Archive for April 2011

Κρήτη – Ο πρώτος Ευρωπαϊκός Πολιτισμός

April 29, 2011

Ζωγραφική Αναπαράσταση της Δυτ. Πτέρυγας του ανακτόρου της Κνωσού, έργο του ζωγράφου Θωμά Φανουράκη, βάσει σωζόμενων τοιχογραφιών.  (φωτ: “Ιστορία του Ελληνικού Έθνους”, Εκδοτική Αθηνών)

Της Αθανασίας Καντά, Δρος Αρχαιολογίας

ΜΕΡΟΣ Α’

ΟΙ πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στην Κρήτη τη Νεο­λιθική εποχή, γύρω στο 6000 π.Χ, και εγκαταστά­θηκαν στην Κνωσό. Εφεραν οψιανό από τις Κυκλάδες και κατοικίδια ζώα -αιγοπρόβατα, βοοειδή και χοίρους που δεν υπήρχαν ως τότε στην πανίδα του νησιού.

Ήδη από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού και μετά το 2600 πΧ περίπου, εμφανίζονται στην Κρήτη εισηγμένοι σφραγιδοκύλινδροι από τη Συροπαλαιστίνη, που σηματο­δοτούν την επικοινωνία μεταξύ των δύο περιοχών. Την ίδια εποχή αρχίζουν οι σχέσεις του νησιού και με την Αί­γυπτο. Οι θαλάσσιοι δρόμοι της εποχής οδηγούσαν από την Κρήτη κατ’ ευθείαν στην Αίγυπτο, αλλά στην επιστρο­φή φαίνεται ότι ακολουθούσαν την ακτή της Συροπαλαιστίνης, τραβούσαν προς τη Ρόδο και από εκεί κατευθύνο­νταν είτε προς την Κάσο και την Κάρπαθο [pullquote]Οι πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στην Κρήτη τη Νεο­λιθική εποχή, γύρω στο 6000 π.Χ, και εγκαταστά­θηκαν στην Κνωσό. Εφεραν οψιανό από τις Κυκλάδες και κατοικίδια ζώα -αιγοπρόβατα, βοοειδή και χοίρους που δεν υπήρχαν ως τότε στην πανίδα του νησιού.[/pullquote]είτε προς τιε Κυκλάδες Η Κρήτη, η Θήρα και η Κέα βρίσκονταν σε θαλάσ­σιο δρόμο επικοινωνίας. Η δυτική Κρήτη, εξάλλου, επικοι­νωνούσε με τη νότια Πελοπόννησο μέσω των Κυθήρων. Τα πλοία από και προς την Κύπρο ακολουθούσαν τη διαδρομή Κάρπαθος-Δωδεκάνησα-Μικρασιατική ακτή. Σειρά ναυα­γίων διαφόρων φάσεων της Εποχής του Χαλκού, π.χ. στο Ακρωτήριο των Ιρίων (κοντά στις Σπέτσες, στο Ακρωτήριο της Χελιδονίας και στο Ulu Burun (Νότια Τουρκία), στο Κφαρ Σαμίρ (Ισραήλ), δίνουν πολύτιμες πληροφορίες.

Μια επιβεβαίωση των σχέσεων Κρήτης-Συρίας προέρχε­ται από το Μάρι της Μεσοποταμίας, τον πρώιμο 18ο προ­χριστιανικό αιώνα: κείμενα αναφέρουν εμπόρους από την Κρήτη, οι οποίοι φαίνεται ότι αποτελούσαν οργανωμένη εμπορική αντιπροσωπεία, αφού διέθεταν επικεφαλής έμπορο και τους είχε διατεθεί ντόπιος μεταφραστής. Ο κασσίτερος φαίνεται ότι ήταν ένα από τα προϊόντα που εισάγονταν στην Κρήτη, η οποία, με τη σειρά της, έκανε εξαγωγή όπλων, υφασμάτων ακόμη και υποδημάτων, δεν εξήγαγε, δηλαδή, πρώτες ύλες, στις οποίες ήταν φτωχή (ιδίως σε μέταλλα), αλλά είδη πολυτελείας.

Εκτός από τα εισαγόμενα αντικείμενα, στην Κρή­τη συναντάται και μεγάλος αριθμός μιμήσεων ξέ­νων αντικειμένων – αλλά και πολλές ξενόφερτες ιδέες, οι οποίες επηρέασαν τις εξελίξεις στο νησί και παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς υποδει­κνύουν το βαθμό διείσδυσης ξένων πολιτιστικών στοιχείων στις τοπικές κοινωνίες. Χαρακτηριστική περίπτωση, το διοικητικό-λογιστικό σύστημα της Παλαιοανακτορικής Κρήτης, το οποίο παρουσιάζει σαφείς ομοιότητες με τα ανάλογα συστήματα στην Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία την ίδια περίοδο. Το σύστημα αυτό στηριζόταν στην πολύπλοκη χρήση σφραγίδων, οι οποίες σφράγιζαν κομμάτια πηλού με τα οποία έκλειναν τα ανοίγματα δοχείων από διάφο­ρα υλικά (πηλός, ξύλο), ή σακιά κλπ., καθώς και τα πόμολα δωματίων. Επίσης η οργάνωση των χώρων, διάφορα στοιχεία της  αρχιτεκτονικής των πρώτων μινωικών ανακτόρων, αλλά και ο ιερατικός χαρακτήρας της μινωικής βασιλείας, υπενθυμίζουν στοι­χεία των πολιτισμών αυτών. Η Παλαιοανακτορική περίοδος του μινωικού πολιτισμού [περίπου 2000- 1700 π.Χ.] έθεσε τα θεμέλια της Μινωικής «θαλασσοκρατίας» κατά την επόμενη -Νεοανακτορική- πε­ρίοδο [1700 – 1450 π.Χ.], οπότε η ισχύς της μινωικής Κρήτης και η ακμή του μινωικού πολιτισμού έφθα­σαν στο απόγειο τους. Εξάλλου, εκτός από την Ανα­τολή, η Κρήτη διατηρούσε σχέσεις με τα Κύθηρα αλ­λά και με τη Σαμοθράκη, στο βόρειο Αιγαίο.

Ψευδόστομος αμφορέας από το ανάκτορο της Κνωσού. Κοσμείται με σχηματοποιημένο χταπόδι, θέμα προσφιλές στους Κρητικούς Αγγειογράφους. 13ος αι. π.Χ. Ηράκλειο, Αρχαιολογικό Μουσείο.

Κρήτη και Ανατολή

Οι σχέσεις της Κρήτης με την Ανατολή πυκνώνουν κατά τη Νεοανακτορική περίοδο. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν στοιχεία θρησκευτικής ιδεολογίας ανατολικής και αιγυπτιακής προέλευσης, τα οποία εδραιώνονται την περίοδο αυτή στην τοπική κουλ­τούρα, όπως, π.χ., διάφορα δαιμονικά όντα, οι γρύ- ries, οι «σφίγγες» ή οι δαίμονες της βλάστησης. Αφετέρου, σημαντική πιστοποίηση της επιρροής του Κρητικού πολιτισμού στη Νοτιοανατολική Με­σόγειο αποτελεί η ανάπτυξη γραφής κρητικού τύ­που στην Κύπρο. Είναι η λεγόμενη κυπρομινωική γραφή, που πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε αρχικά από Κυπρίους και Μινωίτες στην Ουγκαρίτ, το με­γάλο κοσμοπολίτικο λιμάνι της Συρίας, και από εκεί μεταδόθηκε στην Κύπρο, όπου έτυχε μακραίωνης χρήσης.

Η μινωική κεραμική στην Κύπρο και η κυπριακή κεραμική στην Κρήτη σηματοδοτούν πιο στενή επικοινωνία μεταξύ των δύο νησιών. Η Κύπρος, με μεγάλα κοιτάσματα χαλκού, έκανε μεγάλες εξαγωγές του μεταλλεύματος σε ανατολή και δύση, με τη μορφή ταλάντων σε σχήμα δέρματος βοδιού. Τέτοια τάλαντα εμφανίζουν ευρύτατη εξάπλωση, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Σαρδηνία, την Κρήτη, τη Συρία και την Παλαιστίνη. Με τη μέθοδο της ανάλυσης των ισοτόπων του μολύβδου, διαπιστώνεται ότι ο χαλκός των περισσοτέρων από τα τάλαντα που έχουν βρεθεί στην Κρήτη προέρχεται από το Λαύριο και όχι από την Κύπρο. Αντίθετα, περίπου τα μισά από τα τάλαντα της πόλης του Ακρωτηρίου της Θήρας, η οποία είχε στενές σχέσεις με την Κρήτη, αποδείχθηκε ότι περιείχαν χαλκό από την Κύπρο.

Σφραγιδοκύλινδροι από τη Συροπαλαιστίνη συνε­χίζουν να εμφανίζονται στην Κρήτη κατά τη Νεοα- νακτορική εποχή, δείχνοντας συνέχεια στις σχέσεις.  Πέτρινα τριποδικά γουδιά συροπαλαιστινιακού τύπου κάνουν αυτή την εποχή την εμφάνισή τουε στην Κρήτη και τη Θήρα. Σκεύη όπως αυτά επηρέα­σαν τη ντόπια παραγωγή και έγιναν μόδα στα δύο νησιά, ενώ η επέκταση, αργότερα, της χρήσης τους και στην ηπειρωτική Ελλάδα, σηματοδοτεί την επί­δραση των ανατολίτικων συρμών στο Αιγαίο και στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο.

Συνεχίζεται…

Πηγή: Καθημερινή, 7 ημέρες, 19 Μαρτ. 2000

Έξαλλοι οι Σκοπιανοί – Ο Βούλγαρος Υπ. Εξ. τους αποκάλεσε “Vardar Macedonia”

April 29, 2011

Πάνω που πήγαν να χαρούν, έστω και για λίγο οι Σκοπιανοί, από την προσωρινή αβλεψία (?) των Υπαλλήλων του ΟΗΕ, ήρθε να συμβεί ένα περιστατικό με τον Βούλγαρο Υπ. Εξ. για να τους κάνει έξαλλους και να τους προσγειώσει στην σκληρή πραγματικότητα.

Στην Ουάσιγκτον άρχισε πριν λίγες ημέρες το Παγκόσμιο φόρουμ της Αμερικανο-Εβραϊκής Επιτροπής για το 2011. Σ’ αυτό το φόρουμ που θεωρείται από τα μεγαλύτερα, συγκεντρώνονται κάθε χρόνο πολιτικοί, διπλωμάτες και εκπρόσωποι κοινωνικών οργανώσεων απ’ όλον τον κόσμο.
 
Στο φόρουμ παρευρίσκεται και ο Βούλγαρος υπ. Εξ. Νικολάι Μλαντένοφ, ο οποίος στην ομιλία του, φέρεται να αποκάλεσε δημόσια τα Σκόπια ως “Vardar Macedonia” (σ.σ. Μακεδονία του Βαρδάρη) κάνοντας έξαλλους τους Σκοπιανούς για την… τεράστια προσβολή.

Αναμένονται επίσημες αντιδράσεις τις επόμενες ώρες, αν και οι Βούλγαροι δεν καταλαβαίνουν από τέτοια.

«Φτερά» έκαναν 60 αρχαία αντικείμενα στην Ελευσίνα

April 29, 2011
Άποψη του αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας
Άποψη του αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας   (Φωτογραφία:  ΑΠΕ )

Αθήνα – Εξήντα αρχαία αντικείμενα που φυλάσσονταν σε οίκημα του αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας εκλάπησαν την νύχτα της 15ης Απριλίου, αλλά δεν έχουν ακόμη εντοπισθεί ούτε αυτά, ούτε οι κλέφτες.

Πρόκειται για μικρά πήλινα αντικείμενα (αγγεία διαφόρων ειδών, αλλά πάντα μικρού μεγέθους) και χάλκινα (κρίκοι δακτυλιδιών, δίσκοι, λυχνάρια κ. α.), που ήταν τοποθετημένα όλα μαζί σε παλαιές προθήκες στην οικία Τραυλού, όπως λέγεται το κτίριο, το οποίο χρησιμεύει επίσης ως εργαστήριο για τους φωτογράφους.

Από αυτά σημαντικότερα θεωρούνται τρία χάλκινα αντικείμενα, δύο λυχνάρια και ένας δίσκος.

Οι κλέφτες μπήκαν στο οίκημα από το διπλανό κτίριο παραβιάζοντας ένα ενδιάμεσο παράθυρο. Τότε χτύπησε ο συναγερμός που προστατεύει το χώρο, μόνον που τον έκοψαν αμέσως. Όταν τα περιπολικό της Αστυνομίας πάντως έφθασε επί τόπου, οι αστυνομικοί δεν παρατήρησαν τίποτε περίεργο.

Η κλοπή αποκαλύφθηκε έτσι την επομένη από φωτογράφο που εργάζεται στο εργαστήριο και η υπόθεση ερευνάται από το Τμήμα Δίωξης Αρχαιοκαπηλίας.

Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ως πιθανότητα οι κλέφτες να είναι αθίγγανοι, οι οποίοι, όπως πιστεύεται, έχουν θάψει τα αρχαία σε άγνωστο μέρος για να τα βγάλουν όταν βρουν αγοραστές.

Ήδη πάντως έχει σχηματισθεί δικογραφία για το θέμα, ενώ η Δίωξη Αρχαιοκαπηλίας είχε ζητήσει να κρατηθεί μυστικό για τον εντοπισμό των αρχαιοκάπηλων. Κάτι που δεν κατέστη τελικώς δυνατό καθώς η είδηση διέρρευσε μέσω ανώνυμων τηλεφωνημάτων.

Η οικία Τραυλού είναι ένα βοηθητικό κτίριο, το οποίο λόγω της έλλειψης κατάλληλων αποθηκών χρησιμοποιείται και αυτό για την φύλαξη αρχαιοτήτων.

Newsroom ΔΟΛ

 http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231105725

Macedonia τα Σκόπια για τον γ.γ. του ΟΗΕ!

April 28, 2011

Το απόγευμα της Πέμπτης, θα συναντηθούν στη Νέα Υόρκη ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ  κ. Μπαν Γκι-Μουν  με τον υπουργό Εξωτερικών των Σκοπίων Αντόνιο Μιλόσοσκι.

Στην επίσημη ανακοίνωση που υπήρχε αναρτημένη στην ιστοσελίδα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, αποκαλούσαν τον  Σκοπιανό υπουργό Εξωτερικών  «υπουργό Εξωτερικών της Μακεδονίας» και όχι της ΠΓΔΜ, όπως είναι η ονομασία που χρησιμοποιεί ο ΟΗΕ για τη γειτονική χώρα.

Στις 15:30 ώρα Ελλάδας υπήρξε επανόρθωση και στην επίσημη ιστοσελίδα πλέον ο κ.Μιλόσοσκι εμφανίζεται ως υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ.

Αβλεψία ή μη, τα ΜΜΕ στα Σκόπια ήδη πανηγυρίζουν, που έστω και μέσω μιας τυπικής ανακοίνωσης ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ τους αποκαλεί… «Μακεδονία».

Καμία αντίδραση δεν υπάρχει μέχρι στιγμής, από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.

Στο επίκεντρο των συνομιλιών, σύμφωνα με ανακοίνωση του ΥΠΕΞ της ΠΓΔΜ, θα είναι η υποψηφιότητα της ΠΓΔΜ για συμμετοχή στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την περίοδο 2013-2016 και η πορεία του διαλόγου μεταξύ της ΠΓΔΜ και της Ελλάδας υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για το θέμα της ονομασίας.

Επίσης, αναμένεται να συζητηθεί η κατάσταση στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή καθώς η διαδικασία μεταρρυθμίσεων στα Ηνωμένα Έθνη.

Πηγή: Protothema.gr

Απίστευτο Ρεζιλίκι για τον περιοδεύοντα Θίασο του Γκρούεφσκι

April 27, 2011

Βρισκόμαστε σε μία ακόμα συγκέντρωση του Σκοπιανού Κυβερνώντος κόμματος VMRO- DPMNE.

Κάθε φορά γίνεται και σε διαφορετική πόλη.

Ο Σκοπιανός Πρωθυπουργός ξεκινάει μιά ακόμα από τις ομιλίες του.

Ο χώρος ως συνήθως είναι ασφυκτικά γεμάτος από ένθερμους οπαδούς του Γκρούεφσκι.

Όμως κάτι δεν πάει καλά

Το ακροατήριο είναι για ακόμα φορά το… ίδιο!!!!

Τα ακόλουθα βίντεο είναι αναρτημένα στο YouTube από το επίσημο κανάλι του VMRO- DPMNE.

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΚΙΤΣΕΒΟ 17 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011

Трибина на ВМРО-ДПМНЕ во КИЧЕВО (17.03.2011) — ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ 00:18

httpv://www.youtube.com/watch?v=Pv2EZWq1L6I#t=00m18s

 

14 ΗΜΕΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΚΑΡΠΟΣ 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 

Трибина на ВМРО-ДПМНЕ во КАРПОШ (31.03.2011) — ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ 01:20

httpv://www.youtube.com/watch?v=0_jKH6i2jF8#t=01m20s

 

Α, ρε Γκρούεφσκι… που τους βρήκες τους Συνεργάτες;;; To Μοντάζ πάει σύννεφο… Το ίδιο και το Γέλιο!!!

Το Άγιον Όρος στο CBS News

April 27, 2011

http://www.cbsnews.com/video/watch/?id=7363712n&tag=segementExtraScroller;housing

For everyone of you that haven’t visited Holy Mount Athos yet, or cannot visit it!
Wonderful presentation of the monks, in English language.

Μία παρουσίαση της Αθωνικής Χερσονήσου από το Αμερικάνικο CBS NEWS και δοσμένη  στα αγγλικά.
Αξίζει να το δείτε!!

Από τον Δημήτρη Δ.

The oldest coin in the world

April 27, 2011

The heritage of ancient coins is a subject that intrigues and delights collectors and scholars the world over. The oldest coin available today was discovered in Efesos, an ancient Hellenic city and prosperous trading center on the coast of Asia Minor. The 1/6 stater, pictured below, is more than 2,700 years old, making it one of the very earliest coins. Made from electrum, a natural occuring alloy of gold and silver, the coin originated in the area of Lydia. It had a design on one side only, a result of the primitive method of manufacture. This ancient stater was hand struck. A die with a design (in this case a lion’s head) for the obverse (front) of the coin was placed on an anvil. A blank piece of metal was placed on top of the die, and a punch hammered onto the reverse. The result was a coin with an image on one side and a punch mark on the other.

Stater

The stater is a key exhibit in the Department of Coins and Medals of the British Museum, which houses one of the world’s finest numismatic collections, comprising about 1 million objects. The earliest issues, thought to date from the reign of Alyattes (about 610 – 560 BC) or perhaps his predecessor Sadyattes – both of the Mermnad dynasty – feature the Lydian kings’ emblem of a roaring lion, almost always with a curious knob, often called a “nose wart,” on its forehead.

Electrum

Lydia does not have many marvelous things to write about in comparison with other countries, except for the gold dust that is carried down from Mount Tmolus.

– Herodotus, The History, 1.93

The Pactolus River beside the slopes of Mount Tmolus in the kingdom of Lydia was one of the most important sources of electrum in the ancient world. According to Greek mythology, the river acquired its electrum when King Midas of nearby Phrygia bathed in it to wash away his golden touch, which had turned even his food into gold, a telling parable about the destructiveness of wealth. In actuality, The Paktolos River acquired its electrum from electrum-laden quartz deposits near Mount Tmolos (called Mount Bozdag today).

The alluvial deposits of gold were mixed with as much as 40% silver and some copper; such a gold-silver mix is called electrum. The earliest coins were made of electrum with a standardized 55% gold, 45 silver and 1-2% copper concentration and had either no design or a some apparently random surface striations on one side and a punch impression on the other.

Just as the rulers of the Middle East today have become wealthy from oil, so the ancient Lydian kings became rich by accumulating and minting coins from electrum. The capital city of ancient Lydia was Sardis, and it was a major commercial center linking the Asian kingdoms of the east with the coastal Greek cities of Ionia, including Miletus. It is not an accident that the first coins appeared in the important commercial centers of Lydia and adjacent Ionia, nor that the first system of bimetallic currency – the first system of interrelated gold and silver issues – was also developed there. As the 19th century German historian Ernst R. Curtius wrote, “The Lydians became on land what the Phoenicians were by sea, the mediators between Hellas and Asia.”

Electrum Stater Of Miletos

The most famous coin type of ancient Miletus, and one of the earliest of all coins that can be attributed to a particular city, is the electrum stater that features a crouching lion regardant on the obverse, and three incuse punches on the reverse. Although they are not excessively rare, these electrum staters (weighing just over fourteen grams) are understandably very expensive. The fourteen-gram staters, however, represent only one denomination in a complete denominational series that also included thirds, sixths, twelfths, and twenty-fourths of a stater, and perhaps smaller denominations as well. These lesser denominations, not surprisingly, command less stratospheric prices.

Miletos Stater

Several Greek cities, including Miletos, as well as the Lydian kings began minting these first coins by stamping the badge of their city into one side of a standard weight lump of electrum and various punches into the other. These devices were used to facilitate trade by certifying that the intrinsic value and weight of the metal was guaranteed by the issuing authority. Of these first coins, those of Miletos like the current example (600-550 BC), are probably the finest from an artistic perspective. The lion, cleverly configured with its head reverted and tail curled over its haunch to neatly fit within the rectangular frame, is a masterpiece of Archaic Greek art. The vigor and ferocity of the beast are beautifully conveyed by its snarling countenance and erect mane. Mean Diameter: 21 x 17.5 mm. (0.827 x 0.689″). Weight: 13.91 gm. (0.435 Troy oz.)

http://www.fleur-de-coin.com/articles/oldestcoin.asp

Αυστραλία: Οι ΑΝΖΑC’ S και οι Έλληνες

April 26, 2011

Εικόνα από την περυσινή παρέλαση (Photo @ phivosnicolaides.blogspot.com)

του ανταποκριτή μας Σ. Χατζημανώλη

Δεκάδες χιλιάδες Αυστραλοί έλαβαν μέρος στις παρελάσεις και τις άλλες εκδηλώσεις που έγιναν με την ευκαιρία της 96ης επετείου της αιματηρής απόβασης Αυστραλών και Νεοζηλανδών στρατιωτών στην Καλλίπολη, μιας επετείου που έγινε γνωστή ως Anzac Day. 

Στις εκδηλώσεις συμμετείχαν και αρκετοί ομογενείς. 

Η πρωθυπουργός, Τζούλια Γκίλαρντ, τίμησε την ημέρα των Anzac’s στη Νότιο Κορέα όπου πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη. 

Η κα Γκίλαρντ παρευρέθηκε και στην εκδήλωση για την 60η επέτειο της Μάχης του Καπιόγκ, στη Νότιο Κορέα όπου έλαβαν μέρος και Αυστραλοί στρατιώτες τον ρόλο των οποίων επαίνεσε. 

“Η μάχη αυτή”, είπε, “εμπόδισε την επεκτατική Βόρεια Κορέα από το να θέσει υπό τον έλεγχό της την Σεούλ”. 

Σημειώνουμε ότι για τους Αυστραλούς, η σφαγή των στρατιωτών τους στην Καλλίπολη, θεωρείται η πιο σημαντική στιγμή για το έθνος γιατί “για πρώτη φορά σηματοδότησε την δημιουργία αυστραλιανής συνείδησης”. 

Το ιστορικό της απόβασης, που έχει και μεγάλο ελληνικό ενδιαφέρον, έχει ως εξής: 

Το πρωινό της 25ης Απριλίου του 1915, 15.000 άπειροι αυστραλοί και νεοζηλανδοί στρατιώτες, κατόπιν διαταγής των Άγγλων αξιωματικών τους, αποβιβάστηκαν στις ακτές της Καλλίπολης στα Δαρδανέλια, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στόχος τους να καταλάβουν τα Στενά και να επιτρέψουν στους Ρώσους συμμάχους τους στην “Αντάντ” να περάσουν με τα πλοία τους τον Ελλήσποντο και να ανοιχτούν στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. 

Παρά το γεγονός ότι ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν απειλούσε άμεσα την εδαφική ακεραιότητα της Αυστραλίας, η τότε κυβέρνηση της χώρας αποφάσισε, ως μέλος της βρετανικής κοινοπολιτείας και λόγω συνταγματικής της υποχρέωσης απέναντι στη Μεγάλη Βρετανία, να λάβει μέρος στον πόλεμο. Στην Καλλίπολη θα ήταν η πρώτη φορά που η νεοσύστατη Αυστραλιανή Αυτοκρατορική Δύναμη, όπως ονομάστηκε η στρατιωτική δύναμη των Αυστραλών που στάλθηκε στην Ευρώπη, θα έπαιρνε μέρος σε πολεμική αναμέτρηση. 

Όλα ξεκίνησαν ένα πρωινό του Νοεμβρίου του 1914, όταν από το λιμάνι Όλμπανι της Δυτικής Αυστραλίας έφυγαν η 1η Μεραρχία Πεζικού και η 1η, η 2η και η 3η Ελαφρά Ταξιαρχία Ιππικού. Αρχικά ήταν προγραμματισμένο να ταξιδέψουν στη Βρετανία, όπου και θα εκπαιδεύονταν. Η έλλειψη υποδομής, όμως, είχε ως αποτέλεσμα να μεταφερθούν σε εκπαιδευτικά στρατόπεδα των συμμαχικών δυνάμεων στην Αίγυπτο. Παρέμειναν εκεί για περίπου τρεις μήνες. Εν τω μεταξύ, έφταναν στην Αίγυπτο και άλλοι αυστραλοί στρατιώτες. 

Στις αρχές Μαρτίου του 1915 δόθηκε η ειδοποίηση από την κεντρική διοίκηση των συμμαχικών δυνάμεων για την εκστρατεία κατάληψης των Στενών των Δαρδανελίων και η στρατιωτική δύναμη των Αυστραλών και Νεοζηλανδών θα χρησιμοποιούνταν γι’ αυτή την επιχείρηση. Στην Ελλάδα, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ελπίζοντας ότι η κατάληψη των Δαρδανελίων θα είχε ως αποτέλεσμα τη διεκδίκηση της Κωνσταντινούπολης έδωσε την άδεια στη Μεγάλη Βρετανία να χρησιμοποιήσει τη Λήμνο ως ναυτική βάση. 

Έτσι, στις 4 Μαρτίου 1915 οι πρώτοι Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιώτες από τις ANZAC (Australian and New Zealand Army Corps) πάτησαν για πρώτη φορά το πόδι τους σε ελληνική γη. Το λιμάνι του Μούδρου με τα απάνεμα νερά του, τους υποδέχτηκε. Η στεριά, όμως, δεν ήταν και τόσο φιλική γι’ αυτούς. Η ξερή γη, έντονο χαρακτηριστικό της Λημνιακής φύσης, οι γυμνοί λόφοι και η έλλειψη νερού δεν υπόσχονταν την καλύτερη διαμονή. Παρόλα αυτά, για πολλούς το ηφαιστειογενές τοπίο της Λήμνου ήταν ασυγκρίτως καλύτερο από την έρημο και τη ζέστη της Αιγύπτου. Οι πρώτες εντυπώσεις του στρατιώτη Τ. Α. Μάιλς για τους Έλληνες: “Οι κάτοικοι του νησιού ζουν σε πρωτόγονες συνθήκες. Έχουν μικρά σπίτια και αρκετοί από τους άνδρες φορούν προβιές αρνιών και περπατούν ξυπόλυτοι ή φορούν σκληρά παπούτσια”. 

Οι ξένοι στρατιώτες άρχισαν σιγά-σιγά να ξεθαρρεύουν και να συναναστρέφονται τους ντόπιους. Ο σηματωρός Ν.Κ. Χάρβεϊ γράφει στα απομνημονεύματά του: “Δεν είχαμε αρκετά ξύλα, σε αντίθεση με το αλκοόλ που ήταν μπόλικο, κάθε μαγαζί στη Λήμνο μέχρι το τέλος του Μαρτίου πουλούσε μπύρα και κονιάκ. Υπήρχε έλλειψη καύσιμων ξύλων. Οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν μικρά κομμάτια κάρβουνου για να μαγειρέψουν. Μετά ήρθε το Πάσχα τους και με μεγάλη περιέργεια παρακολουθούσαμε τον τρόπο με τον οποίο το γιόρταζαν. Οι καμπάνες των εκκλησιών τους χτυπούσαν συχνά και για δύο περίπου μέρες δεν σταματούσαν καθόλου. Την ημέρα του Πάσχα ήρθαν στο στρατόπεδο οι Έλληνες και μας πρόσφεραν κόκκινα αυγά και άλλα δώρα”. 

Στις 20 Απριλίου 1915 το λιμανάκι του Μούδρου πλημμύρισε από πολεμικά πλοία των συμμαχικών δυνάμεων. Ο Τ. Α. Μάιλς γράφει: “Κανένα άλλο λιμάνι του κόσμου εκείνες τις μέρες δεν είχε περισσότερα πλοία απ’ αυτό το λιμανάκι της Λήμνου”. Είχε έλθει η ώρα της μάχης. Οι Αυστραλονεοζηλανδοί ξεκίνησαν από την ελληνική γη το απόγευμα της 24ης Απριλίου για να επιτεθούν στην Καλλίπολη και να πάρουν τον έλεγχο των Στενών από τους Τούρκους. 

Οι επιχειρήσεις, που κράτησαν έως τον Ιανουαρίου του 1916, στέφθηκαν από παταγώδη αποτυχία. Κάπου 2.000 Αυστραλοί βρήκαν τραγικό θάνατο εκείνο το πρωινό της 25ης Απριλίου 1915, αφού οι Τούρκοι, που ανήκαν στο αντίπαλο στρατόπεδο των “Κεντρικών Δυνάμεων”, τους περίμεναν κρυμμένοι στις ακτές της Καλλίπολης και τους αποδεκάτισαν. Τους επόμενους μήνες άλλοι 11.000 αυστραλοί και νεοζηλανδοί στρατιώτες άφηναν την τελευταία τους πνοή στα μέρη εκείνα. “Χρειάστηκαν 10 χρόνια για να παρθεί η Αρχαία Τροία που βρισκόταν στα ίδια Στενά. Τώρα καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να κατακτήσουμε τα Στενά αυτά” παραδέχτηκε ο στρατηγός της συμμαχικής δύναμης, σερ Ιαν Χάμιλτον, μετά την πρώτη μάχη στα Δαρδανέλια. 

Η σφαγή στάθηκε αφορμή για να δημιουργηθεί κλίμα εθνικής ομοψυχίας στην Αυστραλία και να πάρει σάρκα και οστά το όνειρο της δημιουργίας του Αυστραλιανού έθνους. Το 1901 οι βρετανικές αποικίες της Αυστραλίας είχαν ενωθεί και είχαν δημιουργήσει το ομόσπονδο αυστραλιανό κράτος, που όμως δεν είχε ακόμα συνοχή, κάτι που του έδωσε η θυσία της Καλλίπολης.

Στην απόβαση της Καλλίπολης πήραν μέρος και 12 ελληνοαυστραλοί: ο δεκανέας Τζακ Μαρκ, ο υποδεκανέας Τζον Ζαβιτσάνος και οι στρατιώτες Πέρσυ Κουκουσάκης, Κώστας Αρώνης, Γιώργος Κρίτον, Ρόμπερτ Κρόκος, Άθα Χάλκας, Λεωνίδας Μανούσου, Γιώργος Πάπας, Πίτερ Ράντος, Ρόι Ραλφ και Αναστάσιος Ρεμπέα. Ο μόνος άτυχος υπήρξε ο 24χρονος μάγειρας Πίτερ Ράντος, που έπεσε στο πεδίο της μάχης. 

Κάθε χρόνο στις 25 Απριλίου η Αυστραλία τιμά με εκδηλώσεις σε ολόκληρο τον κόσμο την επέτειο αυτή, με επίκεντρο την Καλλίπολη. Στη Λήμνο, όπου αποτέλεσε πέρασμα για την απόβαση της Καλλίπολης και πολλοί Αυστραλοί βρήκαν καταφύγιο μετά την καταστροφή, υπάρχουν δύο στρατιωτικά νεκροταφεία και ένα μνημείο για να θυμίζουν το πέρασμα των Αυστραλονεοζηλανδών από την ελληνική γη.Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=14017

Οι Πελαγόνες

April 26, 2011

2 maps migdonia Η Μυγδονία και οι Μύγδονες

 Χάρτης της αρχαίας Μακεδονίας (Photo @ komvos.edu.gr)

του Αντώνη Ε. Κοντόπουλου

Οι Πελαγόνες κατοικούσαν στην κοιλάδα του ποταμού Εριγώνα (Στραβ. VII 7, 8–9 και απόσπ. 20). Συνόρευαν στα Δυτικά με τους Δασσαρήτες, με τους Δάρδανους στα Βόρεια, τους Παίονες στα Ανατολικά και τους Λυγκηστές στα Νότια. Σύμφωνα με την παράδοση, επώνυμος ήρωας τους είναι ο Πηλεγόνας, γιός του Αξιού και της Νύμφης Περιβοίας, καθώς και πατέρας του Αστεροπαίου  (Ιλιάς, ΧΧΙ, 141).

 Μία επιγραφή από τον 4ο αιώνα π.Χ. αναφέρεται σε έναν Πελαγόνα βασιλιά, του οποίου το όνομα δυστυχώς δεν έχει διασωθεί, «Π…… των Πε]λαγόνων Βα|[σιλέα» (Inscriptiones Graecae II2, No. 190; Supplementum Epigraphicum Graecum XIV, No. 45; XXXVIII, No. 56). Ο Πελαγόνας Βασιλιάς τιμάται από τους Αθηναίους ως «Πρόξενος και ευεργέτης», πιθανόν το 370 π.Χ. Λίγα χρόνια αργότερα, βρίσκουμε το όνομα Μενέλαος ο Πελαγόνας, ως ευεργέτη. Μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως ο Μενέλαος ήταν μέλος του Βασιλικού Οίκου των Πελαγόνων και πιθανότατα συνδεόταν και με τον Βασιλικό Οίκο των Λυγκηστών. Επιγραμματιστές έχουν ταυτίσει το όνομα του άγνωστου Βασιλιά με αυτό του Παίονα βασιλιά Πατράου, χωρίς όμως η ταύτιση να αποδεικνύεται με ασφάλεια.

 Οι Πελαγόνες συγκαταλέγονται από τον Στράβωνα (7.7.80) ανάμεσα στα Μολοσσικά Έθνη, ο οποίος αντλούσε τις πληροφορίες του από τον Εκαταίο (FGrHist 1,107). Μπορούμε να συμπεράνουμε με σιγουριά ότι την εποχή του Εκαταίου οι Πελαγόνες θεωρούνταν Μολοσσοί. Αντίθετα την εποχή του Θουκυδίδη, οι Πελαγόνες αναφέρονται ως Μακεδόνες. Η σχετική αναφορά του Έλληνα Ιστορικού ως «Ξύμμαχα..και υπήκοα» προδίδει μια πολιτική διάσταση στον χαρακτηρισμό.  

Ο Στράβωνας (VII απόσπ. 38) μας δίνει την πληροφορία ότι οι Παίονες ονομαζόντουσαν παλαιότερα Πελαγόνες. Αυτή η ταύτιση επιβεβαιώνεται από τον Πλίνιο  (Φυσ. Ιστορία IV 10, 33–35), ο οποίος θεωρούσε τους Πελαγόνες ως Παιονικό φύλο. Οι ιστορικοί της Ρωμαϊκής περιόδου γνώριζαν τους Πελαγόνες μέσα από την Ρωμαϊκή εκστρατεία, περίπου στο τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. (Λίβιος, XXVI 25; XXXI 33–34 και 39; XLV 30; Πολύβιος V 108, 1,; Διόδωρος XXXI 8, 8).

 Πιθανότατα οι Πελαγόνες ήταν μια ανάμειξη Μολοσσών και Μακεδόνων και μίλαγαν μια Βορειο-Δυτική Ελληνική διάλεκτο. Ο Στράβωνας επισημαίνει πως όλη η περιοχή που εκτείνεται ως την Κέρκυρα, θα μπορούσε να ονομαστεί Μακεδονία λόγω της κοινής διαλέκτου, κόμμωσης και ενδύματος. (Στραβ. 7.7.8)

ΧΕΙΜΑΡΡΑ ΟΛΟΡΘΗ!

April 26, 2011

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Χριστός Ανέστη! Στις 8 Μαίου διεξάγονται στη γειτονική μας Αλβανία εκλογές για την ανάδειξη των αρχόντων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η διαμάχη μεταξύ των κυβερνώντων Κεντροδεξιών του Δημοκρατικού Κόμματος (Μπερίσα) και των Σοσιαλιστών του Έντι Ράμα δημιουργεί τεταμένο κλίμα. Ως Έλληνες, όμως, ενδιαφερόμαστε κι πρέπει να ενδιαφερόμαστε περισσότερο για την εκλογική παρουσία και γενικότερα για την ορθή πολιτική εκπροσώπηση των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και όλης της Αλβανίας. Με συγκίνηση, λοιπόν, διάβασα στο Διαδίκτυο το προσφάτως ανακοινωθέν ψηφοδέλτιο της Ελληνικής Οργάνωσης ΟΜΟΝΟΙΑ για την ιστορική Χειμάρρα. Τα ονόματα των υποψηφίων είναι όλα ελληνικά και τους ευχόμαστε καλή επιτυχία απέναντι στα ψηφοδέλτια των μεγάλων αλβανικών κομμάτων.

Η Χειμάρρα, φυσικά, δεν είναι ο μόνος Δήμος, στον οποίο ελπίζουν να έχουν ευπρεπή πολιτική εκπροσώπηση οι ομοεθνείς μας. Όμως την τονίζουμε ιδιαιτέρως, διότι εδώ και είκοσι χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο των Αλβανών εθνικιστών, οι οποίοι εκφράζονται μέσα και από τα δύο μεγάλα κόμματα. Οι Αλβανοί επίσημοι ανέχονται την παρουσία Ελλήνων σε μερικά χωριά του Νότου, όμως ενοχλούνται από τη γεωγραφική θέση και την  ελληνική ψυχή της Χειμάρρας, διότι ανεβάζει βορειότερα τα εθνολογικά όρια του Ελληνισμού. Η Χειμάρρα ολόρθη στέκεται, όπως την ύμνησε παλαιότερα ο Κωστής Παλαμάς, όταν οι Βορειοηπειρώτες ξεκίνησαν τον Αυτονομιακό Αγώνα του 1914 χωρίς ουσιαστική βοήθεια από την Αθήνα. Για να παραμείνει ολόρθη χρειάζεται το ενδιαφέρον μας.

 

Παρά την εναλλαγή των δεξιών και των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων στα Τίρανα, υπάρχει μία καχυποψία της κεντρικής εξουσίας προς τους Βορειοηπειρώτες και γενικότερα προς τους Έλληνες. Η Αλβανία θέλει να ενταχθεί στην Ευρ. Ένωση και ζητεί να ανοίξουν οι κρουνοί των ΕΥΡΩ, όμως αρνείται να φερθεί ως ευρωπαϊκή χώρα απέναντι στους πολίτες της που δηλώνουν Έλληνες. Θυμίζω τα κυριότερα προβλήματα.

1)      Διατηρούνται ακόμη οι μειονοτικές ζώνες, τις οποίες είχε αυθαίρετα καθορίσει το κομμουνιστικό καθεστώς. Μόνον 60.000 Βορειοηπειρώτες αναγνωρίζονται ως Έλληνες «μειονοτικοί», ενώ μεγάλα τμήματα του Ελληνισμού στον Αυλώνα, τη Χειμάρρα, την Κορυτσά, την πόλη του Αργυροκάστρου και αλλού δεν αναγνωρίζονται από τις αρχές. Πρέπει η Αλβανία να πιεσθεί να αναγνωρίσει τον Ελληνισμό σε όλη τη γεωγραφική και πληθυσμιακή του έκταση.

2)      Συνέπεια του προηγουμένου είναι και η απαγόρευση ίδρυσης Ελληνικών Σχολείων σε όλα τα μέρη όπου ζουν Έλληνες. Μόνο στην αυθαίρετη μειονοτική ζώνη λειτουργούν δημοτικά σχολεία για τα Ελληνόπουλα. Και εκεί, όμως, βλέπουμε βιβλία που τυπώνονται στα Τίρανα να καλλιεργούν ανθελληνικό κλίμα.

3)      Τα αλβανικά δικαστήρια αναγνωρίζουν ψευδείς τίτλους ιδιοκτησίας σε απογόνους πασάδων και μεγαλοτσιφλικάδων στερώντας τη γη από τους Βορειοηπειρώτες. Σε άλλα παραλιακά σημεία  γκρεμίζονται, χωρίς νόμιμη δικαιολογία ακίνητα Ελλήνων. Πρόκειται για συστηματική υφαρπαγή της ιδιοκτησίας των Βορειοηπειρωτών.

4)      Η ελληνική γλώσσα δεν επιτρέπεται αν χρησιμοποιείται σε πινακίδες των περιοχών όπου ζει ο Ελληνισμός. Οι αιρετοί εκπρόσωποι των Ελλήνων διώκονται «δι’ ασήμαντον αφορμήν». Παράδειγμα ο Βασίλης Μπολάνος,  Δήμαρχος Χειμάρρας.

5)      Το κακό κλίμα επιτείνει η εμμονή των μεγάλων αλβανικών κομμάτων στο ζήτημα των Τσάμηδων. Απειλούν να … δικάσουν την Ελλάδα ενώπιον Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, διότι η χώρα μας δεν δέχεται να κάνει εισαγωγή μειονότητας και να φέρει πίσω τα παιδιά των εγκληματιών πολέμου Μουσουλμάνων Τσάμηδων που συνεργάσθηκαν με τους κατακτητές το 1941-44.

 6) Θεωρώ απαραίτητο να πιέσουμε ώστε να είναι αντικειμενική η σχεδιαζόμενη απογραφή των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων που ζουν στην Αλβανία. Άλλωστε αυτό έχει ζητηθεί και από την Ευρωπαϊκή. Ένωση, ενώ αλβανικοί εθνικιστικοί κύκλοι αντιδρούν.

 7) Τέλος είναι ύπουλη η αλβανική πολιτική προς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας. Ενώ σταμάτησαν οι χοντροκομμένες παρεμβάσεις εις βάρος του θαυμαστού Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, έχουμε συνεχή φαινόμενα καταστροφών εις βάρος Ναών, Μονών και εκκλησιαστικών κατασκηνώσεων.

 

Φυσικά έχουμε και εμείς  τις ευθύνες μας. Είναι απαράδεκτο  να απειλείται με οριστικό κλείσιμο η πανεπιστημιακή σχολή Ελληνικής Φιλολογίας του Αργυροκάστρου, επειδή διεκόπη η χρηματοδότηση από την Αθήνα. Είναι επίσης ευθύνη μας να αγκαλιάσουμε πιο ζεστά τον Βλαχόφωνο Ελληνισμό της Αυλώνας και της Κορυτσάς, που παραμένει πιστός στην Ορθοδοξία και την ελληνική καταγωγή του, αν και μιλά άλλο γλωσσικό ιδίωμα. Οι Βλάχοι είναι γηγενείς Έλληνες της Πίνδου, όπως έχουν αποδείξει ο αείμνηστος πολιτικός Ευάγγελος Αβέρωφ και ο σύγχρονος Βαλκανιολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου. Στη διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας αναγκάσθηκαν να λατινοφωνήσουν. Οι Βλάχοι της Βορείου Ηπείρου έδωσαν στον Ελληνισμό μεγάλους ευεργέτες και ανέδειξαν μία από τις πνευματικές πρωτεύουσες του υποδούλου Ελληνισμού, τη Μοσχόπολη ( σημερινό Βοσκοπόγιε).

            Έχουμε χρέος να βοηθήσουμε πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά και ηθικά τον Ελληνισμό να μην ξεριζωθεί από την αρχέγονο πατρίδα της Βορείου Ηπείρου. Να μην αφήσουμε να πάει χαμένη η θυσία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Ο Ελληνισμός πρέπει να σταματήσει τις εθνικές υποχωρήσεις. Δεν βλάπτει να θυμίσουμε στην Αλβανία το Πρωτόκολλο της Κερκύρας του 1914, με το οποίο η Αλβανία αναγνώρισε την διοικητική, εκπαιδευτική και εκκλησιαστική Αυτονομία των Βορειοηπειρωτών εντός, βεβαίως, των Αλβανικών συνόρων. Αντί να μάς απειλούν με τα δήθεν δικαιώματα των Τσάμηδων, να ανταπαντήσουμε ειρηνικά, αλλά και δυναμικά, υπογραμμίζοντας ότι ζητούμε αυτά που ζητεί η Αλβανία για τους ομοεθνείς της εκτός συνόρων. Αυτοί μάς χορεύουν Τσάμικο, εμείς θα τους χορέψουμε … Κερκυραϊκό.

Κ.Χ. 23.4.2011

 


%d bloggers like this: