the region identify themselves. In its inept attempts to pacify and conciliate Albanian governments who from time to time raise irredentist claims concerning western Epirus, the Greek government has taken upon itself the Orwellian task of making use of the term Northern Epirus a thoughtcrime –considering all those who employ it, rabid nationalists.

            This could be excusable if successive Greek governments had a coherent policy concerning the Greeks of Northern Epirus and the rest of Albania, but they have, over the decades, proved they have not. Since the eighties, government representatives purported the fiction that Stalinist Albania was a worker’s paradise, that no Greeks lived there and that if they did, they were more privileged than the Greeks in Greece. Consequently in 1987, the official state of war existing between Albania and Greece since the forties was declared over, without the Greek government extracting any concessions as to the protection of human rights of the Greeks in Albania and ever since, Greek government policy in the region could be characterised as a mixture of inept meddling in and undermining the Greek minority’s attempts to organise themselves politically, while making no real attempt to safeguard their rights as a minority.

            This deprecating attitude towards Northern Epirus and its people can also be evidenced by Greek consulate representatives here in Australia. In a manner eerily akin to the brave Consul Kamarinos, I was warned by a former Greek Consul-General that I had better: “stop talking about Northern Epirus, or there would be consequences.” Another, relatively benign and friendly Consul General once remarked to me: “So what do you want us to do? To invade Albania, kill the Albanians, and make room for the Northern Epirots?” Try as we might, we have never been able to convince Greek officials that the fact that hundreds of thousands of Greeks just across the border are subject to a corrupt regime that cannot protect and sometimes cynically abrogates basic rights such as the right to free elections, the right to Greek education and the right to non-discrimination is of grave concern. For them, the whole issue is a joke.

            Why should Greece attempt to prohibit use of the term “Northern Epirus,” thus denying to its people, the right to self-identification? Why is this term considered offensive and having expansionist connotations when at the same time we freely use terms such as Constantinople (instead of Istanbul), Asia Minor, (instead of Turkiye), or Pontus (instead of Karadeniz Bölgesi), without consideration as to whether these carry similar connotations to a larger and eminently more important neighbour? Obviously this inconsistency can only be explained by cynical, arbitrary policy considerations, not reality.

            What the pompous and short-sighted Greek officials who have recalled the feisty and unrepentant Consul Kamarinos to Athens for discipline fail to realise in their arrogance is the fact that for over half a decade, the Greeks of Northern Epirus have been isolated and have stoically retained their Hellenism under the most harrowing conditions – treated as class enemies owing to their bourgeois pursuits and as enemies of the state owing to their ethnic affiliation. These are the descendants of Zappas, Tositsas and so many other benefactors who donated their entire estates towards the construction of the public buildings of Athens and the founding of the modern Greek state. Today, their beneficiaries, the bureaucrats and the politicians show their gratitude by pouring scorn upon their people and abandoning them to their fate, despite their valiant efforts to cling to their identity. They, and those who are concerned for them are, for neo-Hellenes, nothing more than objects of derision.

            The arrogance of Greek officials who persecute those of their brethren who seek to encourage and console their compatriots comes at a most crucial point in the history of Northern Epirus. Finally, after years of refusing to do so, the Albanian government is poised to conduct a census that will reveal much about the status of minorities within that country. All Consul Kamarinos wanted to do, was to remind his long suffering compatriots that he recognizes their heritage and encourage them not to be afraid to freely express this. His masters in Athens however, have other ideas, none of them coherent.

            What the Greek foreign ministry implies, by its conduct, is that there is no point for Greeks living without the borders of Greece to cling to their traditions and their customs for these are considered quaint by the metropolis and our efforts of no value. If ever the time comes that we will need protection and a voice of support, it is questionable, in the light of the abandonment of the Northern Epirots – a group of people who have contributed to the welfare of Greece far more than us, whether we will find it in our country of origin.

            It is sad that there is so much truth in the Cheimarriot folk song: «Τα Γιάννενα ονειρεύονται, η Κρήτη ξαποσταίνει, βουβή η Θεσσαλονίκη, η Αθήνα ξεφαντώνει… Ποιος βογγάει σα να πεθαίνη; -Χειμάρρα, όλορθη.» It is also sad that we, along with brave Consul Kamarinos were led to believe that our culture included values of solidarity, concern and mutual assistance. We have Greek officialdom to thank, for disabusing us of our illusions.



Ο Αλέξανδρος των λαών

February 28, 2011

Τελικά δεν υπάρχει τίποτε που δεν κατάφερε ο θρυλικός Μέγας Αλέξανδρος: φιλοσόφησε με τους γυμνοσοφιστές στην Ινδία, αναγνώρισε τους γεννήτορές του σε θαυμαστά πρόσωπα όπως τον φαραώ Νεκτανεβώ της Αιγύπτου ή ακόμα και τον ίδιο τον Δαρείο.

 Αναζήτησε τη χώρα όπου τεράστια μυρμήγκια σκάβουν για χρυσάφι, συνάντησε Κενταύρους και Δράκοντες, είχε περιπέτειες με τις Αμαζόνες. Επινόησε μια πτητική μηχανή, αναζήτησε τον τάφο του Αδάμ, πήρε από τον Σολομώντα το βιβλίο της σοφίας και το παρέδωσε στον Αριστοτέλη, έγινε ακόμα και μωαμεθανός! Εζησε μόλις 33 χρόνια, αλλά ο απόηχος του θρύλου του απλώθηκε σε διαφορετικούς πολιτισμούς και θρησκευτικές παραδόσεις. Το πώς η ιστορία του Αλεξάνδρου εμφανίζεται σε θρύλους των Αράβων, Αρμενίων, Βουλγάρων, Αγγλων, Αιθιόπων, Εβραίων, Μογγόλων, Σέρβων, Περσών κ.ά. εξετάζει το βιβλίο «Αλέξανδρος ο Μέγας- Από την Ιστορία στον θρύλο» (έκδοση του Πανεπιστημίου του Γέιλ), που υπογράφει ο Ρίτσαρντ Στόουνμαν (μετάφρ.: Μοσχή Φωτεινή, εκδόσεις Τόπος).

«Είτε έδινε μάχες με φτερωτούς δαίμονες, είτε κατέβαινε στον Κάτω Κόσμο, είτε επινοούσε τον πρώτο στον κόσμο καταδυτικό κώδωνα, ο Αλέξανδρος ενέπνεε τους λαούς ως ήρωας, ακόμη και ως θεός», λέει ο συγγραφέας της έρευνας. Αλλωστε ο πρώτος που φρόντισε να κάνει θρυλικό το όνομά του ήταν ο ίδιος ο Αλέξανδρος, καλλιεργώντας την εικόνα του άτρωτου: Μιμούνταν απροκάλυπτα τους αρχαίους ήρωες του Μακεδονικού βασιλείου, τον Ηρακλή και τον Διόνυσο και αναπαρήγαγε τα «σενάρια» περί θεϊκής καταγωγής του. Σύγχρονοί του ιστορικοί, όπως ο Καλλισθένης και ο Κλείταρχος, συνέτειναν στην ενίσχυση αυτού του θρύλου, αφηγούμενοι φανταστικές ιστορίες για τα κατορθώματά του. Ακόμα όμως και οι πληροφορίες που δίνουν οι μετριοπαθέστεροι ιστορικοί, όπως ο Χάρης ο Μυτιληναίος απέπνεαν ένα εξωτικό άρωμα, με ιστορίες για τον πλούτο και τα μαγικά αντικείμενα της περσικής Αυλής.

«Κεντρικό στοιχείο της προσωπικότητας του Αλεξάνδρου, στο οποίο δίνει έμφαση ο ιστορικός Αρριανός, ήταν ο πόθος του, μία σχεδόν θρησκευτική επιθυμία που τον ωθούσε να οδηγήσει τον εαυτό του, αλλά και τον στρατό του, σε όλο και πιο μεγάλους εξερευνητικούς άθλους», αναφέρεται στην εισαγωγή του βιβλίου. «Αυτό, σε συνδυασμό με το πάθος του για την ποίηση του Ομήρου και το ηρωικό ιδεώδες που αντιπροσώπευε ο Αχιλλέας, εξασφάλιζε ότι το εύρος της προσωπικότητάς του πάντα θα ξεπερνούσε τα όρια των συνηθισμένων ανθρώπων».

Βιβλία με ανάλογο περιεχόμενο έχουν υπάρξει πολλά. Ωστόσο, όλα τερματίζουν την αφήγησή τους στο θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αντιθέτως, για τον Στόουνμαν, αυτό το γεγονός αποτελεί απλώς την αφετηρία. Στο βιβλίο συγκεντρώνονται πρώτη φορά εκατοντάδες περιπετειώδεις θρύλοι που οι λαοί ανέπλασαν στις εθνικές τους αφηγήσεις. Ας δούμε μερικές:


ΠΡΙΝ το όνομα του Αλεξάνδρου εμπλακεί στη διαμάχη Ελλάδας και Σκοπίων, η δική του καταγωγή είχε δώσει τροφή για εκατοντάδες θρύλους. Οι Αιγύπτιοι τον θεωρούσαν γιο του Νεκτανεβώ Β’ (τελευταίος από τους ανεξάρτητους φαραώ της Αιγύπτου, ο οποίος ηττημένος εγκαταλείπει την Αίγυπτο). Σύμφωνα με κάποιους καταφεύγει στη Μακεδονία και ζητάει άσυλο στην αυλή του βασιλιά Φιλίππου. Εκεί ερωτεύεται τη βασίλισσα Ολυμπιάδα και χρησιμοποιώντας τον κυνισμό αλλά και τη μαγική του τέχνη, προσπαθεί να γίνει εραστής της. «Ο Νεκτανεβώ παροτρύνει τη βασίλισσα να συνευρεθεί με τον θεό Αμμωνα, που έχει μαλλιά και γενειάδα από χρυσό και κέρατα επίσης χρυσά που φύονται από το κεφάλι του». Συλλέγοντας βότανα από την εξοχή, «έφτιαξε ένα μείγμα, έπειτα έπλασε μία γυναικεία φιγούρα από κερί και έγραψε επάνω το όνομα της Ολυμπιάδας». Στη συνέχεια, «ψάλλοντας τις κατάλληλες μαγικές φράσεις, προκαλεί στην Ολυμπιάδα ένα ερωτικό όνειρο στο οποίο εμφανίζεται μία παρόμοια μορφή και την κάνει να προσμένει την επίσκεψη του ίδιου του θεού».

Σε ένα άλλο απόσπασμα ο Νεκτανεβώ αναλαμβάνει τον ρόλο όχι του μάγου πλέον, αλλά του αγύρτη: «Έβαλε μία προβιά από το πιο απαλό μαλλί προβάτου με τα κέρατα ακόμα καρφωμένα στο κεφάλι. Τα κέρατα έλαμπαν σαν χρυσάφι. Είχε προμηθευτεί ακόμα ένα εβένινο σκήπτρο, έναν λευκό χιτώνα και ένα μανδύα που έμοιαζε με δέρμα ερπετού. Φορώντας τα, μπήκε στο υπνοδωμάτιο, όπου η Ολυμπιάς ήταν κρυμμένη κάτω από τα σκεπάσματα, κρυφοκοιτάζοντας διστακτικά. Τον είδε να μπαίνει, αλλά δεν φοβήθηκε, γιατί έμοιαζε ακριβώς με τον θεό στο όνειρό της. Οι λύχνοι ήταν αναμμένοι και η Ολυμπιάς σκέπασε το πρόσωπό της. Ο Νεκτανεβώ, αφήνοντας το σκήπτρο του στην άκρη, ανέβηκε στο κρεβάτι και συνευρέθηκε μαζί της. Έπειτα είπε: «Ηρέμησε γυναίκα, στη μήτρα σου κουβαλάς ένα αρσενικό παιδί που θα πάρει εκδίκηση για σένα και θα γίνει βασιλιάς και κυρίαρχος του κόσμου όλου. Επειτα έφυγε από το δωμάτιο, κρύβοντας όλα τα εξαρτήματα της περιβολής του».

Στη δική του ζωή, πάντως, η απουσία των γυναικών είναι καταφανής. Παρ’ όλα αυτά ο Στόουνμαν συγκέντρωσε κάποιες. Μια από αυτές θέλει τη βασίλισσα Θάληστρη των Αμαζόνων να επισκέπτεται τον Αλέξανδρο όταν εκείνος είχε στρατοπεδεύσει παρά τον ποταμό Τάναϊ (Ντον). «Η βασίλισσα έμεινε κοντά του δεκατρείς ημέρες, τόσες, δηλαδή, όσες να βεβαιωθεί ότι καρποφόρησε η συνεύρεση μαζί του (“συγγενέσθαι τεκνοποιΐας χάριν”)». Ετσι η Θάληστρις είναι η πρώτη απ’ όλες τις Αμαζόνες για την οποία γνωρίζουμε τον πατέρα του παιδιού της (οι Αμαζόνες συνήθως κρατούσαν τους άνδρες περιορισμένους σε ένα νησί όπου τους επισκέπτονταν τακτικά προκειμένου να συνευρεθούν μαζί τους, πρακτική αντίστοιχη με εκείνη των Βραχμάνων, που έτσι εξασφάλιζαν τη διαιώνισή τους.) Παρά τον μεγάλο αριθμό πηγών που αναφέρουν την ιστορία, σίγουρα πρόκειται για μύθο. Μάλιστα, όταν ο Ονησίκριτος ανάγνωσε στην αυλή όσα είχε γράψει στα απομνημονεύματά του για τον Αλέξανδρο και την Αμαζόνα βασίλισσα, ένας από τους διαδόχους του Αλεξάνδρου, ο βασιλιάς της Θράκης Λυσίμαχος, γνωρίζοντας πόσο ψευδολόγος ήταν ο Ονησίκριτος, αναφώνησε περιπαικτικά: «Κι εγώ πού ήμουν τότε;»

Μια πιο άγνωστη ιστορία διασώζεται στον Κώδικα 197 στη Μονή Βαρλαάμ στα Μετέωρα καθώς και στον Σιναϊτικό Κώδικα στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Η ιστορία αφορά τον Αλέξανδρο και τη Σεμίραμι κι έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς αντιστοιχεί, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στην ιστορία που είναι πιο γνωστή, ίσως, σε μας από την όπερα του Πουτσίνι «Τουραντό». «Ο Αλέξανδρος επισκέπτεται την πριγκίπισσα Σεμίραμι ως υποψήφιος μνηστήρας. Ολοι οι μνηστήρες απειλούνται με εκτέλεση, εκτός αν απαντήσουν σε μία σειρά από γρίφους. Κάποιοι είναι απλά αινίγματα, όπως: “Ποιο δέντρο έχει δώδεκα κλαδιά με εξήντα φύλλα, μισά μαύρα και μισά λευκά;”» – “Ο χρόνος”. Οι περισσότεροι, όμως, είναι πολυπλοκότεροι και η απάντησή τους έχει ηθικό ή θρησκευτικό χαρακτήρα, όπως: “Με τι τρέφονται οι άγγελοι;” – “Με τις καλές πράξεις των ανθρώπων”. “Ποια αμαρτία φέρνει τον άνθρωπο στον Παράδεισο;” -”Αυτή για την οποία μετανοεί”». Ο θρησκευτικός χαρακτήρας αυτών των ερωτήσεων, ταιριάζει απόλυτα με την εύρεση του Κώδικα σε ένα μοναστήρι και μάλιστα υποδηλώνει πιθανή συγγραφή από μοναχό. Φαίνεται, πάντως, ότι οι μοναχοί της Μονής Βαρλαάμ είχαν γενικότερο ενδιαφέρον για τη μορφή του Αλεξάνδρου, καθώς ανάμεσα στις τοιχογραφίες της μονής υπάρχει μία πολύ σπάνια απεικόνιση του Αγίου Σισώη που κοιτάζει τα οστά του Αλεξάνδρου.


ΕΚΤΟΣ από τις ιστορίες που αφορούν -έστω και μεγεθυμένα- τα κατορθώματα του βίου του υπάρχουν και κάποιες που είναι εντελώς μυθοπλαστικές. Σε μία από αυτές περιγράφεται μια φανταστική επίσκεψη του Αλέξανδρου στην Ιερουσαλήμ:

«Εδώ οι κάτοικοι της Ιουδαίας ανησυχούν για την άφιξη του στρατού του Αλεξάνδρου… Οι αρχηγοί των Ιουδαίων αποφασίζουν να παραδοθούν με αξιοπρέπεια. «Οι ιερείς ντύθηκαν με τα επίσημα ενδύματά τους και βγήκαν να τον προϋπαντήσουν, μαζί με ένα πλήθος ακολούθων…

«Η εμφάνισή σας είναι θεϊκή. Πείτε μου, ποιό θεό λατρεύετε; Γιατί δεν έχω δει ποτέ ιερείς κανενός θεού να είναι έτσι ντυμένοι», είπε ο Αλέξανδρος. «Λατρεύουμε έναν θεό που έφτιαξε τη γη και τον ουρανό και τα ορατά και τα αόρατα. Κανένας θνητός δεν μπορεί να τον αποκαλύψει», απάντησε ο ιερέας. «Είστε άξιοι ιερείς ενός αληθινού θεού. Πορευθείτε εν ειρήνη. Ο θεός σας θα γίνει και δικός μου και η ειρήνη μου θα σας συντροφεύει. Δεν θα σας αντιμετωπίσω όπως τα άλλα έθνη, γιατί είστε υπηρέτες του αληθινού θεού”», λέει ο Αλέξανδρος. Αυτός πρέπει να είναι ένας από τους πιο γρήγορους προσηλυτισμούς στην ιστορία των θρησκειών…

Οι Αιγύπτιοι από την άλλη, έχουν αναπτύξει έναν μύθο που αφορά στον καταδυτικό κώδωνα του Αλεξάνδρου. «Όταν ιδρύθηκε η πόλη, το λιμάνι ήταν γεμάτο από θαλάσσια τέρατα που έβγαιναν κάθε νύχτα και κατέστρεφαν ό,τι είχε χτιστεί την ημέρα. Γι’ αυτό, ο Αλέξανδρος έφτιαξε ένα γυάλινο καταδυτικό κώδωνα και κατέβηκε για να δει τι συνέβαινε. Πήρε μαζί του αρκετούς καλλιτέχνες. Όταν ξαναβγήκε στην επιφάνεια έφτιαξε μπρούντζινα αντίγραφα των τεράτων, όπως τα είχαν απεικονίσει οι καλλιτέχνες. Τα έστησε μπροστά στην προκυμαία και τρόμαξε τα τέρατα, που δεν ξαναενόχλησαν τους τεχνίτες».

Αντιθέτως, στον ιουδαϊκό πολιτισμό υπάρχει μία περιγραφή που απαξιώνει τον Αλέξανδρο, παρουσιάζοντάς τον ως κλέφτη και ολετήρα. «Κατ’ αυτή, όταν ο Αλέξανδρος κατέκτησε τα Ιεροσόλυμα, βρήκε τα βιβλία της σοφίας του Σολομώντα. Τα έδωσε στον δάσκαλό του, Αριστοτέλη, ο οποίος τα μετέφρασε στα ελληνικά και στη συνέχεια κατέστρεψε τα πρωτότυπα. Έτσι, όλη η σοφία της Δύσης προέρχεται από τη σοφία του Σολομώντα, την οποία ο Αριστοτέλης παρουσίασε ως ελληνική». Παρόμοιοι μύθοι αναφέρουν τον προσηλυτισμό του Μακεδόνα στη ζωροαστρική θρησκεία καθώς και τις αραβικές μεταφράσεις της ελληνικής επιστήμης που αρχικά ήταν περσική. «Οι ανεκδοτολογικές αυτές εικασίες ανακυκλώνονται έως σήμερα, σε σημείο που όλο το έργο του Αριστοτέλη να θεωρείται κλεμμένο από αφρικανικά χειρόγραφα τα οποία ο Σταγειρίτης ανακάλυψε στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας: αφαίρεσε τα ονόματα των πρωτότυπων συγγραφέων και τα αντικατέστησε με το δικό του».

Ενδιαφέρον επίσης έχει να παρατηρήσει κανείς πως ο μύθος μεταλλάσσεται και προσαρμόζεται σύμφωνα με τα κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά δεδομένα της κάθε εποχής. Για παράδειγμα, οι συγγραφείς της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας επέδειξαν μικρό μόνο ενδιαφέρον για τους θρύλους του κατακτητή, αλλά χρησιμοποίησαν τον ιστορικό Αλέξανδρο ως «εργαλείο» σκέψης και ως παράδειγμα τρυφηλότητας, αλαζονείας, καταχρήσεων και τυραννίας.

«Καθώς όμως η εποχή της αρχαιότητας τελείωνε, αυτή η αρνητική άποψη ξεθώριασε και ο Αλέξανδρος έγινε σύμβολο της «ειδωλολατρικής αναβίωσης» του 4ου αιώνα.

Με το τέλος του Μεσαίωνα, η μορφή του Αλεξάνδρου χάνει την κεντρική της θέση. «Οι λόγοι μπορούν να εντοπιστούν εν μέρει στην κοινωνική ανάπτυξη και εν μέρει στην αύξηση της γνώσης», λέει ο Στόουνμαν. «Κυρίως, όμως, στην άνοδο της αστικής τάξης και στο ξεθώριασμα των ιπποτικών ιδανικών. Στενά συνδεδεμένος με την ιπποτική παράδοση, ο Αλέξανδρος, αυτός ο θεοφοβούμενος ιππότης σταυροφόρος, έμοιαζε να ταιριάζει όλο και λιγότερο στη νέα τάξη πραγμάτων. Τα Μυθιστορήματα, επίσης, γραμμένα συνήθως σε καλαίσθητα ακριβά εικονογραφημένα χειρόγραφα, προορίζονταν για το αριστοκρατικό κοινό και ήταν δύσκολο να φτάσουν στους μέσους αναγνώστες. Όμως, στη νέα κοινωνία που διαμορφώθηκε δεν υπήρχαν αρκετοί αριστοκράτες για να συντηρήσουν μία εκδοτική παραγωγή, οπότε οι τυπογράφοι παρήγαγαν ό,τι αγόραζαν τα μεσαία κοινωνικά στρώματα.

Απογραφές πληθυσμού στη γειτονιά μας.

February 28, 2011
Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων
articles1 Καμπανάκι για τα εθνικά από 33 πρώην πρέσβεις
27 Φεβρουαρίου 2011
Μέσα στο μήνα Απρίλιο η Αλβανία και τα Σκόπια θα διεξαγάγουν απογραφές πληθυσμού με στόχο -μεταξύ άλλων- την καταγραφή των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων. Η κάθε περίπτωση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, με εντάσεις και ιδιαιτερότητες. Αλλά και με μεγάλο ελληνικό ενδιαφέρον. Στη μεν Αλβανία ζει αναγνωρισμένη, αλλά καταπιεσμένη ελληνική εθνική μειονότητα, στη δε ΦΥΡΟΜ υπάρχουν Έλληνες, αλλά φοβούνται να εκδηλωθούν.

Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές πληροφορούμαι από τα ΜΜΕ ότι η κυβέρνηση της χώρας μας ανακαλεί τον Γενικό Πρόξενο Κορυτσάς κ. Θεόδωρο Οικονόμου –Καμαρινό, διότι ο άνθρωπος τόλμησε να πει τα αυτονόητα: Ότι δηλαδή κατά την επικείμενη απογραφή πρέπει όσοι νιώθουν Έλληνες να το δηλώσουν και όχι μόνο οι ανήκοντες στις λεγόμενες «μειονοτικές ζώνες». Είναι απορίας άξιον πώς το ελληνικό ΥΠΕΞ μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα αλλάζει άποψη. Ο μεν εκπρόσωπος Τύπου κ. Γρ. Δελαβέκουρας δήλωσε ότι είναι ευκαιρία να καταγραφούν τα άτομα ελληνικής εθνικής καταγωγής σε κάθε περιοχή της Αλβανίας, ο δε Υπουργός τιμωρεί τον Πρόξενο Κορυτσάς διότι εξειδίκευσε στην περιοχή της ευθύνης του αυτή την ευχή και οδηγία.

Το πρόβλημα είναι διττό. Πρώτον οι Αλβανοί από την εποχή του Χότζα και του Αλία αναγνωρίζουν μόνο 58000 Έλληνες σε συγκεκριμένες ζώνες χωριών και σε καμία μεγάλη πόλη. Κατά την άποψή τους που ισχύει ακόμη παρά την παρέλευση 20 ετών από την πτώση του Κομμουνισμού, μόνο σε αυτές τις «μειονοτικές ζώνες» μπορούν να λειτουργούν σχολεία για ελληνόπουλα. Δεύτερον, η γενική φοβία που επικρατεί στους εναπομείναντες Έλληνες και τα συνεχιζόμενα μέτρα καταπίεσης της μειονότητας καθιστά προβληματική την ορθή καταγραφή. Σʼ αυτό το πρόβλημα πάντως έρχεται να προστεθεί και η ερήμωση της Βορείου Ηπείρου λόγω της μετακινήσεως των περισσοτέρων ομογενών μας προς την Ελλάδα σε αναζήτηση εργασίας. Ιδιαιτέρως δε για την περιοχή της Κορυτσάς, η οποία ουδέποτε περιελήφθη στις μειονοτικές ζώνες, η έκκληση του κ. Καμαρινού είναι βάσιμη λόγω και του ιστορικού παρελθόντος. Το 1940 όταν εισήλθε ο ελληνικός στρατός η πόλη έπλεε στα γαλανόλευκα χρώματα. Τί απέγιναν σήμερα οι απόγονοι όλων εκείνων των Ελλήνων; Δεν μπορεί να εξαφανίσθηκαν ή να αλβανοποιήθηκαν πλήρως. Κάποια μαγιά θα έχει μείνει. Αυτούς κάλεσε και ορθώς ο Πρόξενος να εκδηλωθούν χωρίς φόβο στην απογραφή και ξεσήκωσε την οργή των Τιράνων. Το αποτέλεσμα είναι η ανάκλησή του. Χαίρε υπερήφανη εξωτερική πολιτική!

Στην Κορυτσά και στην περιοχή Αυλώνος υπάρχουν πολλοί Ελληνόβλαχοι, δηλαδή Έλληνες στην καταγωγή που μιλούν ένα ιδιόρρυθμο λατινογενές γλωσσικό ιδίωμα. Οι άνθρωποι αυτοί τον 18ο και 19ο αιώνα στήριξαν κάθε εκπαιδευτική και εμπορική δραστηριότητα του Ελληνισμού στα Βαλκάνια. Η Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου με πλειοψηφία Ελληνοβλαχικού πληθυσμού διέπρεψε στα γράμματα και στις εκδόσεις λίγες δεκαετίες πριν από την Επανάσταση του 1821. Μετά την άνοδο των Κομμουνιστών το 1946 οι Ελληνόβλαχοι αποκόπηκαν βιαίως από την ελληνική παιδεία και την Ορθόδοξη Εκκλησία. (Το 1967 η Αλβανία του Χότζα αυτοανακηρύχθηκε στο πρώτο άθεο κράτος του κόσμου). Τα τελευταία χρόνια πολλοί από αυτούς εντάχθηκαν σε σωματεία ελληνικά, αλλά πίεση προπαγανδιστική ασκεί και η Ρουμανία λόγω της γλωσσικής συγγένειας. ΟΙ Ελληνόβλαχοι της επαρχίας Κορυτσάς ναι μεν συνδέθηκαν και πάλι με την Ορθόδοξη Εκκλησία χάρις στις προσπάθειες του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, αλλά είναι φοβισμένοι από όσα πέρασαν και ίσως διστάζουν να εκδηλώσουν σε μία δημόσια απογραφή την εθνική συνείδησή τους. Αν η Ελλάδα κατορθώσει να τους πείσει να εκφρασθούν ελεύθερα θα έχουμε κερδίσει μία συμπαγή και φιλοπρόοδη ομάδα Ελλήνων που αριθμεί πολλές δεκάδες χιλιάδων ψυχών και το κυριότερο: Μένουν εκεί και δεν μεταναστεύουν εύκολα προς γειτονικές χώρες. Σημειώνω πάντως ότι η δήλωση εθνικότητας και θρησκεύματος από κάθε Αλβανό υπήκοο θα είναι προαιρετική.

Στα Σκόπια τα προβλήματα ξεκινούν από την πολυεθνική σύνθεση του πληθυσμού και από τις συνεχείς εντάσεις μεταξύ Σλάβων ( ψευδομακεδόνων) και Αλβανών. Φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από την ένοπλη εξέγερση της αλβανικής κοινότητας που αριθμεί γύρω στο 30% του πληθυσμού. Η συμφωνία της Αχρίδας δεν τηρείται, λένε τα αλβανικά κόμματα. Συγκρούσεις μεταξύ Σλάβων και Αλβανών λαμβάνουν χώρα καθημερινά. Η δυτική πλευρά του κράτους έχει ουσιαστικά αυτονομηθεί και τεθεί υπό τον έλεγχο της αλβανικής κοινότητας. Η Ιλλυρίδα, όπως λέγεται αυτή η ημιαυτόνομη περιοχή, αλληθωρίζει προς το «ανεξάρτητο Κόσσοβο» και δεν αποκλείεται συντόμως να ακολουθήσει τις αποσχιστικές τάσεις των ομοεθνών Κοσσοβάρων. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα πόσο έγκυρη και ήρεμη θα είναι η απογραφή κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.

Η Ελλάδα έχει την ευκαιρία σε αυτή την απογραφή να ενθαρρύνει επιτέλους τους κατατρομοκρατημένους Έλληνες της ΦΥΡΟΜ να δηλώσουν την εθνική τους ταυτότητα και να ζητήσουν να αναγνωρισθούν ως μειονότητα. Το 1993 ο Κίρο Γκλιγκόροφ είχε δηλώσει σε τσέχικη εφημερίδα ότι στη χώρα του ζουν 100.000 Έλληνες. Σε επισκέψεις Βλαχικών σωματείων από την Ελλάδα, αλλά και σε συνεργεία της ΕΤ3 πολλοί από τους ξεχασμένους ομογενείς μας δηλώνουν: «Είμαστε Ελληνόβλαχοι». Ίδια περίπτωση με τη Κορυτσά και τον Αυλώνα της Αλβανίας. Αν κατορθώσουμε να αναγνωρισθεί αυτή η πραγματική μειονότητα θα έχουμε ένα διπλωματικό αντίβαρο όταν τα Σκόπια θα μιλούν για την ανύπαρκτη «μακεδονική» μειονότητα στη Βόρειο Ελλάδα. Θάρρος χρειάζεται!

Slavic Elements in…Homer?

February 28, 2011
Miltiades Elia Bolaris
SLAVIC HOMER IN SKOPJE & assorted Balkan fables


Bogus scholarly witchcraft in the age of Antikvizatsiyja

“Hateful to me as the gates of Hades is that man who hides one thing in his heart and speaks another.”

This is the quote from Homer with which Petrus Invictus chose to start his work “Slavic Elements in Homer”1 with. We are poetically forewarned right away, through this Homeric quote, that the writer is dead serious about speaking the truth.

From the first line of this text we humbly recognize that this is no ordinary literary work. This text is nothing else than the beginning of the Bible. To be exact, while not related to that other “Bible”, that was written in Alexandrian Greek, this one is “A living Bible of Light” also known as “The House of Macedon”. Its divine Apostle is no mere fisherman in Palestine. He is a linguist, or so he claims at least, and he is none other than Petrus Invictus, a.k.a. Perica Sardzoski, a.k.a. Pero, a.k.a. Petro, a.k.a. John Donne (“my new identity as John Donne is my own trust me!”2)

Petrus Invictus asks us to “take a look at the following study”, and we do:

“More evidence that gives credence to the existence of an ancient prehistoric Macedonian civilization comes to us from ancient literature. One such source that greatly influenced our impression of the ancients and inspired Alexander the Great to seek adventure was Homer´s epic poems. About five hundred years after the Trojan Wars, Homer wrote the Iliad and the Odyssey. Homer´s work captivated his audience with events that, according to Tashko Belchev, began and ended in Macedonia. Homer was born in the 8th century B.C. and created true literary masterpieces that are enjoyed as much today, as they were in the days of Alexander the Great. Originally, Homer´s stories were folktales told and retold for millenniums until they were immortalized in print in the 6th century B.C.”

Somehow this sounded familiar. Tashko Belchev sounded like a name I had seen before. It is not every day, after all, that you come across a nut that makes a living by selling books with extraordinary claims such as that the Trojan war “began and ended in Macedonia”. Tashko Belchev is a Skopjan professor known in the internet for such pseudo-scholarly presentations as: “Greeks has (sic) stolen the Macedonian Mythology!3” or “The root of Greek language is stolen from the Slavomacedonian language!4” Even someone who is not familiar with the Slavomacedonian idiom, or any other Slavic language for that matter, can roughly follow what Belchev says in these videos, as long they have previously read these arguments in print. Tashko Belchev is an animated and persuasive speaker after all, who speaks slowly and with good intonation, and he pronounces the Greek words convincingly enough to be understood. If only the content of his speeches was a fraction as good as his presentation!…

Knowing what oddities Tashko Belchev wrote, we now wonder who on earth would quote such a peculiar source. We take a closer “look at the following study”, as Petrus Invictus suggested and a quick internet search brings us back to the original crime scene. Not surprisingly, the referenced “study” is the “History of the Macedonian People from Ancient times to the Present”5, the brain child of a so called “historian” who has only glimpsed the gates of a University from the outside.

I can say it right here, that this does not look good from the onset. Petrus Invictus, a.k.a Perica Sardzoski, a.k.a. Petro, a.k.a. Pero, a.k.a. John Donne told us that he basically hates liars like hell (“Hateful to me as the gates of Hades”), yet the first quote he brought forward for consideration is from such an unreliably chauvinistic trash of a source that doubts have swarmed us. Add to this the sorry fact that Tashko Belchev is included as a primary “source” in Stefov´s garbage-bin-worthy pseudo-historical “study”, and the situation becomes even worse.

How much worse? I would say it becomes plainly pitiful, once the next two paragraphs, immediately following it, from the infamous pseudo-“History” are added for consideration:

“What is most interesting about Homer´s stories, especially the Iliad, is that they were originally written in the prehistoric Macedonian language. The first paleolinguist to openly proclaim the similarities between the words of the Iliad and those of the modern Slavic languages was the German Homerologist Pasov. Inspired by Pasov and others, researcher Odisej Belchevsky has furthered the study by clearly illustrating the fundamental relationship between the modern Macedonian language and the language of Homer.”

We need to repeat this, just to make sure our brain registers it, before it shuts down from Toronto garbage overload:

“What is most interesting about Homer´s stories, especially the Iliad, is that they were originally written in the prehistoric Macedonian language.”

I see. Let us take one thing at a time. Homer does not even mention Macedonia, for the simple reason that the people who later captured the plains of Macedonia were still then up in the highlands of western Macedonia and the Pindus mountains. They were still called Maketes/Μακέτες, or Makednoi/Μακεδνοί, the mountaineers, the highlanders. Macedonia was still inhabited by Phrygians, Tracians and Paionians; Greek cities, if any at that early age, were to be found only along the coastal areas of Macedonia and Thrace.

Ότι Ημαθία εκαλείτοι πρότερον η νυν Μακεδονία. Ελαβε δε τούνομα τούτο απ αρχαίου τινός των ηγεμόνων Μακεδόνος. Ην δε και πόλις Ημαθία προς θαλάσση»

Στράβων Γεωγραφικά Ζ-11

“Since Emathia was called earlier what is now Macedonia. And she received this name from one of the ancient leaders, Macedon. There was also a city named Emathia, by the sea.”

Strabo, Geographica, 6.11

The Greek Macedonians, who eventually gave their own name to Macedonia had to wait for the 8th cBC before they came down into the plains. The Slavs did not even show up in Macedonia until one no less that a thousand and six hundred years (1600 years) after the Greek Macedonians had established themselves there. To put this into a historical perspective, the Slavs were as removed from Homer’s time as our age is from the splitting of the Roman empire into two parts, and the establishment of Christianity as a state religion for the Roman empire. At that time there were no French, English, Spanish, Portuguese, Belgian, Dutch, Hungarian or any Slavic nation we know now off. All of the above were still unformed, integral parts of larger ethnic and linguistic units. Most French, Spaniards and English for example, could easily communicate with each other speaking either Latin or their own Celtic. Claiming at this early date that the Mayans copied their calendar from the Spanish, for example, is as anachronistic, historically speaking, as saying that the Greeks of Homer’s age copied their epics from the Slavs: a Reductio ad absurdum!

Yet what this autodidact from Toronto whom Perica is using as a serious historical source, tells us is that there was, somehow, somewhere, a “prehistoric Macedonian language”, not related to Thracian, Phrygian, Paeonian or Greek, whom nobody else knew about and nobody ever noticed!

For a third time,Please read more :

Καμπανάκι για τα εθνικά από 33 πρώην πρέσβεις

February 26, 2011

articles1 Μηνύματα από την Κύπρο


Δημόσια παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά και στον τρόπο με τον οποίο τα χειρίζεται η κυβέρνηση έκαναν με επιστολή τους στον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου 33 πρώην πρέσβεις, που για σειρά ετών υπηρετήσαν από διαφορετικά πόστα την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Οι διπλωμάτες εκφράζουν την ανησυχία τους για τον κίνδυνο η «σημερινή οικονομική συγκυρία να πλήξει τελικά τα εθνικά μας θέματα εν όλω ή εν μέρει ανεπανόρθωτα» και συστήνουν την αποφυγή σύναψης συμφωνιών που θα δεσμεύσουν τη χώρα στο διηνεκές, τη στιγμή που η χώρα μας διέρχεται την οικονομική κρίση και έχει μειωμένη διαπραγματευτική ισχύ.

Ιδιαίτερη μνεία κάνουν οι πρώην πρέσβεις στον ελληνοτουρκικό διάλογο, τονίζοντας ότι είναι «προδιαγεγραμμένη η έκβαση της διαπραγμάτευσης εις βάρος εκείνου που δέχεται να συνομιλεί υπό τη συνεχή απειλή του casus belli», καθώς ο απειλούμενος διαπραγματεύεται σαν να έχει ηττηθεί σε πόλεμο και ο «παράνομος χαρακτήρας των ενεργειών του απειλούντος ακυρώνεται στα μάτια των διεθνών παραγόντων».

Οι πρέσβεις τάσσονται εναντίον της συνδιαχείρισης στο Αιγαίο εφόσον δεν προηγηθεί η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων και ο ορισμός της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, ενώ προειδοποιούν ότι «η επί μακρόν αποχή εκ μέρους της Ελλάδας από την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μπορεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις να δώσει λαβή σε παρερμηνείες».

Με την επισήμανση ότι οι διερευνητικές επαφές κινδυνεύουν να εκληφθούν ως διαπραγμάτευση, οι πρώην πρέσβεις τονίζουν ότι δεν μπορεί να «παραμένει μυστικό τόσο το περιεχόμενο της διαπραγμάτευσης όσο και η διαπραγματευτική γραμμή εκκίνησης της ελληνικής πλευράς».

Την επιστολή υπογράφουν, μεταξύ άλλων, οι πρώην πρέσβεις: Θ. Στοφορόπουλος, Ι. Μπουρλογιάννης, Ι. Σπέτσιος, Εμ. Μεγαλοκονόμος, Ι. Θωμόγλου, Αχ. Εξαρχος, Σπ. Δοκιανός, Εμ. Γκίκας, Ι. Γεννηματάς, ο τέως προϊστάμενος της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας του ΥΠΕΞ Κ. Οικονομίδης κ.ά.


Ο Μακεδονομάχος Ζήσης Βέρρος – Ο Τελευταίος εν ζωή Συμπολεμιστής του Παύλου Μελά

February 26, 2011

Μακεδονομάχοι από τα Γρεβενά -Photo @ 2ο Γυμν. Γρεβενών


Μέσα στήν καρδιά τής Πίνδου, ανάμεσα στίς Αμέτρητες φυσι­κές γραφικότητες καί στην ά­γρια βλάστηση, έκεί άπου τά χιόνια σκεπάζουν άκόμη τις βουνοκορφές είναι χτισμένο το χωριό Αβδέλλα των Γρεβενών.

Αύτή ή άλπικη Κωμόπολη, n «αετοφωλιά» της ένδοξης Πίν­δος είναι ή γενέτειρα τού Μακεδο­νομάχου και Εθνικού αγωνι­στή Ζήση Βέρρου.

Ό Ζήσης Βέρρος, ήταν ο τελευταίος εν ζωή συμπολεμιστής τού Παύλου Μελά, ο οποίος αι­σθάνθηκε βαθιά τις πίκρες πού τόν «πότισε» τό έπίσημο Κράτος! Τό είχε παράπονο πού ή Πολιτεία τόν Εγκατέλειψε στό περιθώριο καί τό έλεγε μέ θάρρος: «… Εμένα, τόν Ζή­ση Βέρρο, δεν μέ πρέπουν αγάλμα­τα, δέν μ’ αρέσουν αί παίνιες (σ.σ. έπαινοι) άλλά είναι άτιμο μερικοί νά προσπαθούν, μέ κάθε δόλιο τρόπο νά έξαφανίσουν άπ* τήν Ιστορία τους άγωνιστές τού Μακεδονικού ‘Αγώ­να,,.»

Άλλά ποιός είναι ό ΖΗΣΗΣ ΒΕΡ­ΡΟΣ; Γεννήθηκε τό έτος 1880, στίς 16 Αύγούστου, στην Αβδέλλα Γρε­βενών και πέθανε σε ηλικία 105 ετών, το 1985. Τε­λείωσε τό Δημοτικό Σχολείο και στή συνέχεια φοίτησε μέχρι τήν 5η τάξη [pullquote]«… Εμένα, τόν Ζή­ση Βέρρο, δεν μέ πρέπουν αγάλμα­τα, δέν μ’ αρέσουν αί παίνιες (σ.σ. έπαινοι) άλλά είναι άτιμο μερικοί νά προσπαθούν, μέ κάθε δόλιο τρόπο νά έξαφανίσουν άπ* τήν Ιστορία τους άγωνιστές τού Μακεδονικού ‘Αγώ­να,,.»[/pullquote]σ’ ένα άπό τά καλύτερα Γυμνάσια τής τότε τουρκοκρατούμενης Β. Ελ­λάδος. Στό Γυμνάσιο Τσοτυλίου Κοζάνης. Στά δεκαεννιά του χρόνια (1899) ύπηρέτησε ώς δάσκαλος στό χωριό του μέχρι τό 1900. Στή συνέχεια άναμίχθηκε σέ διάφορες άντάρτικες Μακεδονικές ομάδες ένώ τό 1905 — φανερά πλέον — βγήκε άντάρτης δίπλα στόν Παύλο Μελά, στον Λουκά Κόκκινο, στόν Καπετάν Μπρούφα, στόν Βάρδα (Τούντα), Ζιάκα (Φλωρέα) και άλλων οπλαρχη­γών, ‘Αργότερα άνέλαβε άρχηγός ομάδας, αποτελούμενης άπό 35 άντάρτες. Ελαβε μέρος σέ περισσότερες άπό έξήντα μάχες άπό τις όποιες —  όπως μάς είπε ό ίδιος — οί πε­ρισσότερες ήταν πολύνεκρες αλλά νικηφόρες.

Τόν Ζήση Βέρρο, τόν συνάντησε ο δημοσιογράφος των Νέων, Γιάννης Παπαδόπουλος, λίγες μέρες προτού «πατήσει» στο πρώτο έτος τού δεύτερου αιώνα του στό χωριό του ‘Αβδέλλα, να ξα­ποσταίνει στο μπαλκόνι του αγναν­τεύοντας γύρω του τις βουνοκορφές τής Πίνδου. ‘Αγέρωχος, ήρεμος και γενναιόκαρδος εξιστορούε μάχες και γεγονότα τά όποια άσβεστα άλλά και βαθιά χαραγμένα βρίσκοντουσαν στή μνήμη του.

«… Άσβεστα θάναι στή μνή­μη μου τά άγρια εκείνα χρόνια των εθνικών άγώνων, όπου καμιά εξουσία δέν προστάτευε τή βασανισμένη ζωή τού Λαού μας. Ή κραταιά οθωμανική αυ­τοκρατορία ήταν ένα σκιάχτρο! Οι πειναλέοι, θυμάμαι, και ξυπόλητοι στρατοί της και οι αρ­παχτικοί γκέκηδες πλιατσικολογούσαν όλες τίς πόλεις, τα Γρεβενά, τά χωριά μας, τά σπίτια μας και έσπερναν τόν τρό­μο. Βγήκαμε άντάρτες, πολε­μήσαμε καί ποτίσαμε τό χώμα μέ τό αίμα μας…».

Άλλά ό υπεραιωνόβιος Μακεδονομά­χος φάνηκε άσυγκράτητος μπρο­στά στή θύμιση των γεγονότων πού πλημυρίζαν τή μνήμη του και ύποχρεώναν τά μάτια τον νά δακρύσουν άπό συγκίνηση!

«… Άπό ποια μάχη ν’ αρχίσω και σέ ποιά νά σταματήσω; Στή μάχη τού ΟΡΛΙΑΚΑ τό 1905 ήμουνα έπικεφαλής όμάδας μέ 55 άντάρτες. Στή νικηφόρα αύτή μάχη σκοτώσαμε 27 Τούρκους και πήραμε αρκετό όπλισμό. Χάσαμε όμως τό πρωτοπαλήκαρο τ ή ς όμάδας μας…»·

Ό Ζήσης Βέρρος αύτή τή μάχη τή θυμόταν τόσο καλά, την αισθανόταν τόσο βαθιά, πού άπ τή βιασύνη του μήπως και ξεχάσει κάτι, άναγκάζε τή φωνή του νά τρέμει,..

«… Μάς έστειλαν συγχαρητήρια άπ’ τήν Κάτω Ελλάδα, μάς είπανε πώς πολεμούμε ηρωικά και ότι μάς έρ­χεται βοήθεια από Κρητικούς άν­δρες· Μάς ήλθαν αρκετοί Κρητικοί – πλάι…».

Μετά άπ’ αύτή τή μάχη ό Ζήσης Βέρρος συνδέθηκε μέ άλλους Μακεδονομά­χους καί Παλαιοελλαδϊτες (όπως ό ίδιος λέει χαρακτηριστικά) συνδετι­κούς κρίκους, γιά τή μεταφορά όπλων καί πυρομαχικών άπ’ τή Θεσσαλία.

«… Μοίρασα έκατοντάδες όπλα σε άντάρτες, έδωσα μπαρούτι καί χει­ροβομβίδες. “Εσκαψα στή γή, παρά­χωσα όπλα καί τά ξέθαψα γιά νά τά μοιράσω τή νύχτα σέ νέους άντάρ­τες.»

Στή συνέχεια, ο Ζήσης Βέρρος εξιστόρησε ώς έξης τή μάχη τής Δαμασκηνίας Βοΐου : 

..Ελαβα διαταγή άπ* τον όπλαρχηγό Βάρδα κατ’ εντολή τού Παύ­λου Μελά — νά προχωρήσω γιά το χωριό Ναζερέτο, στά σύνορα ‘Αλβα­νίας – Σερβίας. Εκεί χτυπηθήκαμε με τούς Κομιτατζήδες ύπό τήν αρχη­γία τού Τσακάλωφ και Μητροβλάχου. Ήταν διπλάσιοι άπό μας άλλά τή νύχτα μέ γιορούσι τούς συντρίψαμε. Σ αύτή τή μάχη χάσαμε τόν εύελπι Κρητικό ανθυπολοχαγό Γ. Πετροπουλάκη». Άπ’ εκεί φθάσαμε στό χωριό Φούφα τής Πτολεμαΐδας, όπου βάλα­με Φωτιά σ’ ένα σπίτι πού γινότανε βουλγάρικος γάμος. Ή έπιτυχία μας ήταν μεγάλη άφού κάψαμε — μαζί μέ τό σπίτι — καί άρκετούς κομιτατζήδες. Σ* αύτή τή μάχη σκοτώθηκε ό αξιωματικός Φούφας, πρός τιμή τού όποιου αργότερα τό χωριό όνομάστηκε Φούφα…».

έκ θαύματος

Μετά τόν Ιούλιο τού 1908 — μέ τό Σύνταγμα τών Νεοτούρκων — διαλύ­θηκαν τά έλληνικά άντάρτικα καθώς καί τά βουλγάρικα. Μετά άπ* αύτό τό γεγονός ο Ζήσης Βέρρος «φόρεσε τή στολή τού πολίτη» και εγκαταστάθηκε στην πόλη τών Γρεβενών. Άλλά τό κομιτάτο τών Νεοτούρκων τόν είχε πρώτο στόν κατάλογο γιά έξόντωση, μαζί μέ άλλους συμπολεμιστές του.

Διέφυγε άρκετές φορές τή δολοφονική άπόπειρα μετά άπό συνεχή «καρτέ­ρια» έναντίον του. Μ* αύτόν τόν τρό­πο —. έκείνο τόν καιρό — οί Τουρκοι δολοφόνησαν τόν όπλαρχηγό Περδίκη καί τόν Κώστα Κούνδουρο.

Στην περίοδο τής φασιστικής κατο­χής 1940—44 «ρουμανίζοντες» καί γερμανόφιλοι, γιά νά έκδικηθούν τήν πατριωτική καί έθνική δράση τού Ζήση Βέρρου ζήτησαν απ* τους Γερ­μανούς νά έκτελεστεί…

«… Συνελήφθηκα,είπε ό ίδιος στην συνέντευξη ου„ έμεινα δύο χρόνια στή φυλακή τής Κο­ζάνης καί ώς έκ θαύματος διέφυγα τήν εκτέλεση…».

Τήν περίοδο τού 1941—44, ή οικογένεια του μετείχε άποφασιστικά στόν άγώνα. Ό γιος τους Κώστας Βέρρος [pullquote]«… Μέ έχουν μόνο γιά παρελάσεις και νά καταθέτω στεφάνια στόν Άγνωστο Στρατιώτη σέ κάθε έθνική γιορτή ! Τίποτε άλλο.”[/pullquote]πολέμησε καί τραυματίσθηκε στόν ΕΛΑΣ και οί τρεις άπό τις τέσσερις κόρες του άγωνίσθηκαν άπό τις γραμμές τού Ε.Α.Μ. καί της ΕΠΟΝ. Ή οίκογένειά του όμως διώχθηκε άττό τό μεταπελευθερωτικό κράτος, Καί ό ίδιος έμεινε ύπόδικος δύο χρό­νια στις φυλακές Κοζάνης. ‘Α­παλλάχθηκε μετέπειτα με βού­λευμα …

Γιά τήν άναγνώριση τής πατριωτικής ταυ δράσης τό Κράτος τόν τίμησε μ’ ένα δίπλωμα καί ένα έμβλημα μετάλλινο τού Μακεδονικού Αγώνα. Καθώς καί ένα δίπλωμα τής «Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας ‘Οπλαρχηγών», τό ό­ποιο αναφέρει :

«… Μέ συνεδρίαση τής 6ης καί 8ης Μαΐου τού 1940 παμψηφεί, χρήζει πρόεδρο τμήματος Γρεβενών, τόν Ζή­ση Βέρρο, γιά τάς μεγάλας πρός τό ‘Εθνος πστριωτικάς υπηρεσίας ώς καί τό πατριωτικόν ένδιαψέρον ύπέρ έκείνων, οί όποιοι έν κρίσιμους τής πατρίδας περιστάσεων ήγωνίσθησαν ύπέρ τών μεγαλείων τής δόξης της».

Ο Ζήσης Βέρρος, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, εξέφρασε την πικρία του πώς ή Πολιτεία δέν έκπλήρωσε τό χρέος της απέναντι σ* έναν άγωνιστή, απέ­ναντι σ’ έναν Μακεδονομάχο πού —. αρκετές φορές — πότισε τό μακεδο- νικό χώμα μέ τό αίμα του.

«… Μέ έχουν μόνο γιά παρελάσεις και νά καταθέτω στεφάνια στόν Άγνωστο Στρατιώτη σέ κάθε έθνική γιορτή ! Τίποτε άλλο.”

Μέ τή φράση του αύτή ό αίωνόβιος Μακεδονομάχος «έ­βαλε τό μαχαίρι στό κόκκαλο»! Τό είπε ξεκάθαρα. Η Πολιτεία περιφρό­νησε και έγκατέλειψε στό περιθώριο έναν άγωνιστή καί στό πρόσωπό του δέν σεβάστηκε τις μνήμες έκατοντάδων άλλων νεκρών.

Τόχε παράπονο πού τό Κράτος δέν έκανε τήν καλή χειρονομία. Νά τού δώοει μιά μικρή σύνταξη. «Όχι, είπε στην συνέντευξη του, γιά νά ζήσω καλύτερα, άλλά νά πάρω ψυχικό θάρρος και νά πώ τήν ποιητική στροφή τού Κωστή Παλαμά:

«Ανάξιος είναι όποιος διστά­ζει. όποιος άκούει τό προσκλη­τήριο τών καιρών, τ” άκούει καί δέν λέει: Παρών».

Αντίθετα με την αντιμετώπιση του απότο κράτος, ή Κοινότητα τής Α­βδέλλας διοργανώνε κάθε χρόνο γιορτή γιά τά γενέθλια τού Ζήση Βέρρου. *Ετσι κάθε 16 Αύγουστου, ό πρόεδρος τής Κοινότητας πρωί – πρωί θά επισκεφτόταν στό σπίτι του τόν Ζήση Βέρρο και θά τού προσέφερε γαρύφαλλα, δείγμα άγνόιητας καί πατριωτισμού άλλά καί ταυτόχρονα θά κήρύττε τήν έναρξη τής γιορτής τών γενεθλίων «τού Μακεδονομάχου Ζήση Βέρρου».

Η συνέντευξη είναι του Γιάννη Παπαδόπουλου από τα “Νέα” και δημοσιεύτηκε το 1980.



Έβαλαν στο στόχαστρο τον Ν. Μάρτη

February 26, 2011
Τηλέμαχος Κόκκος


Με τον πρώην υπουργό Μακεδονίας – Θράκης (πρώην κι’ αυτό) και το γνωστό διεθνώς βιβλίο του «Η πλαστογράφηση της Ιστορίας της Μακεδονίας» ασχολείται το τεύχος Φεβρουαρίου του σκοπιανού περιοδικού «Μακεδονίτσα».

Σε ένα τρισέλιδο αφιέρωμα επιχειρούν να «απαντήσουν» σε έναν κατ’ εξοχήν γνώστη του θέματος, υποστηρίζοντας ότι ο κ. Μάρτης μιλά για Έλληνες κατοίκους στην Μακεδονία και αγνοεί τους «Μακεδόνες».

Ο συντάκτης του ρεπορτάζ αμφισβητεί τις ιστορικές πηγές, τους αρχαιολογικούς χώρους, τις αναφορές της Παλαιάς Διαθήκης στους Μακεδόνες, αλλά και την πολιτιστική παρουσία του ελληνισμού σε Σκόπια, Σερβία και Βουλγαρία.

Το περιοδικό αποστέλλεται στα μέλη της σκοπιανής ομογένειας σε όλον τον κόσμο και φυσικά δεν γίνεται πουθενά αναφορά στο πλήθος των αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων στον χώρο του αρχαίου θεάτρου της Ηράκλειας στο Μοναστήρι (Μπίτολα) ή για το αντίγραφο του Αισχίνη, που εδώ και μια δεκαετία το έχουν κρύψει σε απομονωμένη και «απαγορευμένη» αίθουσα, μαζί με αρχαία ελληνικά νομίσματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, για να αποφευχθεί ο «κίνδυνος» να αντικρίσει κάποιος τουρίστας κατάματα την αλήθεια.

Μπροστά σε μια τέτοια ελληνική επιγραφή στάθηκε ο αείμνηστος Γιάννης Βούλτεψης το 1968, στην Ηράκλεια και ακολούθησε διάρρηξη στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στα Σκόπια, όπου του έσπασαν την κλειδαριά της βαλίτσας προκειμένου να την παραβιάσουν!

Σε εκπομπή του κρατικού P/Σ των Σκοπίων που εκπέμπει σε καθημερινή βάση και στο πρόγραμμα «Μπιλιάνα», που μεταδίδεται και στην ελληνική γλώσσα, έχει αναφερθεί πως οι μεγαλύτεροι εχθροί του «Μακεδονικού έθνους» είναι ο Ν. Μάρτης, ο Νίκος Μέρτζος και ο μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης !
Και ενώ  επιχειρούν ασύστολα την παραχάραξη της ιστορίας μας γραπτώς και από… αέρος, στη Φλώρινα κάποιοι ισχυροί έχουν επιβάλει εμπάργκο στα μέσα ενημέρωσης – και  μάλιστα τα κρατικά –  που δεν τολμούν να μιλήσουν για το Σκοπιανό !

Είναι οι ίδιοι που κάθε Τρίτη και Παρασκευή οδεύουν στις λαϊκές του Μοναστηρίου για να  ψωνίσουν και όχι μόνο, μια και φέρνουν μεγάλες ποσότητες διαλύοντας την εσωτερική αγορά. Κυριολεκτικά ΜΠΑΧΑΛΟ ! Και οι αρμόδιοι-αναρμόδιοι …πέρα βρέχει ! 

Επιτέλους ας σκεφθεί κάποιος ΕΛΛΗΝΙΚΑ και ας πάρει κάποια μέτρα για να αντιμετωπίζουμε  τους «γείτονες» όπως τουλάχιστον αυτοί εμάς!

Οι Ακρίτες μας είναι απογοητευμένοι  και περιμένουν δυναμική πολιτική από την πολιτεία τουλάχιστον στα εθνικά μας δίκαια.

National Geographic maps of the Balkans states 1915 – 2006. FYROM: HOW A LIE BECOME TRUE

February 26, 2011

 Map of the Balkan Peninsula and Asia Minor 1911 - Peoples

Balkan Peninsula and Asia Minor 1911 – Peoples


With the end of the Ottoman empire National Geographic print

the first map of the Balkans states.

The peaceful creation of Yugoslavia (Serbia, Croatia,
Slovenia, Montenegro, Bosnia Herzegovina) Greece, Bulgaria,
Albania form the new region

This video presents how the lie of Vardaska (Fyrom) become a
geographical true.

People from USA believe National Geographic maps
but know nothing about Balkans history and the evolution
result occurred at such maps (Fyroms name paradox) through

From 1910 until 1962 Fyrom don’t even exist until Tito create
this region name as communist propaganda in order to annex in
the future north Greece (period of the civil Greek war).

Contrary to this it was Yougoslavia with the end of the
communism that become at 1990 a swiss cheese with different
separate state’s witch one of them is this silly state called
Fyrom: remained at the US map’s with the name of Macedonia.


Special notes:

map – Races of Europe 1919 – with no Macedonian race but only
a Greek race

map – Classical Lands of the Mediterranean 1949 – with the
Fyrom territory state called Paeonia



The Serbs and the Macedonian Question

February 26, 2011

Source: The Serbian Questions in The Balkans, University of Belgrade, publisher – Faculty of Geography, Belgrade 1995.

By Slavenko Terzić












ne of the burning questions in the Balkan history of the second half of the 19th century and at the beginning of the 20th, until the Balkan wars 1912/13, was the Macedonian question. Not only the Balkan peoples and their states were engaged in the struggle over Macedonia but also the Great Powers endeavored to master this region, as it was rather significant for their political, economic, cultural, religious and other interests in the Balkans.Photos @

The policy of the Great Powers complicated to a great extent the natural and righteous solution of the Macedonian question by imposing those solutions that did not observe historical, economic, geographical and other facts, but paid attention to the long term strategic interests of the Great Powers instead.

On the other hand, it was Impossible to delineate clear borders between the neighbouring peoples, first of all the Serbs, Greeks, and Bulgarians, because of the ethnic and religious medley of the population of Macedonia and the entangled cultural influences of several civilizations. This was one of the main causes of the long lasting disputes between the Balkan states and the peoples, which was also strengthened by the insufficiently articulated consciousness of the Macedonian Slav population as regards their ethnic and national affiliation.[1]


After the Liberation Balkan wars in 1912/13 and the final expulsion of the Ottoman empire from Europe, the largest portion of Macedonia became part of the Kingdom of Greece, its minor portion was incorporated in the Bulgarian state and the northern part of Macedonia in the Kingdom of Serbia. The borders that were established among the Balkan states then, and slightly adjusted after World War I, remained the same until the present times. The boundaries were defined by many international agreements, starting with the London and Bucharest Treaties (1913), then the treaties of Versailles and Neuilly (1919)[2] between the Allies, on one side, and the defeated Bulgaria, on the other, and by a number of other international settlements, including the Paris Peace Conference in 1946. By all these treaties the territory of the present Republic of Macedonia was first defined as the part of the territory of the Kingdom of Serbia, then of the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes (Yugoslavia) and, finally, of the Federal People’s Republic of Yugoslavia, i.e. the Socialist Federal Republic of Yugoslavia.

After the Communist Party of Yugoslavia came into power at the end of the Second World War, the southern pan of the territory of the former Kingdom of Yugoslavia, which had entered the Yugoslav state as a part of the Kingdom of Serbia, was proclaimed one of the six Yugoslav federal units – the People’s Republic of Macedonia, later the Socialist Republic of Macedonia.

The borders between the new federal units – People’s Republic of Serbia and People’s Republic of Macedonia – were mostly arbitrarily set by several leading Yugoslav communists headed by Josip Broz Tito.[3] The ideological [pullquote]In the ethnographic aspect, Macedonia has always represented a true medley of peoples and religions, mostly the Slav and non-Slav population. For this reason, the term Macedonian has always had a solely regional meaning, and not ethnic or national. The Macedonian Slavs, besides the feeling of closeness with the Serbs and Bulgarians, depending on whether the region in which they lived bordered on the one or the other people, also shared the feeling of regional adherence[/pullquote]creators of the interior borders among the federal units were the leading Croatian and Slovene communists (Tito, Kardelj, Hebrang, Bakarić). It was most important to them to inaugurate by such borders the political strategy which aimed at making the Serbian factor a marginal one under the pretext of the alleged struggle against “Greater Serbian hegemony”. The real political objective – the partition of the Serbian people by interior republic borders and the fragmentation of the Serbian ethnic area – was concealed by internationalist phrases and social demagogy. The Serbian people accepted the restored Yugoslav state candidly in spite of the clear fact that the principle of equality of the peoples was substituted by the union of the republic political oligarchies. By such ruling system and with the internal borders drawn in Yugoslavia in this way an artificial balance of power was established – the idea taken over from the Austro- Hungarian Balkan policy at the end of the 19th century. Having in mind this political background, it is quite clear why in the defining of the boundaries of the federal units none of the historical, ethnic or geographical reasons were observed nor was any opportunity given to the people to express their own free democratic will as to the boundaries within which they wished to live. The leading Serbian communists blindly served such political strategy for the sake of their careers and interests though it was meant against their own people. Thus, it was possible to happen that the territories that had for centuries been the part of the Old Serbia and within the boundaries of the restored Patriarchate of Peć (1557-1776), until its abolition,[4] became part of the People’s Republic of Macedonia.

In the course of almost a half-century long existence of the Yugoslav federal unit under this name, the concept of Macedonia expanded much beyond its historical-geographical boundaries in the north. By the one-sided secession of this federal unit not only was the heritage of the Serbian struggle for liberation in the 19th century endangered but also was the portion of the Serbian people living in this former Yugoslav republic separated from their motherland and pushed to the position of a national minority to which neither basic national nor human rights were guaranteed.

Besides historical and ethnic reasons, the geographical ones are obvious when the union of this area with the area of the Serbian and Yugoslav state is in question: the Morava-Vardar river basin which “unites” this area into a single geographical whole offering natural communication and economic entirety and compatibility.[5] Besides the geographical role, the Morava-Vardar basin also has an important geopolitical role and for centuries it has been the pivot of the political and cultural development of the Serbian people.

Unfortunately, neither the public here nor the international public are aware of the facts that the Serbs, the Serbian cultural heritage and tradition are present in the area of the Former Yugoslav Republic of Macedonia (F.Y.R.M.). This is not surprising if one considers that this topic was not to be tackled in this Republic and in others as well, primarily for ideological reasons. Every attempt to present facts was interpreted as an expression of “the tendencies and territorial claims on the pair of the Greater Serbia”. This position resulted from the ideological viewpoints of the Communist Party of Yugoslavia on the nation and the national question in Yugoslavia. The substance of the concept lay in the idea that the national question was a “revolutionary question” and, actually, by stirring up regional and religious feelings the “capitalistic creation” could be most easily destroyed. The term which was used for the Yugoslav state by the communists.[6] That was the milieu in which the idea on the Macedonian nation and the Macedonian federal unit was born. Some local features of the Macedonian Slav population served as an argument in favour of proclaiming a separate nation. This led to neglecting a whole array of historical and other facts decisive for understanding the Macedonian question as a whole and the problem of the Former Yugoslav Republic of Macedonia in particular.


In the ethnographic aspect, Macedonia has always represented a true medley of peoples and religions, mostly the Slav and non-Slav population. For this reason, the term Macedonian has always had a solely regional meaning, and not ethnic or national. The Macedonian Slavs, besides the feeling of closeness with the Serbs and Bulgarians, depending on whether the region in which they lived bordered on the one or the other people, also shared the feeling of regional adherence. This feeling of regional adherence never appeared in the form of affiliation to any particular nation nor was a strife for a separate state.[7] Only some sort of consciousness of autonomy appeared, but primarily as the result of the Serbian-Bulgarian dispute over Macedonia. One should not overlook the fact chat, apart from the Slavs, the Greeks and Cincars have always lived in the region of Macedonia, and later the Turks, Albanians, Jews and others. This ethnographic medley characteristic of Macedonia was also characteristic of the area that was later delineated as the area of the Republic of Macedonia. This was not the case, however, for the area that entered the Greek state after the establishment of the Serbian-Greek border in 1913. As for the Slavs, besides those that felt as Serbs or Bulgarians, there were transitional zones in which either the Serbian or Bulgarian influence was somewhat more felt.[8]

On the territory of the F.Y.R.M. both the Serbs and Bulgarians started exerting their Influence as early as in the 9th century, the Bulgarian influence being more political by nature and earlier in time, and the influence of the Serbs from the end of the 13th and in the course of the 14th century was not only political but also cultural, as it can be seen in the numerous Serbian monuments of culture preserved till the present day. In the 19th century, the government of the Principality of Serbia took care of the destiny of the Serbian and Slav people in Turkey and in Macedonia as well. It was an integrational effort to help the Slav revival in the Balkans, in which Serbia had a leading role. As early as in 1848, the Serbian government prepared The Motion to the Porta on the Interior Structure in Macedonia with two main requests: the independent election of the district and nahye princes as it was in Serbia in the times of Hadzi Mustafa pasha, and the nomination of bishops and metropolitans of the Slav nationality. The renowned Serbian statesmen Ilija Garašanin wrote a detailed study in which he pointed to the suffering of the Slav population in Turkey and to the oppression of the Slavs by the “Turkish rulers and Greek bishops”.[9]

A stronger Bulgarian influence was resumed in the mid 19th century, particularly after the proclamation of the Bulgarian Exarchos in 1870, whose aims were more of a political than spiritual nature and served, besides the righteous struggle for the national emancipation of the Bulgarians, as a means to Bulgarize a pare of the Serbian and Macedonian Slav population. This activity of the Bulgarian Church served the unconcealed tendency to ensure the hegemony of Bulgaria in the Balkans (Bulgaria of San Stefano). The Serbian presence and tradition were a great hindrance to such tendencies of the Bulgarians and also to their patrons among the Great Powers whether this be Russia, on one side, or Austria-Hungary and England, on the other.

The Serbian rulers and the Serbian medieval noblemen built numerous churches and monasteries in the central Balkan regions in which the Serbian art boomed. The evidence of this is found in the sources of different origin. Around Skopje, Prilep, Ćustendil (in western Bulgaria today), Kumanovo, Kratovo, Štip, around Tetovo, in the Crna Reka river valley, around Debar and Ohrid, and in other regions, there are dense clusters of Serbian churches of which many still exist.[10] Moreover, under the Ottoman Empire, the districts of Skopje, Kumanovo, Tetovo, Poreč, Kratovo, Štip and Radovište belonged to the Patriarchate of Peć until its abolition.

Read the rest of the article in

Πτυχές από τη ζωή των αρχαίων Μακεδόνων

February 25, 2011

Στην έκθεση «Από τον Ηρακλή στον Μέγα Αλέξανδρο» που θα φιλοξενηθεί στο Μουσείο Ashmolean της Οξφόρδης

ΕΚΘΕΣΗ. Μπορεί να απομένουν έξι ολόκληρες εβδομάδες μέχρι τα επίσημα εγκαίνια, όμως η αντίστροφη μέτρηση για την πολυσυζητημένη έκθεση, η οποία φιλοδοξεί να μυήσει το βρετανικό –και όχι μόνο– κοινό στην ιστορία του μακεδονικού βασιλείου, έχει ήδη ξεκινήσει.

Περισσότερα από 500 ευρήματα, προερχόμενα ως επί το πλείστον από βασιλικούς τάφους της Βεργίνας, συνθέτουν την έκθεση «From Heracles to Alexander: Treasures from the Royal Capital of Macedon, a Hellenic Kingdom in the Age of Democracy» («Από τον Ηρακλή στον Μέγα Αλέξανδρο: Ο θρύλος της Μακεδονίας, ενός ελληνικού βασιλείου την εποχή της Δημοκρατίας»), που θα φιλοξενηθεί στο Μουσείο Τέχνης και Αρχαιολογίας Ασμόλιαν (Ashmolean) του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, από τις 6 Απριλίου έως και τις 29 Αυγούστου.

Μια διοργάνωση του ΥΠΠΟΤ, της ΙΖ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων και του μουσείου, η έκθεση συνδέει δύο εμβληματικές μορφές της αρχαιοελληνικής παράδοσης –η μία μυθική, η άλλη υπαρκτή– εστιάζοντας στην άρχουσα δυναστεία των Τημενιδών, οι οποίοι θεωρούνται απόγονοι του Ηρακλή. Στο επίκεντρο του αφιερώματος δεν είναι η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ούτε τα κατορθώματα του πατέρα του, αλλά οι λιγότερο γνωστές πτυχές της ζωής των Μακεδόνων, πριν και μετά τη γέννηση του μεγάλου στρατηλάτη.

Η ιστορία των βασιλέων και βασιλισσών που κυβέρνησαν τη Μακεδονία από τα μέσα του 7ου μέχρι και τον 4ο αιώνα π.Χ. –ανάμεσά τους, ο Φίλιππος Β΄ και ο γιος του Αλέξανδρος– αποκαλύπτεται μέσα από πρόσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Περίτεχνα στέμματα, αναθήματα, χρυσά κοσμήματα και στολίδια από τους τάφους των βασιλισσών, η μαρμάρινη προτομή του Μεγαλέξανδρου από την Πέλλα και οι μοναδικές στο είδος τους πήλινες κεφαλές σε φυσικό μέγεθος, που ίσως αποτέλεσαν πρότυπο για τη δημιουργία πορτρέτων στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, ταξιδεύουν τον επισκέπτη σε μια εποχή σπατάλης, ίντριγκας, θανάτων αλλά και απλών καθημερινών στιγμών, που δεν απέχουν πολύ από τη σύγχρονη καθημερινότητα.

Η διαδρομή στο παρελθόν έχει ως αφετηρία τη μυθική προσωπικότητα του βασιλιά Τήμενου και καταλήγει στον Αλέξανδρο Δ΄, διάδοχο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που δολοφονήθηκε σε ηλικία 12 ετών. Πολλά από τα πολύτιμα αντικείμενα ανακαλύφθηκαν μέσα στην τελευταία εικοσαετία, ενώ τα περισσότερα ταξιδεύουν για πρώτη φορά εκτός Ελλάδος. Ορισμένα, όπως το στεφάνι που εκτιμάται ότι ανήκε στον πρόωρα χαμένο γιο του Αλεξάνδρου, Ηρακλή, δεν έχουν δει τα φώτα της δημοσιότητας ποτέ ξανά.

«Είναι μια ευκαιρία να δείξουμε ότι κάτι αλλάζει στη χώρα, να αναδείξουμε τη νέα Ελλάδα», δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Παύλος Γερουλάνος, στη συνέντευξη Τύπου για την έκθεση, που δόθηκε χθες στο αμφιθέατρο του υπουργείου. Παρών στην εκδήλωση ήταν και ο διευθυντής του Μουσείου Ασμόλιαν, κ. Κρίστοφερ Μπράουν, o οποίος αναφέρθηκε στην αρχιτεκτονική και την πλούσια συλλογή ελληνικών αγγείων του μουσείου.

Η καθημερινή ζωή των Μακεδόνων ηγεμόνων, οι ταφικές παραδόσεις, ο ρόλος της γυναίκας, ο πόλεμος, η γέννηση του συμποσίου και η αρχιτεκτονική του ανακτόρου του Φιλίππου Β΄ είναι μερικά από τα θέματα τα οποία πραγματεύονται οι πέντε ενότητες της έκθεσης. Κεντρικό ρόλο κατέχει η θρυλική βασίλισσα και ιέρεια Δέσποινα των Αιγών, που βρέθηκε θαμμένη μαζί με κοσμήματα αμύθητης αξίας.

«Θαυμάζουμε τους αρχαίους Ελληνες για την ανακάλυψη της δημοκρατίας, όμως ακόμα και στην Αθήνα διήρκεσε πολύ λιγότερο απ’ ό,τι η μοναρχία στη Μακεδονία», υπενθυμίζει ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ, καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, στο σχετικό δελτίο Τύπου του Μουσείου Ασμόλιαν. Εκτός από αρχαίους θησαυρούς, η εκτενής παρουσίαση περιλαμβάνει βίντεο και τρισδιάστατες ψηφιακές αναπαραστάσεις. Σύμφωνα με την επιμελήτρια και διευθύντρια της ΙΖ΄ Εφορείας, δρα Αγγελική Κοταρίδη, πρόκειται για το σημαντικότερο ελληνικό πολιτιστικό γεγονός των τελευταίων χρόνων.


%d bloggers like this: