Posted tagged ‘αθήνα’

Έφιππος ανδριάντας του Μεγαλέξανδρου… ξεχάστηκε στην αποθήκη

January 9, 2015

Alex_1973

“Μήλον της Έριδος” τείνει να γίνει ο έφιππος ανδριάντας του Μεγάλου Αλεξάνδρου μεταξύ δήμων της χώρας που ζητούν να τον φιλοξενήσουν, καθώς διαπιστώνουν ότι παρόλο που αγοράστηκε από το υπουργείο Πολιτισμού και εν συνεχεία δωρήθηκε στον δήμο Αθηναίων, ο τελευταίος αδυνατεί εδώ και χρόνια να βρει δημόσιο χώρο για να τον ανεγείρει.

Επί της ουσίας το έργο, που φιλοτεχνήθηκε από τον αείμνηστο ακαδημαϊκό και γλύπτη Ιωάννη Παππά, παραμένει στα αζήτητα και συγκεκριμένα αποθηκευμένο σε χώρο παραρτήματος του Μουσείου Μπενάκη, αφού ο δήμος Αθηναίων δεν κατάφερε να βρει τον κατάλληλο χώρο για να τοποθετήσει τον έφιππο ανδριάντα. Το θέμα άνοιξε με πρόσφατη επερώτηση 25 βουλευτών προς τον υπουργό Πολιτισμού Κ. Τασούλα, ενώ συνέχεια έδωσε ο πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων (ΠΕΔ) Κεντρικής Μακεδονίας, δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης Λάζαρος Κυρίζογλου, ζητώντας μέσω επιστολής από τον δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη να φροντίσει ώστε το άγαλμα να βρει σύντομα τη θέση που του αξίζει.

Η επιστολή του προέδρου της ΠΕΔ-ΚΜ κοινοποιήθηκε σε όλες τις ΠΕΔ της χώρας, οι οποίες έδειξαν ενδιαφέρον για την υπόθεση, με πρώτη την ΠΕΔ Βορείου Αιγαίου, που εκδήλωσε το ενδιαφέρον της ο ανδριάντας να φιλοξενηθεί στην πρωτεύουσα της Λέσβου, τη Μυτιλήνη.

Στην επιστολή του προς τον δήμαρχο Αθηναίων ο κ. Κυρίζογλου τονίζει πως “την αρχική μας έκπληξη και πικρία όλων των Ελλήνων, και ιδιαίτερα όσων ζουν στην αγκαλιά του Δίου, της Βεργίνας, της Πέλλας, των Σταγείρων, της Αμφίπολης, για το γεγονός της επί 21 έτη αποθήκευσης (απόσυρσης) του ανδριάντα αυτού σε παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη στου Ζωγράφου, διαδέχεται η προσδοκία πως πολύ σύντομα θα βρεθεί ο κατάλληλος χώρος όπου θα ανεγερθεί ο μέγιστος των Ελλήνων, ώστε από το κέντρο της πρωτεύουσας να εκπέμπει μηνύματα ενότητας, δύναμης και αισιοδοξίας, ως το ισχυρότερο σύμβολο του οικουμενικού ελληνισμού”.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ

Μιλώντας για το θέμα ο πρόεδρος της ΠΕΔ-ΚΜ τόνισε στη “Μ” ότι είναι αδικαιολόγητη η καθυστέρηση του δήμου Αθηναίων να βρει χώρο για τον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και πως υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από πολλές άλλες περιοχές να τον φιλοξενήσουν. “Αν δεν προβεί άμεσα στις αναγκαίες ενέργειες ο δήμος Αθηναίων, η ΠΕΔ-ΚΜ θα κινητοποιήσει όλους τους φορείς της Κεντρικής Μακεδονίας. Δεν μπορεί να μην αξιοποιούμε τέτοια έργα όταν οι Σκοπιανοί κλέβουν την ιστορία, τα σύμβολα και τα μνημεία της χώρας μας”, σχολίασε ο κ. Κυρίζογλου.

Από την πλευρά του ο πρόεδρος της ΠΕΔ Βορείου Αιγαίου, δήμαρχος Λέσβου Σπύρος Γαληνός, απέστειλε επιστολή προς τον δήμαρχο Αθηναίων Γ. Καμίνη δηλώνοντας τη στήριξή του στο αίτημα του προέδρου της ΠΕΔ-ΚΜ Λάζαρου Κυρίζογλου. “Προκαλεί θλίψη η αδιάφορη αντιμετώπιση του ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και αν ο δήμος Αθηναίων δεν προχωρήσει στην αξιοποίησή του, εκφράζουμε την επιθυμία να τον φιλοξενήσουμε στην πόλη μας, την πρωτεύουσα της Λέσβου”, τονίζει ο κ. Γαληνός.

Της Φανής Σοβιτσλή, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Τα Σκόπια και η Ε.Ε.

November 16, 2012

του Σταυρου Τζιμα

Ο αρμόδιος για θέματα Διεύρυνσης της Ε.Ε. Στέφαν Φούλε τρέχει. Από τις Βρυξέλλες στα Σκόπια, στην Αθήνα, στο Βερολίνο και εσπευσμένα στη Σόφια. Εχει θέσει ως υψηλή προτεραιότητά του τη χορήγηση, κατά τη σύνοδο των ΥΠΕΞ της Ε.Ε. τον Δεκέμβριο, ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων για τη FYROM, και καθώς ο χρόνος μετράει αντίστροφα, προσπαθεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις θετικού αποτελέσματος.

[pullquote]για ποιο λόγο Αθήνα και Σόφια θα πρέπει να επιβραβεύσουν τον αλυτρωτισμό και την αλαζονεία του κ. Γκρούεφσκι. Γιατί, ειδικά η ελληνική πλευρά, να δώσει τόσα πολλά χωρίς να πάρει τίποτα;[/pullquote]

Ποιο θα μπορούσε κατά τον κ. Φούλε να ήταν αυτό; Να ομοφωνήσουν οι υπουργοί των Εξωτερικών σε μια φόρμουλα που θα δίνει την ημερομηνία στα Σκόπια και ταυτόχρονα οι δύο πλευρές θα δεσμευθούν να αρχίσουν διαπραγματεύσεις που θα καταλήξουν σε αμοιβαία αποδεκτή λύση στο όνομα, μαζί με τις ενταξιακές. Kάτι παρόμοιο, δηλαδή, με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε στη διένεξη μεταξύ Σλοβενίας και Κροατίας για τα θαλάσσια σύνορά τους, κατά την οποία η Λιουμπλιάνα δέχθηκε να προχωρήσουν οι ενταξιακές διαδικασίες για το Zάγκρεμπ με ταυτόχρονες διαπραγματεύσεις για το μεταξύ τους πρόβλημα.

Ο κ. Φούλε μάλλον δεν εισέπραξε, όπου και αν πήγε, την ανταπόκριση που περίμενε. Στο Βερολίνο τού επισήμαναν ότι δεν είναι καιρός για τέτοια. Ας τα βρουν πρώτα με την Ελλάδα τα Σκόπια και μετά να το ξανακουβεντιάσουμε, του είπαν. Στην Αθήνα, του ξεκαθάρισαν ότι όσο ο κ. Γκρούεφσκι εμμένει στην αδιαλλαξία του και στον επιθετικό εθνικισμό, δεν γίνεται τίποτα. Στη Σόφια, ο πρόεδρος Πλεβενλίεφ του δήλωσε πως η χώρα του «δεν μπορεί να εκδώσει ευρωπαϊκό πιστοποιητικό στα Σκόπια όσοι οι ιθύνοντές τους προωθούν και επιβάλλουν συστηματικά την ιδεολογία του μίσους προς τη Βουλγαρία».

Ο Ευρωπαίος επίτροπος, για να προωθήσει την ατζέντα του, χρησιμοποιεί ακραία επιχειρηματολογία. Προβάλλει ως άμεσους κινδύνους, από τη συνεχιζόμενη αναμονή της FYROM στον προθάλαμο της Ε.Ε., την ενίσχυση του εθνικισμού, τη διεθνοτική αντιπαλότητα που μπορεί να επιφέρει διάλυση του κράτους, αλλά και την ένταση του ευρωσκεπτικισμού στον πληθυσμό.

Δεν εξηγεί, ωστόσο, για ποιο λόγο Αθήνα και Σόφια θα πρέπει να επιβραβεύσουν τον αλυτρωτισμό και την αλαζονεία του κ. Γκρούεφσκι. Γιατί, ειδικά η ελληνική πλευρά, να δώσει τόσα πολλά χωρίς να πάρει τίποτα; Νομίζει στ’ αλήθεια ότι ο κ. Σαμαράς θα θελήσει να αυτοκτονήσει πολιτικά προσφέροντας ένα τέτοιο δώρο στα Σκόπια για να πανηγυρίζει ο κ. Γκρούεφσκι ότι έσυρε τους ηττημένους Ελληνες κάτω από τις γέφυρες του Βαρδάρη;

Ο κ. Φούλε δείχνει να έχει πάρει προσωπικά το θέμα της ένταξης της ΠΓΔΜ στην Ε.Ε. Για να φτάσει στην επιτυχία, θα πρέπει να συγκατατεθούν η Ελλάδα, η Βουλγαρία και μερικοί άλλοι που δεν θεωρούν ώριμες τις συνθήκες. Ταυτιζόμενος όμως με την πλευρά των Σκοπίων, αντί για λύτης κινδυνεύει να καταστεί μέρος του προβλήματος.

Πηγη: kathimerini.gr

Αθήνα – Σκόπια: η ώρα της αλήθειας

February 22, 2012

Αθήνα – Σκόπια: η ώρα της αλήθειας

 

Εδώ και δεκαεπτά (17) έτη, Αθήνα και Σκόπια έχουν εμπλακεί φαινομενικά σε μια διαπραγμάτευση υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, σχετικά με το πεδίο και το εύρος χρήσης του όρου «Μακεδονία» και των παραγώγων του. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά, μαζεύονται κάποιοι άνθρωποι χωρίς πολιτική επιρροή σε ένα δωμάτιο, λέει ο καθένας τα δικά του, φωτογραφίζονται χαμογελαστοί και μετά ανανεώνουν το ραντεβού τους για το κοντινό μέλλον. Το σκηνικό συνεχίζεται μέχρι ναυτίας, χωρίς οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Η ιστορική εξέλιξη του ζητήματος είναι επαρκώς καταγεγραμμένη, όμως τι πραγματικά συμβαίνει σήμερα και γιατί;

Από τη στιγμή που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, η Αθήνα μπορούσε να δώσει στα Σκόπια μόνο πέντε (5) πολιτικές επιλογές:

[pullquote]Διαπραγμάτευση σημαίνει μετακινούμαι όσο μετακινείται και η άλλη πλευρά. Δεν σημαίνει αλλάζω ριζικά την αρχική μου θέση, μετακινούμαι στο μέσο της διαδρομής, αφήνω τους γείτονες πρακτικά στην αρχική τους θέση και παρακαλάω να συναντηθούμε στα μισά της υπόλοιπης διαδρομής.[/pullquote]

1) να μη χρησιμοποιούν τον όρο «Μακεδονία» και τα παράγωγά του για το νέο ανεξάρτητο κράτος, τους ανθρώπους και τη γλώσσα τους

2) να αυτοπροσδιορίζονται ως μέρος του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου της σύγχρονης Μακεδονίας, χρησιμοποιώντας την κατάλληλη ορολογία εντός και εκτός συνόρων

3) να προσδιορίζονται μόνο στο εξωτερικό ως μέρος του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου της σύγχρονης Μακεδονίας

4) να προσδιορίζουν μόνο στο εξωτερικό και μόνο το κράτος τους ως μέρος του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας

5) να χρησιμοποιούν τον όρο «Μακεδονία» και τα παράγωγά του χωρίς περιορισμούς


Τι συνέβη

Με βάση τα τρέχοντα δεδομένα, η πρώτη επιλογή έχει πρακτικά χαθεί. Μια πολιτική ηγεσία του παρελθόντος και ένα μειοψηφικό, πλην επιδραστικό ιδεολογικό ρεύμα, θεωρούσαν το θέμα όχι ιδιαιτέρως σοβαρό. Το αποτέλεσμα ήταν να μη δίνονται ξεκάθαρα μηνύματα[1] στους εταίρους μας, αν και μας είχαν δώσει πλήρη στήριξη. Η ιστορική καταγραφή καταρρίπτει το προσχηματικό επιχείρημα περί μη ανακίνησης εθνοτικών ζητημάτων, δεδομένων των εστιών αυτανάφλεξης και της συνεχιζόμενης στρατιωτικής παρεμβατικότητας στο συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Ας αρκεστούμε απλά στην αυτοκριτική: όταν μια εκλεγμένη ηγεσία δεν πιστεύει πραγματικά σε κάτι, δεν το πετυχαίνει.

Η τελευταία επιλογή έχει πρακτικά παγιωθεί, διότι δισεκατομμύρια ανθρώπων δεν επιθυμούν να στραμπουλήξουν τη γλώσσα και το μυαλό τους. Όταν γίνεται αναφορά σε ανθρώπους που ζουν σήμερα και δεν έχουν καν γεννηθεί στη Γιουγκοσλαβία, φαίνεται τουλάχιστον ιδιόρρυθμο να χαρακτηρίζονται «Προγιουγκοδημομάκες» («Fyromians»). Μπορούμε να γράφουμε όσα πύρινα κείμενα θέλουμε μεταξύ μας (με αμφιβόλου γλωσσικής ποιότητας αναφορές σε «αποκαλύψεις», «αποκλειστικότητες», κρυφά υπερόπλα και υπεργαλαξιακές αποικίες), αλλά για την ώρα ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από εμάς. Αν τον κάνουμε να περιστρέφεται θα το γιορτάσουμε παρέα, όμως μέχρι τότε έχουμε δουλειά να κάνουμε – ξεκινώντας από τα του οίκου μας, κατά προτίμηση.

Μένουν τρεις (3) διαπραγματευτικές επιλογές για την Αθήνα. Στη πρώτη τα Σκόπια συμφωνούν σε μια ριζική – για την ψυχοσύνθεσή τους – αλλαγή ταυτότητας (είναι «κάποιοι» Μακεδόνες, όχι «οι» Μακεδόνες). Στις δύο επόμενες, η Αθήνα βάζει την υπογραφή της σε μια συμφωνία που πρακτικά δεν αλλάζει τίποτα για τους γείτονες.

Γιατί συνέβη

Σε μια μη συμβατική ανάγνωση, η παγίωση της χρήσης του όρου «Μακεδονία» για την άλλη πλευρά μπορεί και να μην οφείλεται στην «αδιαλλαξία των γειτόνων», αλλά στην τακτική της Αθήνας. Ας οριοθετήσουμε σύντομα τις προηγούμενες επιλογές.

α) Τι θέλει η Ελλάδα και γιατί;

Κατά τα φαινόμενα, θέλει ένα ανεξάρτητο κράτος μεταξύ Αλβανίας και Βουλγαρίας, ώστε να μην επωφεληθούν σε ενδεχόμενη αλλαγή συνόρων.

β) Πώς επιτυγχάνεται αυτό, δεδομένων των ισχυρών εθνοτικών διαφορών, του πολιτικού παρελθόντος, του ζητήματος του Κοσσυφοπεδίου και των ιστορικών δεσμών με Τίρανα και Σόφια;

Με την ανάδειξη μιας ταυτότητας που θα απομακρύνεται στο μέτρο του δυνατού από το σλαβικό στοιχείο, ενώ θα ελαχιστοποιεί τα σημεία επικάλυψης με την αλβανική και τη βουλγαρική.

γ) Τι είδους ταυτότητα μπορεί να είναι αυτή;

Μια ταυτότητα που θα ριζώνεται σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου από τις προαναφερόμενες.

Σε μια σειρά ζητημάτων πολιτικής διαχείρισης, η ανάγκη για διατήρηση της εκλογικής πελατείας οδηγεί στον «από μηχανής μπαμπούλα»: το πρόβλημα χρόνισε, εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε, «μας το επιβάλλουν οι ξένοι». Πρόκειται για μια εξόχως αντιδημοκρατική και προσβλητική αντιμετώπιση των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι θεωρούνται περιορισμένων νοητικών δυνατοτήτων συγκρινόμενοι με μια πεφωτισμένη, ανώτερη κάστα. Πλην τούτου, ένας ντόπιος πολιτευτής επιθυμεί να εμφανίζεται καλός καγαθός. Δεν μπορεί να παραδεχτεί την ανεπάρκεια και την ανικανότητά του στη διαχείριση θεμάτων που υπερβαίνουν το βιολογικό του κύκλο, στα οποία λανθασμένες αποφάσεις μπορεί να έχουν τραγικές συνέπειες στο μέλλον.

Πώς συνέβη

Διαπραγμάτευση σημαίνει μετακινούμαι όσο μετακινείται και η άλλη πλευρά. Δεν σημαίνει αλλάζω ριζικά την αρχική μου θέση, μετακινούμαι στο μέσο της διαδρομής, αφήνω τους γείτονες πρακτικά στην αρχική τους θέση και παρακαλάω να συναντηθούμε στα μισά της υπόλοιπης διαδρομής! Αυτό σημαίνει πως στο τέλος μετακινήθηκα τουλάχιστον κατά τα τρία τέταρτα. Πρόκειται για υποχώρηση και ήττα, όχι για διαπραγμάτευση. Πρέπει να μάθουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Σήμερα η Αθήνα λέει στους Έλληνες πολίτες: όλοι πια τους λένε σκέτο «Μακεδόνες», σε μια χρονική στιγμή με το λιγότερο εκλογικό κόστος θα τους πούμε για τα μάτια του κόσμου «Βορειομακεδόνες» ή κάτι ανάλογο, εκείνοι θα συνεχίσουν να ονομάζουν εαυτούς «Μακεδόνες». Το όνομα του κράτους, το οποίο υποτίθεται πως είναι το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης, ήταν και είναι δευτερεύον. Το ζήτημα της ταυτότητας ήταν και είναι το ουσιαστικό. Πόσο εύκολα μια κυβέρνηση στα Σκόπια θα υπογράψει την αλλαγή της εθνικής ταυτότητας της πλειοψηφίας των πολιτών του κράτους που εκπροσωπεί;

Τι μπορεί να συμβεί

Οι σκεπτόμενοι πολίτες θα κρίνουν αν οι καθυστερήσεις της Αθήνας οφείλονται σε ανεπάρκεια ή σκοπιμότητα. Ας περιοριστούμε στην αναφορά ενός πρόσφατου περιστατικού, όπου το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας ρωτήθηκε[2] αν γνωρίζει τον αριθμό και τα ονόματα των χωρών που αναγνωρίζουν τη γειτονική χώρα με τη συνταγματική της ονομασία (στα ελληνικά, «Δημοκρατία της Μακεδονίας»). Το Υπουργείο ουσιαστικά απάντησε[3] πως ερχόμαστε εν ειρήνη, αν και ο κος Γκρούεφσκι είναι κακό παιδί.

Για να μας εντυπωθεί καλύτερα, άλλη μια φορά, λίγο διαφορετικά. Το Υπουργείο Εξωτερικών ρωτήθηκε για τα ονόματα των χωρών που αναγνωρίζουν τη γειτονική χώρα ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Το Υπουργείο Εξωτερικών δεν απάντησε. Με βάση τα μαθηματικά σε αυτό το σύμπαν, υπάρχουν δύο πιθανά ενδεχόμενα: α) δεν θέλει να μας πει, β) δεν γνωρίζει.

Ίσως οι αναγνώστες βοηθηθούν από μια «μικρή» λεπτομέρεια: το Υπουργείο Εξωτερικών της γειτονικής χώρας δεν έχει δώσει ποτέ στη δημοσιότητα αντίστοιχο κατάλογο, ενώ ισχυρίζεται πως 133 χώρες του κόσμου αναγνωρίζουν διμερώς τη συνταγματική τους ονομασία.

Η δουλειά των γειτόνων είναι να φροντίζουν τα συμφέροντά τους, με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο. Μένει να διευκρινιστεί ποια είναι η δουλειά και τα συμφέροντα των Ελλήνων, Μακεδόνων ή μη, πολιτικών ή μη, εντός και εκτός Ελλάδας.

 

 

[1] Τηλεοπτική εκπομπή «Φάκελοι», επεισόδιο «Το παρασκήνιο του Σκοπιανού», 11 Μαρτίου 2008

[2] Αναφορά Α. Πλεύρη υπ’ αρ. 637, με βάση επιστολή των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου

[3] Απάντηση Υπουργείου Εξωτερικών στην προηγούμενη αναφορά, 29 Νοεμβρίου 2011

 

 

Παράρτημα

 

[Α]

 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Κ. ΠΛΕΥΡΗΣ

Βουλευτής Α’ Αθηνών ΛΑ.Ο.Σ.

 

ΑΝΑΦΟΡΑ

 

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

 

ΘΕΜΑ: Οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις της Υφηλίου για την αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων ως «Μακεδονία»

Οι Παμμακεδονικές Οργανώσεις Υφηλίου, εκπροσωπώντας 3.500.500 Μακεδόνες παγκοσμίως, σας ζητάνε να τοποθετηθείτε άμεσα και ξεκάθαρα σε αυτά τα δύο ζητήματα:

α) Γνωρίζει η Ελλάδα αν υπάρχουν όντως «131 χώρες» που «αναγνωρίζουν» χώρα με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας»; Αν ναι, ποιες είναι αυτές; β) Με ποια πολιτική διαδικασία έχει αποφασιστεί πως «η Ελλάδα πιστεύει» ότι η «λύση» βρίσκεται «σε μία ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό» στον ελληνικό όρο Μακεδονία;

 

Αθήνα, 03.11.2011

 

[Β]

 

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

 

Αθήνα, 29 Νοεμβρίου 2011

 

ΘΕΜΑ: Απάντηση στην υπ’ αριθμ. 637 από 15/11/2011 Αναφορά του Βουλευτή κ. Αθανασίου Πλεύρη

 

Στρατηγικός στόχος της Ελλάδας είναι η προάσπιση της ειρήνης, της σταθερότητας και της ασφάλειας στη βόρεια γειτονιάς μας τα Βαλκάνια και προς τούτο επιδιώκουμε τη δημιουργία ζώνης ανάπτυξης, προόδου και στενής περιφερειακής συνεργασίας. Ο στόχος αυτός είναι συνώνυμος με την ευρωπαϊκή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων. είναι αυτονόητο ότι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των βαλκανικών χωρών περιλαμβάνεται και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Στο ζήτημα της ονομασίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ έχουν τονίσει με ομόφωνες αποφάσεις, ότι η ενταξιακή πορεία της πΓΔΜ εξαρτάται από το σεβασμό των σχέσεων καλής γειτονίας και συνεπώς την επίτευξη αμοιβαία αποδεκτής λύσης. Η διεθνής κοινότητα γνωρίζει την ετοιμότητα και την εποικοδομητική στάση της Αθήνας καθώς και την ευθύνη του κ. Γκρούεφσκι για το σημερινό αδιέξοδο.

 

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΗΜΑΣ

Πυρετός χρυσού και κερδοσκοπίας

January 25, 2012

 

∆έκα χιλιάδες ζευγάρια µουλάρια και πέντε χιλιάδες καµήλες µετέφεραν το χρυσάφι της Περσέπολης στην Πέλλα

 

Το κράνος του Φιλίππου και ο θώρακάς τουείχανκατασκευαστεί από ένα είδος σιδήρου που όταν είναι καθαρός από προσµείξεις λάµπει σαν ατσάλι ανοξείδωτο. Στον τάφο του στη Βεργίνα η χρυσή λάρνακα µε τα καµένα οστά αλλά κυρίως το χρυσό στεφάνι µε φύλλα βελανιδιάς, που αποτελεί την απόλυτη ένδειξη της βασιλικής ταυτότητας, αναδεικνύουν µέσα από την καθαρότητα του υλικού τους το κύρος του ηγεµόνα, τη σχεδόν θεϊκή του υπόσταση. Το χρυσάφι που θα συγκέντρωνε µερικά χρόνια αργότερα ο Μέγας Αλέξανδρος από τους βασιλικούς θησαυρούς της Περσίας µπορούσε να αποτιµηθεί µόνο µετρώντας το σε τόνους!

Ενώ οι πολεµιστές που έρχονται στο φως από τον 7ο ως και τις αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα στο Αρχοντικό της Πέλλας είχαν ταφεί µε όλη την πανοπλία τους, τα χρυσά προσωπεία και επιστόµια, τα χρυσά χειρόκτια, τα κοσµήµατα, τα ελάσµατα που διακοσµούσαν τα υποδήµατά τους. Γιατί ο χρυσός και ο άργυρος θεωρούνταν τα πλέον κατάλληλα υλικά για να εκφράσουν την άφθαρτη σχέση µε τον χρόνο. Στις δύο εκθέσεις για τους Μακεδόνες, την ιστορία και τα επιτεύγµατά τους που διοργανώθηκαν στο εξωτερικό µέσα στο 2011, η πρώτη στο ΑΣµόλεαν Μουσείο της Οξφόρδης και η άλλη στο Λούβρο (συνεχίζεται ακόµη), οι επισκέπτες µπορεί να εντυπωσιάζονται από την ηγεµονική προσωπικότητα του Φιλίππου και από τις επιδόσεις του στρατηλάτη Μεγαλέξανδρου, η λάµψη του χρυσού όµως είναι αυτή που µένει.

Μαλακός αλλά τροµερά πυκνός, ελατός αλλά αναλλοίωτος. Με απαλή κίτρινη, άσπρη ή πράσινη στιλπνή λάµψη, ένα µέταλλο που σπινθηροβολεί. Τίποτε από αυτά όµως δεν ήταν τόσο ισχυρό για τους αρχαίους όσο η έµφυτη, αν και ανέκφραστη πίστη ότι ο χρυσός ήταν η θεϊκή πεµπτουσία, όπως ο ήλιος και η φωτιά, ένα ιερό υλικό δηλαδή.

Στη βραχµανική Ινδία, άλλωστε, όπου είχαν εισχωρήσει οι Μακεδόνες, όταν δεν µπορούσαν να ανάψουν φωτιά για να προσφέρουν θυσία, η «Μαχαµπχαράτα» αναφέρει ότι είχαν τη δυνατότητα να την αντικαταστήσουν µε χρυσάφι, γιατί µοιάζουν µεταξύ τους, όπως µοιάζουν µε τον ήλιο!

Ο χρυσός, δηλαδή, ήταν περιζήτητος εκτός των άλλων για θρησκευτικούς και µυστικιστικούς λόγους, αφού από χρυσό θεωρούνταν ότι ήταν φτιαγµένοι οι θεοί, ενώ µε χρυσές µάσκες κάλυπταν τα πρόσωπα των νεκρών βασιλιάδων. Ετσι και οι Μακεδόνες του Αλέξανδρου, κατακτώντας την Ανατολή και παίρνοντας ως λάφυρα κοσµήµατα, στολίδια και σκεύη, πίστευαν ότι ανυψώνονται στην ανθρώπινη κλίµακα και ότι θα γνώριζαν επί γης την αρχή µιας αποθέωσης.

Η προέλευση

Στην Αρχαϊκή Εποχή ψήγµατα χρυσού κατέβαζε ο ποταµός Εχέδωρος (σηµερινός Γαλλικός), ενώ τα ορυχεία του Παγγαίου έδιναν σταθερά χρυσό και άργυρο. «Σύµφωνα µε τις πηγές, ο Αλέξανδρος Α΄ της Μακεδονίας ανέθεσε χρυσό άγαλµά του στους ∆ελφούς, πιθανότατα από περσικά λάφυρα, αφού είχε νικήσει το 479 π.Χ. τον στρατό του Ξέρξη στον Στρυµόνα, ενώ εκείνος υποχωρούσε µετά την ήττα του στη Σαλαµίνα» λέει η δρ Αγγελική Κοτταρίδη, έφορος Αρχαιοτήτων Αιγών και Πέλλας.

Ο Φίλιππος Β΄, εκτός από το Παγγαίο, επεκτείνεται σε ορυχεία βορείως της Μακεδονίας και στη Χαλκιδική, στο Στρατώνι συγκεκριµένα, όπου η παραγωγή των τοπικών χρυσωρυχείων αυξάνεται σε περισσότερα από 1.000 τάλαντα. Τότε κυκλοφορεί το πρώτο του χρυσό νόµισµα, τους φιλίππειους στατήρες, µε τον Απόλλωνα στη µία όψη και στην άλλη ένα άρµα συρόµενο από δύο άλογα. Οι στατήρες αυτοί γίνονται το δολάριο της εποχής και έχουν διάρκεια στον χρόνο, αφού πολύ αργότερα οι Ρωµαίοι τους χρησιµοποιούν ως φυλακτά ή τους προσφέρουν ως πολύτιµα δώρα.

«Στην εποχή του Φιλίππου αναπτύσσονται εξαιρετικά εργαστήρια κατεργασίας χρυσού, κάτι που δείχνει ότι υπάρχει τόσο η πρώτη ύλη όσο και οι αγοραστές. Στο χρυσάφι που έχει συσσωρευθεί οφείλονται η µεγάλη οικοδοµική δραστηριότητα, οι κτήσεις νέων πόλεων, όπως και οι δωρεές του Φιλίππου στα µεγάλα ιερά» λέει η κυρία Κοτταρίδη.

Τα λάφυρα

Η κατάκτηση της Περσίας θα αποφέρει στη συνέχεια δεκάδες ή εκατοντάδες τάλαντα σε καθαρό χρυσό και νοµίσµατα (χρυσοί δαρεικοί). Σύµφωνα µε τον Πλούταρχο, για τη µεταφορά από την Περσέπολη του νοµισµατοποιηµένου ασηµιού και των αντικειµένων από πολύτιµα µέταλλα χρειάστηκαν 10.000 ζευγάρια µουλαριών και 5.000 καµήλες. Ο ∆ιόδωρος και ο Κόιντος Κούρτιος, πιο επιφυλακτικοί, αποτιµούν σε 120.000 τάλαντα τον χρυσό µόνο της Περσέπολης και σε 3.000 τις καµήλες της εφοδιοποµπής. Ο Στράβων, εξάλλου, που αναφέρει πως όλοι οι περσικοί θησαυροί συγκεντρώθηκαν στην ακρόπολη των Εκβατάνων (σηµερινό Χαµαντάµ), λέει ότι ανέρχονταν σε 180.000

τάλαντα. Εδώ θα πρέπει να προστεθεί και το προϊόν της λαφυραγωγίας της συνοδείας του ∆αρείου µετά τη δολοφονία του τον Ιούλιο του 330 π.Χ.: ήταν 26.000 τάλαντα, από τα οποία τα µισά µοιράστηκαν στους στρατιώτες.

Οι Μακεδόνες άλλωστε γνώριζαν καλά από πού εξαγόταν ο χρυσός και το ενδιαφέρον τους ήταν να εξασφαλίσουν τις πηγές των ποταµών Ιαξάρτη (Συρ Ντάρια) και Ωξου (Αµού Ντάρια), που ήταν οι περιοχές διέλευσης της χρυσόσκονης.

Συχνά αυτό που έπαιρναν ήταν ήλεκτρο και όχι καθαρός χρυσός, ωστόσο στα εργαστήρια των περσικών πρωτευουσών και στην εξελληνισµένη Λυδία γνώριζαν πώς να διαχωρίζουντο χρυσάφι από το κράµα και πώς να τον χύνουν σε ράβδους και σε πλάκες, έτοιµες να µετατραπούν σε νοµίσµατα.

Τα οφέλη

Τα λάφυρα – κοσµήµατα και πολύτιµα πετράδια – είναι καλοδεχούµενα στα εργαστήρια της Μακεδονίας και της παλαιάς Ελλάδας, τα δαχτυλίδια µε τις πολύτιµες πέτρες, οι καταστόλιστες κασετίνες, οι πόρπες, τα σκουλαρίκια, οι δακτυλιόλιθοι και τα βραχιόλια αντικαθιστούν τα κοσµήµατα που κατασκευάζονταν ως τότε µόνο από χρυσό ή ασήµι. ∆ιατρέχοντας άλλωστε τα όρη του ∆υτικού Πακιστάν, στα νότια από το σύγχρονο Καράτσι, οι Μακεδόνες θα γνωρίσουν για πρώτη φορά το ρουµπίνι και το σµαράγδι.

Η διαφορά από την αρχή της εκστρατείας είναι τεράστια. Οπως θα πει το 324 π.Χ. ο Αλέξανδρος στο επαναστατηµένο στράτευµα, στο θησαυροφυλάκιο του Φιλίππου είχε βρει λιγότερααπό 60 τάλαντα και αντίθετα 500 τάλαντα χρέη. Χρειάστηκε έτσι να δανειστεί 800 τάλαντα προκειµένου να εφοδιάσει τον στρατό προτού ξεκινήσει για την Ασία και αυτό το ποσό δεν αντιπροσώπευε ούτε τους µισθούς ενός µηνός των 1.800 ιππέων και των 12.000 πεζών του.

«Ολη η Ελλάδα,όχι µόνο η Μακεδονία, ωφελήθηκε από αυτό το χρυσάφι. Μεταξύ του 330 και του 300 π.Χ. ο πλούτος φαίνεται σε όλη τη χώρα» λέει η κυρία Κοτταρίδη. «Ο Αλέξανδρος έστειλε χρυσό και νοµίσµατα στη Μακεδονία, ενώ χρυσάφι ήρθε πίσω και µε τους βετεράνους, οι οποίοι επέστρεψαν µε τα λάφυρα από την αναδιανοµή ή τους µισθούς τους. Ο πλούτος αυτός όµως δεν µένει. Μέσα σε 100 χρόνια έχει εξαφανιστεί από την Ελλάδα και έχει µετακινηθεί στα ελληνιστικά κέντρα της Βόρειας Αφρικής και της Ανατολής» καταλήγει.

Οι συνέπειες του πλουτισµού

Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου στην Ελληνιστική Εποχή, με την Πέλλα να γίνεται η μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, είναι το αναμφισβήτητο όφελος της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολή. Η γενικότερη ευμάρεια, η άνθηση του εμπορίου και η καλλιέργεια των τεχνών οφείλουν πολλά στον περσικό χρυσό. Οι αριθμοί είναι ευκρινέστεροι: Η Αθήνα στην ακμή της το 442 π.Χ. είχε προσόδους μόνο 2.000 τάλαντα. Ο Φίλιππος Β’ υπερεκμεταλλευόμενος τα ορυχεία του Παγγαίου είχε για ένα διάστημα 1.000 τάλαντα ετησίως. Αλλά η κατάκτηση των περσικών θησαυρών απέφερε στον Αλέξανδρο διακόσιες φορές περισσότερα.

Η συρροή χρυσού στην Ανατολική Μεσόγειο αλλάζει τάχιστα τις ισορροπίες. Από τη μία, συμβάλλει στην ανάπτυξη της τεχνικής και στην εντατικοποίηση της παραγωγής. Από την άλλη, δημιουργεί κύμα αγορών (ακόμη και συνειδήσεων). Οι τραπεζίτες και οι σαράφηδες που σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας αγόραζαν από τους αποστρατευμένους στρατιώτες τους χρυσούς δαρεικούς του μισθού τους, καθώς και οι πόλεις που τους ξανάχυναν και τους μετέτρεπαν σε χρυσούς στατήρες των 8,5 γραμμαρίων έκαναν επικερδείς επιχειρήσεις. uni0394εδομένου μάλιστα ότι αυτή την εποχή η ισοτιμία ανάμεσα στο χρυσό και στο ασήμι ήταν στην Ελλάδα 1 προς 10 ενώ στους Πέρσες 1 προς 13, στη uni0394ύση είχαν πολύ μεγαλύτερο συμφέρον – για την ακρίβεια, κατά 30% – να ανταλλάσσουν τα ασημένια νομίσματά τους με χρυσά…

Κερδοσκοπία και εμπόριο νομισμάτων πήγαιναν μαζί και όπως ήταν επόμενο η οικονομία της Ελλάδας βίωσε τεράστια αναστάτωση.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=439598

Τα βεβήλωναν και οι αρχαίοι

January 25, 2012

 Head of Alexander with ancient graffiti

 

Τον τελευταίο καιρό στο κέντρο της Αθήνας συντελούνται διάφορες ασχήμιες που, εκτός των άλλων, αναδεικνύουν και την αδυναμία της κρατικής μηχανής σε όλο της το μεγαλείο. Αποκορύφωμα των δυσάρεστων αυτών φαινομένων ήταν το περίλουσμα πρόσφατα με μπογιές και σπρέι των ανδριάντων που κοσμούν την είσοδο του ιστορικού κτιρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ανδριάντων που εικονίζουν φωτεινές μορφές του νεότερου Ελληνισμού.

Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με τα ανόσια αυτά περιστατικά, που σύμφωνα με ορισμένους αποτελούν δείκτη της σημερινής ελληνικής κοινωνίας και η ανάλυση και αντιμετώπισή τους απαιτεί και… μεταφυσικές γνώσεις. Σημειώνω ωστόσο ότι η βεβήλωση δημόσιων ανδριάντων δεν είναι σύμπτωμα μόνο των καιρών μας ούτε αποκλειστικό γνώρισμα του ελληνικού χώρου. Η εμφάνιση τέτοιων περιστατικών είναι φαινόμενο διαχρονικό και παγκόσμιο. Η Αθήνα μάλιστα έχει το… προνόμιο να έχει μια πολύ παλιά προϊστορία σχετική με τέτοια θέματα.

Οι ερμαϊκές στήλες

Το καλοκαίρι του 415 π.Χ. και ενώ ο λεγόμενος Πελοποννησιακός Πόλεμος είχε μπει στο 17ο έτος, οι Αθηναίοι, ύστερα από πολλές συζητήσεις και αντεγκλήσεις στην Εκκλησία του Δήμου, αποφασίζουν να αποσταλεί στη Σικελία μεγάλη στρατιωτική δύναμη με αρχηγούς τούς Αλκιβιάδη, Νικία και Λάμαχο. Με αυτήν θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους Εγεσταίους στη διαμάχη τους με τους Σελινουντίους, να αποκαταστήσουν τους Λεοντίνους στα σπίτια τους από όπου τους είχαν διώξει οι Συρακούσιοι και γενικότερα να καταλάβουν ολόκληρη τη Σικελία τακτοποιώντας τα εκεί προβλήματα σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.

Ολα ήταν έτοιμα για να ξεκινήσει η μεγάλη αυτή αρμάδα, η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση της αθηναϊκής δημοκρατίας, όταν ένα πρωί οι Αθηναίοι ξυπνώντας είδαν έκπληκτοι ότι είχαν ακρωτηριαστεί σχεδόν όλες οι μαρμάρινες ερμαϊκές στήλες που ήταν στημένες σε καίρια σημεία της πόλης τους, έξω από δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους. Τα γλυπτά αυτά αποτελούνταν από έναν πεσσόμορφο κορμό, που στο πάνω μέρος, αντί χεριών, έφερε δύο ορθογώνιες προεξοχές και επιστεφόταν από ένα ανθρώπινο κεφάλι, συνήθως γενειοφόρου Ερμή. Καμία άλλη ανατομική λεπτομέρεια δεν υποδηλωνόταν πλην του φαλλού, συνήθως εν στύσει, που, φτιαγμένος από ξεχωριστό κομμάτι μαρμάρου ή ακόμη και από μπρούντζο, βρισκόταν στο κάτω μέρος της κύριας όψης του πεσσού. Επάνω στα έργα αυτά είχαμε μερικές φορές και την αναγραφή γνωμικών ή χρήσιμων πληροφοριών για ταξιδιώτες. Είναι πολύ πιθανόν ότι οι δράστες της ανόσιας αυτής πράξης, οι Ερμοκοπίδες των γραπτών πηγών μας, είχαν περιοριστεί στον ακρωτηριασμό των φαλλών!

Το γεγονός προκάλεσε πανικό στους Αθηναίους. «Κανείς δεν γνώριζε τους ενόχους» μάς λέει ο Θουκυδίδης «αλλά προκηρύχτηκαν δημοσία μεγάλες αμοιβές για να τους ανακαλύψουν και ψήφισαν, επίσης, ότι οποιοσδήποτε, είτε πολίτης είτε ξένος είτε δούλος ήξερε καμιάν άλλη ιεροσυλία, έπρεπε να την καταγγείλει χωρίς φόβο για το άτομό του. Θεωρούσαν το πράγμα εξαιρετικά σοβαρό, γιατί νόμιζαν ότι ήταν κακό σημάδι για την εκστρατεία και ότι ήταν εκδήλωση συνωμοσίας για να γίνη επανάσταση και ν’ ανατραπή η δημοκρατία.

Ο Αλκιβιάδης στο στόχαστρο

Μερικοί μέτοικοι και υπηρέτες, χωρίς ν’ αποκαλύψουν τίποτε για τους Ερμάς, έκαναν μια καταγγελία για προγενέστερους ακρωτηριασμούς άλλων αγαλμάτων, τους οποίους, για διασκέδαση, είχαν κάνει μεθυσμένοι νεαροί και αποκάλυψαν ταυτόχρονα ότι σε μερικά σπίτια γίνονταν παρωδίες των Μυστηρίων της Ελευσίνος. Μεταξύ άλλων, κατηγορούσαν και τον Αλκιβιάδη. Υιοθετούσαν την κατηγορία οι εχθροί του Αλκιβιάδη, επειδή ήταν εμπόδιο για να γίνουν αυτοί ηγέτες των δημοκρατικών. Νομίζοντας ότι αν πετύχαιναν να τον διώξουν από την πολιτεία, θα γίνονταν αυτοί αρχηγοί της… Ελεγαν ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είχαν γίνει χωρίς την ανάμιξή του και πρόσθεταν για επιχείρημα την εν γένει διαγωγή του, περιφρονητική του νόμου και αντιδημοκρατική» (μετάφραση Αγγ. Βλάχου).

Παρ’ όλες τις σοβαρές αυτές κατηγορίες ο Αλκιβιάδης συνόδευσε τις στρατιωτικές δυνάμεις στη Σικελία. Ο ίδιος ήθελε να παραμείνει στην Αθήνα προκειμένου να απολογηθεί, αλλά αυτό δεν του το επέτρεψαν οι αντίπαλοί του. Γνωρίζοντας ότι ήταν πολύ δημοφιλής στον λαό, δεν είχαν καμία αμφιβολία ότι κατά τη χρονική εκείνη στιγμή θα αθωωνόταν πανηγυρικά. Αν έφευγε όμως μαζί με το υπόλοιπο στράτευμα για τη Σικελία, θα είχαν όλο τον χρόνο, και μάλιστα χωρίς σοβαρή αντίσταση, να διαμορφώσουν ένα αρνητικό γι’ αυτόν κλίμα, κάτι που τελικά και πέτυχαν.

Τα αθηναϊκά πλοία είχαν φθάσει ήδη στη Σικελία και ελλιμενίζοντο στην Κατάνη, όταν έφθασε εκεί η «Σαλαμινία», το ιερό πλοίο των Αθηναίων, ζητώντας από τον Αλκιβιάδη και ορισμένους στρατιώτες να επιστρέψουν στην Αθήνα προκειμένου να απολογηθούν για τις κατηγορίες που τους βάραιναν, δηλαδή για τη συμμετοχή τους στον ακρωτηριασμό των ερμαϊκών στηλών και την παρωδία των Μεγάλων Μυστηρίων της Ελευσίνας. Το αθηναϊκό κράτος δεν είχε πάψει ποτέ τις έρευνές τους για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών των παραπάνω αδικημάτων, καθώς είχε την υποψία ότι αυτά σχετίζονταν με προσπάθειες σκοτεινών κύκλων να ανατρέψουν το δημοκρατικό πολίτευμα. Ωστόσο το όλο πολιτικό κλίμα της εποχής ήταν νοσηρό και οδήγησε τις ανακρίσεις σε υπερβολές και ακρότητες. Παντού κυριαρχούσε η τρομοκρατία και πολλοί διακατέχονταν από ένα αίσθημα φόβου και ανασφάλειας.

Διαφωτιστικές είναι οι πληροφορίες που αντλούμε και πάλι από τον Θουκυδίδη: Οι ανακριτές «χωρίς να ελέγχουν το ποιόν των καταδοτών, αποδέχονταν φιλύποπτα όλες τις καταγγελίες, και, δίνονται πίστη σε αχρείους ανθρώπους, έπιαναν κ’ έριχναν στην φυλακή ευϋπόληπτους πολίτες» (μετάφραση Αγγ. Βλάχου). Ετσι δεκάδες πολιτών, ανάμεσά τους και πολλοί αθώοι, κατέληξαν στη φυλακή. Για την ιστορία του πράγματος σημειώνουμε ότι ο Αλκιβιάδης, στο ταξίδι της υποχρεωτικής επιστροφής του, διέφυγε της προσοχής των συνοδών του και δραπέτευσε, καταφεύγοντας στη Σπάρτη, στη μεγάλη αντίπαλο της πατρίδας του.

Μεθυσμένοι και κλέφτες

Αλλά το παραπάνω επεισόδιο δεν είναι το μόνο γνωστό σχετικά με ακρωτηριασμούς γλυπτών στην αρχαιότητα. Ούτε τα κίνητρα αυτών των βέβηλων πράξεων ήταν πάντοτε τα ίδια. Γνωρίζουμε π.χ. βεβηλώσεις αγαλμάτων που προκλήθηκαν από νέους που βρίσκονταν συνήθως σε κατάσταση μέθης και ευθυμίας, ενώ άλλες έγιναν από κλέφτες.

Θα σταθώ μόνο στο περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου, έργο του Φειδία, που βρισκόταν μέσα στον Παρθενώνα, και το οποίο φαίνεται ότι είχε πέσει θύμα πολλαπλών τέτοιων ανόσιων ενεργειών τόσο από περιθωριακά ή μη άτομα όσο και από αξιωματούχους! Π.χ. στο άγαλμα αυτό πρέπει να αναφέρεται μια πληροφορία του Δημοσθένη, σύμφωνα με την οποία κάποιοι έκλεψαν τα χρυσά φτερά από τη Νίκη που κρατούσε η θεά στο δεξί της χέρι. Οι κλέφτες όμως τσακώθηκαν μεταξύ τους στη μοιρασιά και έτσι έγιναν αντιληπτοί και συνελήφθησαν. (Ετσι συνέβη και πριν από μερικά χρόνια, όταν η ανεύρεση μιας χρυσής προτομής, πιθανότατα του ρωμαίου αυτοκράτορα Σεπτιμίου Σεβήρου στη Θράκη, προκάλεσε τη διαμάχη ανάμεσα στους ευρετές για το μέγεθος του μεριδίου τους, πράγμα που οδήγησε στην αποκάλυψη του ευρήματος από τις αρχές).

Από άλλες πηγές μαθαίνουμε επίσης ότι κάποιος Φιλούργος είχε κλέψει ένα γοργόνειο από το άγαλμα της Αθηνάς, όπως δηλαδή κάνουν και στις ημέρες μας διάφοροι ιερόσυλοι που αποσπούν από τις εικόνες των αγίων πολύτιμα τιμαλφή – αφιερώματα. Τέλος, στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. ο τύραννος Λαχάρης, προκειμένου να εξοικονομήσει πόρους, δεν δίστασε να αφαιρέσει από την Αθηνά Παρθένο όλα τα ενδύματα που ήταν κατασκευασμένα από πολύτιμα υλικά. Σύμφωνα με τις πηγές «εξέδυσε την Αθηνάν» και «γυμνήν εποίησε…»!

Ακρωτηριασμούς και βεβηλώσεις αγαλμάτων, εν καιρώ ειρήνης, συναντούμε σε διάφορες εποχές και σε διάφορους τόπους. Ωστόσο η Ιστορία μάς διδάσκει ότι οι κοινωνίες που εμφανίζουν τέτοια δυσάρεστα φαινόμενα δεν διακρίνονται και πολύ από υψηλές επιδόσεις και μάλλον βρίσκονται σε κατάσταση… γήρανσης.

Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής της Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

 

www.tovima.gr/opinions/article/?aid=99803

Σκοπιανή προπαγάνδα στην καρδιά της… Αθήνας!

December 3, 2011

 

Ανθελληνικές προκηρύξεις στο Ζάππειο!

Έντυπα ανθελληνικού περιεχομένου έπεσαν πριν από λίγη ώρα στην Λεωφόρο Αμαλίας, στην είσοδο του χώρου όπου τελείται ηέκθεση βιβλίου του Ζαππείου. Στα έντυπα αυτά εμφανίζεται χάρτης στον οποίο η Μακεδονία ανήκει στο κρατίδιο των Σκοπίων, ο ήλιος της Βεργίνας, καθώς και το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στα Σκόπια.

Επίσης αναγράφονται τα εξής: “Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει τη γλώσσα μας, αναγνωρίζει ότι είμαστε Μακεδόνες, σύντομα μετά τη Χάγη θα αναγνωρίσει και τη Μακεδονία με το συνταγματικό της όνομα. Ζήτω η Μακεδονία – Ελευθερία στη Μακεδονία”.

Είναι απορίας άξιο πως σε ένα σημείο των Αθηνών που περιφρουρείται, λόγω της βουλής, από άπειρους αστυνομικούς όλων των υπηρεσιών, δεν έγινε αντιληπτός και δε συνελήφθη ο δράστης της συγκεκριμένης παράνομης και ανθελληνικής πράξης. Από την άλλη, το κράτος των Αθηνών δε δείχνει κανέναν ιδιαίτερο ζήλο για τη δίωξη όλων αυτών που χρηματοδοτούνται αδρά για να δρουν εις βάρος της Ελλάδος.

http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/2493/83/lang,el/

Ενας θησαυρός νομισμάτων από τα Άβδηρα στην Αθήνα

November 15, 2011

Ενας θησαυρός με νομίσματα από τα Αβδηρα, δωρεά αμερικανού συλλέκτη προς το Νομισματικό Μουσείο της Αθήνας πρόκειται να εκτεθεί στις αίθουσες του μουσείου από τις 21 Νοεμβρίου. Ο θησαυρός (σύνολο νομισμάτων, που είχαν αποθηκευτεί όλα μαζί από την αρχαιότητα και έτσι βρέθηκαν) θα εκτεθεί μάλιστα, μαζί με άλλους δύο, επίσης από τα Αβδηρα, καθώς και με μεμονωμένα νομίσματα της ίδιας πόλης, που ανήκουν στις συλλογές του Νομισματικού Μουσείου.

Ετσι θα παρουσιασθούν συνολικά τρεις θησαυροί με 57 νομίσματα και 38 χαρακτηριστικές κοπές της πόλης. Ο στόχος είναι να προβληθεί μία σφαιρική εικόνα της νομισματοκοπίας των Αβδήρων από τον 6ο αιώνα π.Χ. ως το 2ο αιώνα μ.Χ. καθώς και η κυκλοφορία των νομισμάτων της από τη Σικελία ως τη Φοινίκη και από τη Θράκη ως την Αίγυπτο.

Θυμίζουμε ότι τα Αβδηρα υπήρξαν αποικία της ιωνικής πόλης Τέω στα παράλια της Θράκης μετά τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. και είχαν αναδειχθεί σε σημαντική δύναμη της εποχής.

 

«Αβδηρα – Λονδίνο – Νέα Υόρκη – Αθήνα»,Νομισματικό Μουσείο (Πανεπιστημίου 12, τηλ: 210 3632057, 210 3643774). Διάρκεια έκθεσης: 21 Νοεμβρίου – 4 Μαρτίου 2012

«Αβδηρα – Λονδίνο – Νέα Υόρκη – Αθήνα» είναι ο τίτλος της έκθεσης που σηματοδοτεί την πορεία -τουλάχιστον την γνωστή- που έκανα αυτά τα σπουδαίας σημασίας νομίσματα μέσα στους αιώνες. Συγκεκριμένα ο συλλέκτης κ. Τζόναθαν Κάγκαν τα εντόπισε το 2000 στην αγορά του Λονδίνου και καθώς διαπίστωσε ότι πρόκειται όντως για ένα σύνολο που χρονολογείται στα 520- 515 ως 500 π.Χ. Κατόρθωσε να αγοράσει τα 22 από τα νομίσματα διαφυλάσσοντας έτσι την ενότητά τους. Στη συνέχεια και αφού τα δημοσίευσε, τα δώρισε στο Νομισματικό Μουσείο το Σεπτέμβριο του 2010 προς τιμήν του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Τέξας κ. Τζον (Τζακ) Κρολ, γνωστού για τη συμβολή του στην αρχαία νομισματική.

Για την ιστορία, τα Αβδηρα έκοψαν για πρώτη φορά νομίσματα το 520- 515 π.Χ. στα οποία εικονιζόταν κυρίως ο γρύπας (μυθικό ον με σώμα λιονταριού, κεφάλι και φτερά αετού και ουρά φιδιού), επιλογή που σχετιζόταν με τη μητρόπολη Τέω αλλά και με το Διόνυσο και τον Απόλλωνα, που λατρεύονταν στα Aβδηρα. Στη συνέχεια όμως, από τα μέσα του 4ου ως τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. παγιώθηκε στα νομίσματα το κεφάλι του Απόλλωνα υπό την επήρεια της αντίστοιχης παράστασης στους χρυσούς στατήρες, του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας.

Ενδιαφέρον έχει ότι για την παραγωγή των νομισμάτων υπήρχε υπεύθυνος κοπής, το όνομα του οποίου αναγραφόταν σε αυτά. Τη σημασία εξάλλου των Αβδήρων και το γεωγραφικό εύρος των διοικητικών και εμπορικών τους συναλλαγών τεκμηριώνει η μεγάλη διάδοση των νομισμάτων τους, που εντοπίστηκαν σε «θησαυρούς» από τα τέλη του 6ου έως τα μέσα του 5ου αιώνα. π.Χ. όχι μόνο στη Θράκη, αλλά και στη Μ. Ασία, τη Φοινίκη, την Αίγυπτο και τη Σικελία.

Μετά από τα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. η κυκλοφορία τους ωστόσο φαίνεται ότι περιορίσθηκε στη Θράκη. Στα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας τέλος, η πόλη έκοψε χάλκινα νομίσματα από τον 1ο έως τα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ. που απεικόνιζαν τις κεφαλές των αυτοκρατόρων.

Η έκθεση λοιπόν στο Νομισματικό Μουσείο επιτρέπει σε μια καλύτερη αποτίμηση της συμβολής των θησαυρών γενικότερα, στη μελέτη και κατανόηση της νομισματοκοπίας μιας αρχαίας ελληνικής πόλης. Ο γενικός συντονισμός της έκθεσης ανήκει στην διευθύντρια του μουσείου κυρία Δέσποινα Ευγενίδου ενώ την επιστημονική επιμέλεια συνυπογράφουν και οι Ευτέρπη Ράλλη, Παναγιώτης Τσέλεκας, Σταματούλα Μακρυπόδη.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=430072


%d bloggers like this: