Archive for the ‘e-mails from readers’ category

Lectures in Harvard

April 21, 2015

Pan_Mac

Nina Gatzoulis

Coordinator of the Committee

of World Pan-Macedonian Associations

Another attempt of anti-Greek delirium at the prestigious Harvard University in Cambridge, Massachusetts was carried by Daniel Serwer, Senior Research Professor of Conflict Management from the University of Johns Hopkins, on April 17, 2015, under the academic discussion, titled “Analyzing the Dispute on the name issue between Macedonia and Greece: Twenty Years after the Interim Agreement”.

The other panelists were the special UN mediator on the name issue of FYROM, Mr. Matthew Nimetz, and Mr. Boshko Stankovski, Graduate Research Fellow, Harvard Negotiations Program. Moderator of the discussion was the Harvard’s Department Chair of the Program on Negotiation, Dr. Robert H. Mnookin.

Mr. Nimetz spoke first, giving a short summary of his time serving at the UN as mediator. He also explained whom he worked with and what efforts were made to arrive at the current impasse. Mr. Nimetz stated that when referring to the neighboring country he most often uses the name of FYROM’s capital, Skopje and he does the same with Greece’s capital, Athens, i.e, “The position of Skopje, or the position of Athens …”. The mediator emphasized particularly how difficult his job is and how the process evolves, when he sees one delegation, and when he sees the members of the other. He mentioned that it is his responsibility to travel to Skopje, Thessaloniki and Athens. He also explained that sometimes he sees members of the Greek and FYROM Diaspora.

[pullquote]How can Athens negotiate in good faith with Skopje when Skopje’s government promotes its propaganda through various politicians and diplomats posing under maps of a supposedly United “Macedonia” with the Greek and Bulgarian parts included within Skopje’s territory?[/pullquote]

Mr. Boshko Stankovski’s presentation was centered with the results of the International Court in The Hague, saying that Greece lost the trial. He added that according to the Interim Agreement, Greece cannot block Skopje’s accession to various international organizations (he however failed to mention that according to the interim accord, Skopje should have applied for entry with FYROM as a name but now must comply with good neighborly criteria and resolve its name issue as imposed by the EU and NATO).

Dr. Daniel Serwer’s presentation was an anti-Greek downpour, trying to convince the audience that the name issue is of no significance and what matters is the inclusion of Skopje into NATO and that Greece should stop bullying “Macedonia”. In his delirium he said that it is scientifically proven that the modern Greeks have nothing in common with the ancient Greeks and the only ones associated with the ancient Macedonians are the Vlachs. The language now spoken by modern Greeks has nothing to do with the ancient Greek language. He emphasized that there are cities in many parts of the world that bear names of ancient Greek and Roman cities and no one complains about it.

The Coordinator, Dr. Mnookin, appeared to be agreeing with Dr. Serwer’s torrential anti-Greek statements, moving his head affirmatively. Mr. Nimetz, to his credit, intervened and referred to the propaganda emanating from FYROM and he also mentioned the school books in Skopje’s education system that promote propaganda against Greece.

We had answers to all of Mr. Serwer’s pseudo-arguments, due to an extensive discussion that took place between the moderator and the panellists, the time for us to provide our answers one by one during the questions and answers period became very limited. I personally asked the following question and provided photographical proof of actual Skopjian events that I mentioned:

How can Athens negotiate in good faith with Skopje when Skopje’s government promotes its propaganda through various politicians and diplomats posing under maps of a supposedly United “Macedonia” with the Greek and Bulgarian parts included within Skopje’s territory? These persons are not merely private citizens, but actual officials of the Skopje government.

How could Athens discuss the issue of the name in good faith when Skopje fanaticizes its youth through its educational system, promoting that Macedonia is divided and must be united? The photographs that we had with us and reflected our questions, were handed to the coordinator Dr. Moonkin. Mr. Boshko Stankovski made an attempt to negate these as events of private citizens but when the pictures dipicted definite proof of government officials and the country’s school system he then refered to the Interim Agreement Article 7, 3rd par., and that Greece had to report these violations.

Since the main theme of this presentation was the inability to resolve the name issue after twenty years of discussions, Mr. Bill Gatzoulis of our group raised the issue (which left the panelists and the moderator with a great deal of thought), that from the beginning the name issue started with the wrong premise as the term “Macedonia” did not fit as the name for the neighboring country. Internally almost 35% of the population consists of Albanians who want to be called Ethnic Albanians (Mr. Nimetz spoke up in agreement of this also) and the remainder of the population consists of numerous other minorities and of its majority population of Slavs who have adopted a self created “Macedonian” identity.

[pullquote]Mr. Nimetz, to his credit, intervened and referred to the propaganda emanating from FYROM and he also mentioned the school books in Skopje’s education system that promote propaganda against Greece.[/pullquote]

The theory that prevailed in UN and other associated circles that the name “Macedonia” will play a unifying role did not stand as after twenty years now the Albanian and Slavic elements of the country are still in constant conflict and do not show any signs of becoming permanently united. In addition, it is unfortunate that the coordinators of this event chose such a misleading title as “Conflict between Macedonia and Greece” as externally the name “Macedonia” is problematic not only with Greece but also with Bulgaria and Serbia. Bulgaria has similar problems with Skopje as Greece in that Skopje is usurping parts of the Bulgarian history also. With Serbia the problem was created when their Orthodox church which was within the Serbian Patriarchate was broken away by removing and jailing its Archbishop and creating it as a schismatic Macedonian Orthodox Church for political purposes and not belonging or recognized by any Patriarchate.

The last question from a third party was directed to Mr. Boshko Stankovski asking if he agrees with his country’s government, that has vigorously embarked in the “Macedonian antiquization” erecting statues after ancient Greek figures, naming avenues with ancient Greek names, while the FYROM tries to join the European Union. And the awkward answer by Mr. Stankovski was that he agrees with the listener

The panel members and moderator seemed disturbed by these pertinant facts that are major components that can not be ignored in analyzing the impass on the name issue after twenty years. Why were they not taken into account by the scholars of such a prestigious school as Harvard? But then… only about twenty five people were present to witness such a fiasco… we wonder how serious they are in trying to find what the problem was in the last twenty years.

Perhaps next time they should consider discussing: ‘THE NAME DOESN’T FIT”.

Κατεβάστε τον τετράγλωσσο τόμο «Αρχαία Μακεδονία: Γλώσσα, Ιστορία, Πολιτισμός»

August 19, 2013

 

To Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας συνεχίζοντας το έμπρακτο ενδιαφέρον του για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας στη διαχρονία της και στις ποικίλες μορφές της και αξιοποιώντας τις δυνατότητες των νέων τεχνολογιών, εξέδωσε τον τετράγλωσσο τόμο (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά) Αρχαία Μακεδονία: Γλώσσα, ιστορία, πολιτισμός (επιμ. Γ. Γιαννάκης),στον οποίο προβάλλονται οι πλέον σύγχρονες θέσεις της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.

Τα τέσσερα κείμενα που συγκροτούν τον τόμο αποτελούν τη συμπυκνωμένη γνώση καταξιωμένων ειδικών στη μελέτη της αρχαίας Μακεδονίας και ακολουθούν μια διεπιστημονική προσέγγιση, όπως επιβάλλεται από τη φύση του ερευνώμενου θέματος.

[pullquote]Οι τέσσερις μελέτες του τόμου συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η αρχαία Μακεδονία και η γλώσσα της αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του ιστορικού, πολιτισμικού και γλωσσικού τοπίου της αρχαίας Ελλάδας, έχοντας διατηρήσει ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που πρέπει να ήταν κοινά και με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα σε μια παλαιότερη περίοδο.[/pullquote]

Tο πρώτο κείμενο (Michael Zahrnt, Γερμανία) εστιάζει σε θέματα σχετικά με την ιστορία της Μακεδονίας από τις απαρχές της ιστορικής περιόδου έως την ελληνιστική περίοδο, το δεύτερο (Arthur Muller, Γαλλία) ασχολείται με τα αρχαιολογικά δεδομένα, στο επόμενο (Emilio Crespo, Ισπανία) συζητούνται οι φιλολογικές μαρτυρίες και συνολικά  τελευταίο κεφάλαιο (Julián Méndez Dosuna, Ισπανία) γίνεται μια συστηματική συζήτηση των γλωσσικών δεδομένων.

Το επίκεντρο του τόμου είναι η θέση της μακεδονικής στους κόλπους της αρχαίας ελληνικής, και ειδικότερα ως μέλους του διαλεκτικού χάρτη της αρχαίας ελληνικής, καθώς και οι ενισχυτικές μαρτυρίες από τις συναφείς επιστήμες της φιλολογίας, της ιστορίας και της αρχαιολογίας.

Οι τέσσερις μελέτες του τόμου συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η αρχαία Μακεδονία και η γλώσσα της αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του ιστορικού, πολιτισμικού και γλωσσικού τοπίου της αρχαίας Ελλάδας, έχοντας διατηρήσει ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που πρέπει να ήταν κοινά και με τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα σε μια παλαιότερη περίοδο.

Διαβάστε περισσότερα από το ancdialects.greeklanguage.gr

Κατεβάστε ολόκληρο τον τετράγλωσσο τόμο εδώ

Σχετική αναφορά στην Αγγλική γλώσσα και στο Bryn Mawr Classical Review

Οξύτατη κριτική από τον Πρέσβη Αϋφαντή στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για Ελληνοτουρκικά και Σκοπιανό

June 9, 2013

Οξύτατη κριτική δέχτηκε από τον πρέσβη Γ. Αϋφαντή, διπλωματικό σύμβουλο του Α. Τσίπρα,  η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για το κείμενο που ετοίμασε για την εξωτερική πολιτική εν όψει συνεδρίου.

Ο πρέσβης, ο οποίος έχει αποδείξει και κατά την διάρκεια της θητείας του στο διπλωματικό σώμα ό,τι δεν διστάζει να τα “χώσει” με το παραμικρό, επικρίνει σε άρθρο του τους συντάκτες του κειμένου για αναφορές σε “αιτήματα και διεκδικήσεις της Τουρκίας” και για “σεβασμό στις υπάρχουσες μειονότητες” (!!) όσον αφορά το Σκοπιανό.

Ακολουθεί ένα εκτεταμένο απόσπασμα από το άρθρο του πρέσβη:

Ας δούμε, λοιπόν, ποια πραγματικότητα «διαβάζουν» οι θέσεις σε ό,τι αφορά το μείζον ίσως πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, την Τουρκία. Η σύντομη παράγραφος των 70 περίπου λέξεων που αφιερώνουν οι θέσεις της Κ.Ε. τόσο στις εξελίξεις στην Τουρκία όσο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ιδίως στις τελευταίες, συνοψίζονται στη διαπίστωση: «Η εξωτερική πολιτική που ακολουθεί και η διπλωματία που ασκεί (η Τουρκία), ιδιαίτερα απέναντι στη χώρα μας, τείνει να πολλαπλασιάζει αιτήματα και διεκδικήσεις, συντηρώντας μορφές έντασης που εναλλάσσονται με διακηρύξεις φιλίας. Αλλά ο ελληνικός και o τουρκικός λαός δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν…».

[pullquote]Το ερώτημα προς την Κ.Ε. είναι απλό: ποιον πείθουμε ότι θ’ ακυρώσουμε και θ’ ανατρέψουμε το Μνημόνιο, όταν σπεύδουμε να υιοθετήσουμε την εξωτερική πολιτική που εφαρμόζουν οι μνημονιακοί μας αντίπαλοι και υπαγορεύουν οι δανειστές μας;[/pullquote]

Σύμφωνα με τις θέσεις της Κ.Ε., με την Τουρκία υπάρχει «ένταση», η οποία προκαλείται από«αιτήματα και διεκδικήσεις» της Άγκυρας. Η επιλογή των λέξεων από τους έμπειρους συντάκτες των θέσεων δεν είναι ασφαλώς τυχαία. Τα «αιτήματα και οι διεκδικήσεις» επιδέχονται συνδιαλλαγή και επιλύονται με διαπραγμάτευση. Προκειμένου δε να εκτονώνεται η «ένταση», δεν μπορεί παρά να υπάρξει -κάποια στιγμή και κατά το μέτρο της δυναμικής της διαπραγμάτευσης- ικανοποίηση τουλάχιστον μερικών από τα «αιτήματα και τις διεκδικήσεις». Δεν διευκρινίζεται στις θέσεις της Κ.Ε. κατά πόσον τα «αιτήματα και οι διεκδικήσεις» συνιστούν απειλές κατά της ελληνικής κυριαρχίας, κατά πόσον προσβάλλουν τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ή κατά πόσον αποτελούν -όπως διατείνονται ορισμένοι- φυσιολογική απάντηση της Τουρκίας στην «ελληνική περικύκλωση» που δομήθηκε κατά τον 20ό αιώνα.

Περιγράφοντας, έστω και συνοπτικά, την τουρκική συμπεριφορά, οι θέσεις της Κ.Ε. επιλέγουν να μην εστιάσουν σε ενέργειες που ο υπόλοιπος, πλην της Κ.Ε., ελληνικός λαός εμπειρικά προσλαμβάνει ως τουρκική επιθετικότητα και απειλές. Αναφέρομαι στα σχέδια Βαριοπούλα, που προ τετραετίας αποκαλύφθηκαν, στις περιπλανήσεις μέχρι Καφηρέα τουρκικών πολεμικών σκαφών (τα υποβρύχια φθάνουν ακόμα κοντύτερα), στις στρατιωτικές ασκήσεις, που σταθερά τα τελευταία 35 χρόνια προσομοιώνουν τους ασκούμενους σε αποβάσεις στα ελληνικά νησιά, στον συστηματικό αεροναυτικό διαχωρισμό του Αιγαίου από τις τουρκικές Ε.Δ. κατά μήκος του 25ου μεσημβρινού κ.ο.κ. Επισημαίνω, ακόμη, ότι οι συντάκτες των θέσεων επέλεξαν να αγνοήσουν επανειλημμένες δηλώσεις των Ερντογάν και Νταβούτογλου (στο τουρκικό Κοινοβούλιο, σε διεθνή fora, αλλά και και σε επίσημες συναντήσεις με Έλληνες ομολόγους τους) ότι τα σύνορα στο Αιγαίο δεν είναι σαφή, καθώς υπάρχουν δεκάδες μικρονήσια και βραχονησίδες αδιευκρίνιστης κυριαρχίας (όπως Αγαθονήσι, Καλόλιμνος, Γαύδος, Καλόγεροι, Αρκιοί, Φούρνοι), που η Οθωμανική Αυτοκρατορία με καμιά συνθήκη δεν είχε εκχωρήσει, αλλά η Ελλάδα τα έχει καταλάβει και εποικίσει.

Είναι, άραγε, αθώα η παράλειψη αυτής της βοώσας πραγματικότητας; Πολύ πριν από τις θέσεις της Κ.Ε., την ίδια λοβοτομική προσπέλαση των Ε/Τ σχέσεων έχουν υιοθετήσει και ασπαστεί οι πρωταθλητές του Μνημονίου: Ο αλήστου μνήμης ΓΑΠ και οι κηπουροί του, ο κ. Παπαχελάς και το ΕΛΙΑΜΕΠ, τα κόμματα του Μνημονίου κατά την εναλλασσόμενη θητεία τους στο ΥΠΕΞ τα τελευταία 17 χρόνια. Επί των «διεκδικήσεων και αιτημάτων» άλλωστε συνομιλούν επιλεγμένοι Έλληνες διπλωμάτες (οι ίδιοι επί ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.,) σε 60 και πλέον γύρους μυστικών διαπραγματεύσεων με το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών από το 1996. Το νήμα αυτής της πολιτικής έρχεται να πάρει σήμερα η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ με τις προσυνεδριακές της θέσεις.

Ασφαλώς έχει διαφύγει από τα μέλη της Κ.Ε. ότι η επιχειρηματολογία περί τουρκικών «αιτημάτων και διεκδικήσεων» εκπορεύεται επί καθημερινής βάσεως από τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, εταίρους μας στην Ε.Ε. και μνημονιακούς δανειστές μας. Σε κάθε διεθνές forum και σε κάθε διμερή συνάντηση με τους συμμάχους, εταίρους και δανειστές, οι Έλληνες πολιτικοί, διπλωμάτες και στρατιωτικοί καλούνται να συζητήσουν τις «διεκδικήσεις και τα αιτήματα» της Άγκυρας εποικοδομητικά, μακριά από ψυχώσεις περί απειλών κ.ο.κ.

Το ερώτημα προς την Κ.Ε. είναι απλό: ποιον πείθουμε ότι θ’ ακυρώσουμε και θ’ ανατρέψουμε το Μνημόνιο, όταν σπεύδουμε να υιοθετήσουμε την εξωτερική πολιτική που εφαρμόζουν οι μνημονιακοί μας αντίπαλοι και υπαγορεύουν οι δανειστές μας;

Μια γαλλική παροιμία λέει ότι «δεν υπάρχει χειρότερος κουφός απ’ αυτόν που δεν θέλει ν’ ακούσει». Νομίζω ότι περιγράφει άριστα τη θεώρηση της Τουρκίας και των Ε/Τ σχέσεων από τις θέσεις της Κ.Ε. Εάν στο ιδρυτικό συνέδριο δεν καταστρατηγηθεί από οργανωμένες μειοψηφίες η αρχή «ένας σύνεδρος μία ψήφος», η παράγραφος περί Τουρκίας των θέσεων ασφαλώς θα καταψηφισθεί. Όμως αυτό ελάχιστη σημασία έχει για τον κόσμο που παρακολουθεί και κρίνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Πώς είναι δυνατόν να τον πείσουμε ότι η Κ.Ε. δεν τελεί υπό την ιδεολογική επιρροή των μνημονιακών της αντιπάλων, όταν δεν τολμάει ν’ αρθρώσει το πανθομολογούμενο, αυτό που αποτελεί κοινή συνείδηση στη συντριπτική πλειοψηφία του 27% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και των Ελλήνων: Ότι υπάρχει η τουρκική επιθετικότητα, που συνιστά απειλή για την εδαφική μας ακεραιότητα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, ότι η άσκηση αυτών των κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι απαραίτητη για την αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας, εφόσον τολμήσει ν’ ακυρώσει και ανατρέψει το Μνημόνιο;

Η περί Τουρκίας διατύπωση των θέσεων της Κ.Ε. είναι κρίσιμη, τόσο για την αξιοπιστία μας όσο και για την ποιότητα της στρατηγικής μας προς ανατροπήν του Μνημονίου. Ταυτόχρονα, συνιστά και παράδειγμα προς αποφυγήν, εξ αιτίας της λαϊκής αποσυσπείρωσης που προκαλεί. Και δεν είναι η μόνη παράγραφος των θέσεων που αποσυσπειρώνει εν δυνάμει ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ! Η αναφορά στην περί ΠΓΔΜ παράγραφο, ότι «οι υπάρχουσες μειονότητες είναι απολύτως σεβαστές», είναι εξίσου προβληματική. Εκτιμά η Κ.Ε. εν προκειμένω ότι υπάρχουν μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ μειονότητες; Υπάρχει σήμερα σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα; Αντλεί πρωτογενώς η Κ.Ε. τη σχετική πληροφόρηση ή εμπιστεύεται τις σχετικές διαπιστώσεις των εκθέσεων του State Department; Πόσοι εν Ελλάδι (όχι σε Καναδά και Αυστραλία!) έχουν σλαβομακεδονική εθνική συνείδηση, πέρα από τους τροφίμους του αμερικανικού προξενείου της Θεσσαλονίκης; Δεχόμαστε (όπως κάποια ξένα κέντρα πασχίζουν να καθιερώσουν) ότι κάθε δίγλωσσος της Δυτικής Μακεδονικής έχει, εκών άκων, μη-ελληνική εθνική συνείδηση; Πόσους, τέλος, Έλληνες πολίτες (και συντηρητικούς ψηφοφόρους), θύματα του Μνημονίου, συσπειρώνει στον ΣΥΡΙΖΑ η αναφορά της παραγράφου περί ΠΓΔΜ των θέσεων σε «υπάρχουσες μειονότητες»;

 

Ολόκληρο το άρθρο του κου Αϋφαντή εδώ.

Οξύτατη κριτική από τον Πρέσβη Αϋφαντή στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για Ελληνοτουρκικά και Σκοπιανό

June 9, 2013

%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF

Οξύτατη κριτική δέχτηκε από τον πρέσβη Γ. Αϋφαντή, διπλωματικό σύμβουλο του Α. Τσίπρα,  η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για το κείμενο που ετοίμασε για την εξωτερική πολιτική εν όψει συνεδρίου.

Ο πρέσβης, ο οποίος έχει αποδείξει και κατά την διάρκεια της θητείας του στο διπλωματικό σώμα ό,τι δεν διστάζει να τα “χώσει” με το παραμικρό, επικρίνει σε άρθρο του τους συντάκτες του κειμένου για αναφορές σε “αιτήματα και διεκδικήσεις της Τουρκίας“ και για “σεβασμό στις υπάρχουσες μειονότητες” (!!) όσον αφορά το Σκοπιανό.

Το ερώτημα προς την Κ.Ε. είναι απλό: ποιον πείθουμε ότι θ’ ακυρώσουμε και θ’ ανατρέψουμε το Μνημόνιο, όταν σπεύδουμε να υιοθετήσουμε την εξωτερική πολιτική που εφαρμόζουν οι μνημονιακοί μας αντίπαλοι και υπαγορεύουν οι δανειστές μας;

Ακολουθεί ένα εκτεταμένο απόσπασμα από το άρθρο του πρέσβη:

Ας δούμε, λοιπόν, ποια πραγματικότητα «διαβάζουν» οι θέσεις σε ό,τι αφορά το μείζον ίσως πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, την Τουρκία. Η σύντομη παράγραφος των 70 περίπου λέξεων που αφιερώνουν οι θέσεις της Κ.Ε. τόσο στις εξελίξεις στην Τουρκία όσο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ιδίως στις τελευταίες, συνοψίζονται στη διαπίστωση: «Η εξωτερική πολιτική που ακολουθεί και η διπλωματία που ασκεί (η Τουρκία), ιδιαίτερα απέναντι στη χώρα μας, τείνει να πολλαπλασιάζει αιτήματα και διεκδικήσεις, συντηρώντας μορφές έντασης που εναλλάσσονται με διακηρύξεις φιλίας. Αλλά ο ελληνικός και o τουρκικός λαός δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν…».

Σύμφωνα με τις θέσεις της Κ.Ε., με την Τουρκία υπάρχει «ένταση», η οποία προκαλείται από«αιτήματα και διεκδικήσεις» της Άγκυρας. Η επιλογή των λέξεων από τους έμπειρους συντάκτες των θέσεων δεν είναι ασφαλώς τυχαία. Τα «αιτήματα και οι διεκδικήσεις» επιδέχονται συνδιαλλαγή και επιλύονται με διαπραγμάτευση. Προκειμένου δε να εκτονώνεται η «ένταση», δεν μπορεί παρά να υπάρξει -κάποια στιγμή και κατά το μέτρο της δυναμικής της διαπραγμάτευσης- ικανοποίηση τουλάχιστον μερικών από τα «αιτήματα και τις διεκδικήσεις». Δεν διευκρινίζεται στις θέσεις της Κ.Ε. κατά πόσον τα «αιτήματα και οι διεκδικήσεις» συνιστούν απειλές κατά της ελληνικής κυριαρχίας, κατά πόσον προσβάλλουν τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα ή κατά πόσον αποτελούν -όπως διατείνονται ορισμένοι- φυσιολογική απάντηση της Τουρκίας στην «ελληνική περικύκλωση» που δομήθηκε κατά τον 20ό αιώνα.

Περιγράφοντας, έστω και συνοπτικά, την τουρκική συμπεριφορά, οι θέσεις της Κ.Ε. επιλέγουν να μην εστιάσουν σε ενέργειες που ο υπόλοιπος, πλην της Κ.Ε., ελληνικός λαός εμπειρικά προσλαμβάνει ως τουρκική επιθετικότητα και απειλές. Αναφέρομαι στα σχέδια Βαριοπούλα, που προ τετραετίας αποκαλύφθηκαν, στις περιπλανήσεις μέχρι Καφηρέα τουρκικών πολεμικών σκαφών (τα υποβρύχια φθάνουν ακόμα κοντύτερα), στις στρατιωτικές ασκήσεις, που σταθερά τα τελευταία 35 χρόνια προσομοιώνουν τους ασκούμενους σε αποβάσεις στα ελληνικά νησιά, στον συστηματικό αεροναυτικό διαχωρισμό του Αιγαίου από τις τουρκικές Ε.Δ. κατά μήκος του 25ου μεσημβρινού κ.ο.κ. Επισημαίνω, ακόμη, ότι οι συντάκτες των θέσεων επέλεξαν να αγνοήσουν επανειλημμένες δηλώσεις των Ερντογάν και Νταβούτογλου (στο τουρκικό Κοινοβούλιο, σε διεθνή fora, αλλά και και σε επίσημες συναντήσεις με Έλληνες ομολόγους τους) ότι τα σύνορα στο Αιγαίο δεν είναι σαφή, καθώς υπάρχουν δεκάδες μικρονήσια και βραχονησίδες αδιευκρίνιστης κυριαρχίας (όπως Αγαθονήσι, Καλόλιμνος, Γαύδος, Καλόγεροι, Αρκιοί, Φούρνοι), που η Οθωμανική Αυτοκρατορία με καμιά συνθήκη δεν είχε εκχωρήσει, αλλά η Ελλάδα τα έχει καταλάβει και εποικίσει.

Είναι, άραγε, αθώα η παράλειψη αυτής της βοώσας πραγματικότητας; Πολύ πριν από τις θέσεις της Κ.Ε., την ίδια λοβοτομική προσπέλαση των Ε/Τ σχέσεων έχουν υιοθετήσει και ασπαστεί οι πρωταθλητές του Μνημονίου: Ο αλήστου μνήμης ΓΑΠ και οι κηπουροί του, ο κ. Παπαχελάς και το ΕΛΙΑΜΕΠ, τα κόμματα του Μνημονίου κατά την εναλλασσόμενη θητεία τους στο ΥΠΕΞ τα τελευταία 17 χρόνια. Επί των «διεκδικήσεων και αιτημάτων» άλλωστε συνομιλούν επιλεγμένοι Έλληνες διπλωμάτες (οι ίδιοι επί ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.,) σε 60 και πλέον γύρους μυστικών διαπραγματεύσεων με το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών από το 1996. Το νήμα αυτής της πολιτικής έρχεται να πάρει σήμερα η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ με τις προσυνεδριακές της θέσεις.

Ασφαλώς έχει διαφύγει από τα μέλη της Κ.Ε. ότι η επιχειρηματολογία περί τουρκικών «αιτημάτων και διεκδικήσεων» εκπορεύεται επί καθημερινής βάσεως από τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, εταίρους μας στην Ε.Ε. και μνημονιακούς δανειστές μας. Σε κάθε διεθνές forum και σε κάθε διμερή συνάντηση με τους συμμάχους, εταίρους και δανειστές, οι Έλληνες πολιτικοί, διπλωμάτες και στρατιωτικοί καλούνται να συζητήσουν τις «διεκδικήσεις και τα αιτήματα» της Άγκυρας εποικοδομητικά, μακριά από ψυχώσεις περί απειλών κ.ο.κ.

Το ερώτημα προς την Κ.Ε. είναι απλό: ποιον πείθουμε ότι θ’ ακυρώσουμε και θ’ ανατρέψουμε το Μνημόνιο, όταν σπεύδουμε να υιοθετήσουμε την εξωτερική πολιτική που εφαρμόζουν οι μνημονιακοί μας αντίπαλοι και υπαγορεύουν οι δανειστές μας;

Μια γαλλική παροιμία λέει ότι «δεν υπάρχει χειρότερος κουφός απ’ αυτόν που δεν θέλει ν’ ακούσει». Νομίζω ότι περιγράφει άριστα τη θεώρηση της Τουρκίας και των Ε/Τ σχέσεων από τις θέσεις της Κ.Ε. Εάν στο ιδρυτικό συνέδριο δεν καταστρατηγηθεί από οργανωμένες μειοψηφίες η αρχή «ένας σύνεδρος μία ψήφος», η παράγραφος περί Τουρκίας των θέσεων ασφαλώς θα καταψηφισθεί. Όμως αυτό ελάχιστη σημασία έχει για τον κόσμο που παρακολουθεί και κρίνει τον ΣΥΡΙΖΑ. Πώς είναι δυνατόν να τον πείσουμε ότι η Κ.Ε. δεν τελεί υπό την ιδεολογική επιρροή των μνημονιακών της αντιπάλων, όταν δεν τολμάει ν’ αρθρώσει το πανθομολογούμενο, αυτό που αποτελεί κοινή συνείδηση στη συντριπτική πλειοψηφία του 27% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και των Ελλήνων: Ότι υπάρχει η τουρκική επιθετικότητα, που συνιστά απειλή για την εδαφική μας ακεραιότητα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, ότι η άσκηση αυτών των κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι απαραίτητη για την αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας, εφόσον τολμήσει ν’ ακυρώσει και ανατρέψει το Μνημόνιο;

Η περί Τουρκίας διατύπωση των θέσεων της Κ.Ε. είναι κρίσιμη, τόσο για την αξιοπιστία μας όσο και για την ποιότητα της στρατηγικής μας προς ανατροπήν του Μνημονίου. Ταυτόχρονα, συνιστά και παράδειγμα προς αποφυγήν, εξ αιτίας της λαϊκής αποσυσπείρωσης που προκαλεί. Και δεν είναι η μόνη παράγραφος των θέσεων που αποσυσπειρώνει εν δυνάμει ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ! Η αναφορά στην περί ΠΓΔΜ παράγραφο, ότι «οι υπάρχουσες μειονότητες είναι απολύτως σεβαστές», είναι εξίσου προβληματική. Εκτιμά η Κ.Ε. εν προκειμένω ότι υπάρχουν μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ μειονότητες; Υπάρχει σήμερα σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα; Αντλεί πρωτογενώς η Κ.Ε. τη σχετική πληροφόρηση ή εμπιστεύεται τις σχετικές διαπιστώσεις των εκθέσεων του State Department; Πόσοι εν Ελλάδι (όχι σε Καναδά και Αυστραλία!) έχουν σλαβομακεδονική εθνική συνείδηση, πέρα από τους τροφίμους του αμερικανικού προξενείου της Θεσσαλονίκης; Δεχόμαστε (όπως κάποια ξένα κέντρα πασχίζουν να καθιερώσουν) ότι κάθε δίγλωσσος της Δυτικής Μακεδονικής έχει, εκών άκων, μη-ελληνική εθνική συνείδηση; Πόσους, τέλος, Έλληνες πολίτες (και συντηρητικούς ψηφοφόρους), θύματα του Μνημονίου, συσπειρώνει στον ΣΥΡΙΖΑ η αναφορά της παραγράφου περί ΠΓΔΜ των θέσεων σε «υπάρχουσες μειονότητες»;

 

Ολόκληρο το άρθρο του κου Αϋφαντή εδώ.

http://history-of-macedonia.com/2013/06/09/kritiki-presvi-syriza-ellinotourkika-skopiano/

Όχι Σκοπιανοί, Αλβανοί και Τούρκοι στον Ελληνικό Στρατό

May 24, 2013

ελληνικός στρατός

Έξι απόστρατοι αξιωματικοί, ένας ταξίαρχος, ένας συνταγματάρχης, ένας σμήναρχος, ένας ανθυπολοχαγός, ένας πλωτάρχης, και ένας στρατιωτικός, οι οποίοι τελούν εν αποστρατεία και ένας πολίτης προσέφυγαν στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Όλοι οι προαναφερόμενοι ζητούν να ακυρωθούν ως αντισυνταγματικές και παράνομες οι σχετικές αποφάσεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας που το 2011 επέτρεψαν να συμμετέχουν στις εισαγωγικές εξετάσεις των στρατιωτικών σχολών υποψήφιοι, οι οποίοι είχαν μεν την ελληνική ιθαγένεια, χωρίς όμως να είναι Έλληνες το γένος.

Οι στρατιωτικοί επικαλούνται ότι παραβιάζονται τα άρθρα 4 και 110 του Συντάγματος, καθώς σύμφωνα με αυτά, αποκλείεται η φοίτηση στις στρατιωτικές σχολές σε όσους έχουν την ελληνική ιθαγένεια χωρίς να είναι Έλληνες στο γένος.

Κατά τους ισχυρισμούς των στρατιωτικών, “την ελληνική ιθαγένεια αιτούνται πολίτες χωρών με τις οποίες η πατρίδα μας μέχρι στο πρόσφατο παρελθόν  ευρίσκετο σε εμπόλεμη κατάσταση και κάποιες εξ αυτών (Αλβανία, Σκόπια, Τουρκία) εξακολουθούν να διατηρούν και να διατυπώνουν εδαφικές διεκδικήσεις εναντίον μας“.

Επίσης συνεχίζουν οι απόστρατοι, “Με δεδομένο ότι οι αποκτώντες την ελληνική υπηκοότητα δεν έχουν αποκτήσει ταυτόχρονα και ελληνική εθνική συνείδηση , δεν είναι βέβαιον ότι σε περίπτωση ανάγκης υπερασπίσεως του ελληνικού κράτους, σε περίπτωση εμπλοκής της Ελλάδας σε ένοπλη σύγκρουση με ξένη χώρα, αυτοί οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί δεν θα προσχωρήσουν εις τον στρατό της χώρας έξ ης κατάγονται.”

Κ. Ζαφειρίου

Πηγή: Espresso

Denko Maleski Criticizes Pseudomacedonian Ideology

March 31, 2013

denko_maleski

Former minister of external affairs, prof. Denko Maleski, gave a statement in Sunday to Radio Free Europe. According to him, [FYROM] made the name issue with Greece “especially complicated by adding dimension of identity quarrel”. He further goes to say that this happened after “walking to [classical] antiquity”.

The most relevant part of the interview is when Maleski states:

when liberal minds would live within our side of the border, they certainly wouldn’t feel ashamed from their own Slavic language, and that their basic identity, just like the language, is Slavic, instead of establishing reference to variety of racist theories about antiquity and about some super-humans from which we originate“.

Vladislav Perunović, correspondent from Skopje, FYROM

Οι Προκλήσεις των Σκοπίων

March 16, 2013

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Ο  Άμος Μπαϊραμόφσκι είναι ο Πρόξενος των Σκοπίων στην Βενετία. Πριν από λίγες ημέρες ανήρτησε στην προσωπική του ιστοσελίδα στο Διαδίκτυο τον χάρτη της … Μεγάλης Μακεδονίας, ο οποίος περιλαμβάνει και τη Βόρειο Ελλάδα. Το γεγονός καταγγέλθηκε από ελληνικά ιστολόγια, αλλά δεν υπήρξε επίσημη αντίδραση. Πιστεύω ότι δεν πρέπει το ελληνικό ΥΠΕΞ να αφήνει αναπάντητες τέτοιες προκλήσεις, διότι δίνουμε την εντύπωση ότι αδιαφορούμε ή ότι δεν έχουμε καλά ανακλαστικά.

Δεν πρόκειται για απλή προσωπική τυχοδιωκτική κίνηση ενός «ακραίου». Ο άνθρωπος αυτός εκπροσωπεί το κράτος του σε μία μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα και δεν επελέγη τυχαία. Προφανώς η ανάρτηση του επεκτατικού και ανθελληνικού χάρτη έγινε σε συνεννόηση με τους προϊσταμένους του. Αλλιώς θα τον είχαν αποσύρει από τη θέση του ή θα είχαν ζητήσει συγγνώμην επισήμως. Όσο κι αν κάποιοι συμπολίτες μας βαυκαλίζονται με την πιθανότητα προσεγγίσεως στο άμεσο μέλλον, οι κινήσεις της ΠΓΔΜ μάλλον το αντίθετο δείχνουν. Προκαλούν με κάθε τρόπο και δοκιμάζουν τις αντιδράσεις μας και τις ευαισθησίες μας. Τα στάδια και τα αγάλματα που είναι αφιερωμένα στον Φίλιππο και στον Αλέξανδρο αυξάνονται καθημερινά. Ο λαός φανατίζεται, τα  κόμματα αμιλλώνται σε εθνικισμό και η εκπαίδευση παράγει οπαδούς της Μεγάλης Μακεδονίας.

Ένα άλλο προπαγανδιστικό τέχνασμα που χρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί είναι η διάδοση της φήμης ότι η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η οποία καθόρισε τα σύνορα μετά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1913, λήγει εφέτος τον Ιούλιο, οπότε συμπληρώνονται 100 χρόνια. Λάθος. Πουθενά η συγκεκριμένη συνθήκη δεν αναφέρει ημερομηνία λήξεως και όσοι ονειρεύονται αλλαγές συνόρων στη Βαλκανική κακή υπηρεσία προσφέρουν στους λαούς της περιοχής. Άλλωστε είναι πλέον κανόνας του Διεθνούς Δικαίου ότι συνθήκες που αφορούν τη ρύθμιση συνόρων μεταξύ κρατών ουδέποτε λήγουν εκτός να το θελήσουν όλα τα συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδή οι χώρες που αρχικά υπέγραψαν.

Καθώς πλησιάζει η επέτειος της 25ης Μαρτίου είναι χρήσιμο να θυμίζουμε στα παιδιά μας ότι και οι Έλληνες της Μακεδονίας είχαν μεγάλη συμμετοχή στην προετοιμασία και τη διοργάνωση της Επαναστάσεως. Γύρω από τον Ρήγα Φεραίο πολλοί Μακεδόνες αναφέρονται ως στενοί συνεργάτες του. Ο Μακεδονικός Ελληνισμός πάντα βρισκόταν στην πρώτη γραμμή και το ίδιο θα κάνει σήμερα με το ζήτημα του ονόματος.

Κ.Χ. 13.3.2013


%d bloggers like this: